Της Τ. Γ.
Στο Μπερ Σέβα μια ισραηλινή έποικος, με κλάματα και οδυρμούς βιντεοσκοπεί το σπίτι της που έχει καταστραφεί από Ιρανικό πύραυλο.
Ο πόνος και η απελπισία του ανθρώπου που υποφέρει είναι και δικός μας πόνος… Η κραυγή και το δάκρυ του αδύναμου και του αδικημένου, κραυγή και δάκρυ δικό μας… Μα η απελπισία και τα δάκρυα του φασίστα και του σιωνιστή έποικου, είναι μόνο δικά του.
Κάθε κραυγή, κάθε οδυρμός και δάκρυ του, μια ελάχιστη σταγόνα δικαιοσύνης για τον πόνο που έδωσε, για την την αδικία και απελπισία που μοιράζει… Είναι μια μικρή στάλα πραγμάτωσης του “μάχαιρα έδωσες, μάχαιρα θα λάβεις”…
Μια υποτυπώδης , δίκαιη “ανταμοιβή”, για τα διαμελισμένα κορμάκια των βρεφών, τα ακρωτηριασμένα σώματα των παιδιών, τα ισοπεδωμένα σπίτια, σχολεία νοσοκομεία, τις ξεριζωμένες ζωές, τις ξεριζωμένες ελιές, τα τσιμεντωμένα πηγάδια, και όλα τα σιωνιστικά εγκλήματα που εφάμιλλα των ναζιστικων είναι.
Τα δάκρυα σου κλέφτη της ξένης γης, τα δάκρυα σου σφετεριστή της ξένης πατρίδας είναι ό,τι σου αξίζει. Και είθε ποτάμι να γεννούν να πνίξουν την απανθρωπιά και τη βαρβαρότητα σου.
0 Comments