Της Χρύσας Κακατσάκη – Documento

Στις επετείους της 25ης Mαρτίου είθισται να γίνεται τιμητική αναφορά στους φιλέλληνες που συμπαραστάθηκαν με οποιοδήποτε τρόπο στον Αγώνα του ’21. Ο φιλελληνισμός δεν ήταν απόρροια μόνο του ρομαντισμού αλλά τα άμεσα ανακλαστικά για τις φρικαλεότητες των Οθωμανών με τη σφαγή των γυναικόπαιδων στη Χίο. Η δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου, με τους κατοίκους του αντί να χαίρονται και να γελούν με τον ξανθό Απρίλη έτρωγαν ποντίκια, ευαισθητοποίησε ακόμα περισσότερο την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη.

Η σύγκριση, αν και αδόκιμη εφάπτεται με τα τεκταινόμενα στη Γάζα ως προς τη λιμοκτονία και την αφύπνιση, έστω και καθυστερημένα, της διεθνούς κοινότητας που οργανώνεται και αρχίζει να αντιδράει δυναμικά.

Οι δώδεκα επιβαίνοντες στο πλοίο “Madleen” ναι μεν απελάθηκαν και δεν έφτασαν στον προορισμό τους, πέτυχαν όμως μια ηθική νίκη. Απέδειξαν ότι δεν είναι όλοι πλυντήρια, δεν σκύβουν δουλοπρεπώς το κεφάλι, δεν σωπαίνουν και δεν αρκούνται σε μελοδραματικές αναρτήσεις στα social. Κάποιοι έπρεπε να κάνουν τις μοδίστρες και να μπαλώσουν το χιλιοτρυπημένο σακκάκι του δυτικού πολιτισμού. Να καταδείξουν σε όλο τον κόσμο ότι η βαρβαρότητα της Ισραηλινής κυβέρνησης και του στρατού της δεν είναι σκάλα που κατεβαίνεις αργά, αλλά κατρακυλά. Το πρώτο σκαλί ξεκίνησε από το αναιτιολόγητο επιχείρημα της ασπίδας απέναντι στον αντισημιτισμό, μετά γλίστρησε στον εποικισμό, συνέχισε να γεύεται τη σαρκική λοιδορία απέναντι στους μελλοθάνατους και τώρα βουλιάζει στον βούρκο μια καλά σχεδιασμένης εθνοκάθαρσης με “παράσημα ανδραγαθίας” κενοτάφια και στάχτες.

Η προπαγάνδα μίλησε για γιοτ διάσημων, λες και οι δώδεκα ακτιβιστές ήθελαν κρουαζιέρα στα νερά της Μεσογείου και να πίνουν ανέμελοι το ποτό τους στο κατάστρωμα, όπως έδειχναν οι face φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν. Αραρε τι θα σκαρφιστούν για τις χιλιάδες με προορισμό τη Ράφα; Δεν είναι τυχαίο ότι οι κάτοικοι της Βόρειας Αφρικής ονόμασαν το καραβάνι αλληλεγγύης Sumud. Ορος πολιτικής κουλτούρας που σημαίνει ανθεκτικότητα και αντίσταση. Οι Αραβες αποφάσισαν ότι δεν τους εκφράζει πλέον η παθητικότητα. Αντοχές και ανοχές εξαντλήθηκαν, όταν η πειρατεία νομιμοποιείται, το διεθνές δίκαιο καταργείται και τα ανθρώπινα δικαιώματα περιλαμβάνουν σάντουιτς και νερό.

Εκείνοι που θα πορευτούν προς την Γάζα και όσοι διαδηλώνουν στις χώρες τους είναι οπαδοί του Δον Κιχώτη: “Σάντσο, αν οι άνεμοι της τύχης φυσούν αντίθετα, εμείς θα κρατήσουμε ίσιο το πανί. Γιατί δεν είναι οι καιροί που κάνουν τον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος που κάνει τους καιρούς”.

Μια στενή λωρίδα γης μοιάζει το αλωνάκι των “Ελεύθερων Πολιορκημένων”. “Από την μικρότητα του τόπου, ο οποίος παλεύει με μεγάλες ενάντια δύναμες, θέλει έβγουν οι Μεγάλες Ουσίες” γράφει ο Σολωμός στους “Στοχασμούς” του.

Ανθρωποι ορθώνουν ανάστημα και παλεύουν για ένα παιδί που κοιμάται χορτάτο, μια μάνα που δεν θα κρύβεται από τους βομβαρδισμούς, μια χώρα που θέλει ελευθερία, ακόμη και αν αυτή ξεφυτρώσει στα ερείπια. Ο Ντατανιάχου όμως τι φαντασιώνεται; Οτι σαν νέος Χίτλερ θα χτυπήσει τις πυραυλικές εγκαταστάσεις του Ιράν και θα ανατινάξει όλη την Μέση Ανατολή;

“People have the power” τραγουδούσε η Πάτι Σμιθ, που σημαίνει ότι ουτοπία δεν είναι αυτό που δεν έγινε, αλλά αυτό που θα μπορούσε να γίνει.