Με λένε Βασιλική Κωστοπούλου.

Είμαι στο φάσμα του αυτισμού, έχω αγχώδη διαταραχή, ΔΕΠΥ και υποτροπιάζουσα κατάθλιψη.

Έχω δίπλωμα οδήγησης. Μαγειρεύω. Περπατάω. Μιλάω. Τελείωσα το σχολείο, σπούδασα, πήρα τα πτυχία μου. Έχω 143 IQ, αλλά δεν θεωρώ ότι είμαι «υψηλής λειτουργικότητας» — γιατί δεν λειτουργώ με τα δικά σας στάνταρ. Πέρα από τα δικά μου 10 ζώα, βγαίνω πολλές φορές και το βράδυ και ταΐζω αδέσποτα, κρατώντας σακούλες — για να μη με κυνηγούν οι μη φιλόζωοι αυτής της πόλης, γιατί σίγουρα κινούμαι ύποπτα. Ή μπορεί να με δείτε να κοιτάζω κάτω από τα αμάξια σας, γιατί άκουσα ένα γάτο εγκλωβισμένο.

Είμαι από αυτούς που «δεν φαίνεται ότι είναι αυτιστικοί».

Υπάρχουν μέρες που δεν έχω τόσο μεγάλη υπερφόρτωση και μπορώ εύκολα να κρύψω την αναστάτωσή μου — να σας φαίνομαι «φυσιολογική». Αλλά υπάρχουν δυσκολίες που οι περισσότεροι δεν θα καταλάβουν ποτέ:

Δεν αντέχω το τηλέφωνο.

Η ζέστη με εκνευρίζει πολύ .

Δεν αντέχω τους απότομους θορύβους.

Έχω μισοφωνία.

Δεν αντέχω το δυνατό φως.

Οταν περνάει το απορριμματοφόρο, τρέχω μέσα στο σπίτι κλείνοντας τα αυτιά μου .

Δεν μπορώ να με αγγίζουν, να με αγκαλιάζουν ή να με φιλάνε — αλλά αγκαλιάζω, αγγίζω και φιλάω εγώ, αν νιώθω άνετα με το άτομο .

Στο φως του ήλιου πονάνε τα μάτια μου.

Αν έχεις υψίτονη φωνή, είναι σχεδόν αδύνατο να επικοινωνήσουμε .

Δεν συγκρατώ σχεδόν τίποτα από προφορικές οδηγίες, πρέπει να μου δώσεις χρόνο να τις γράψω — χρειάζομαι χρόνο να κατανοήσω τον προφορικό λόγο.

Δεν μπορώ να μου διαβάσεις κάτι, δεν θα το συγκρατήσω με τίποτα. Χρειάζεται να μου δώσεις κάτι γραπτό, να το διαβάσω μόνη μου.

Αγχώνομαι παρά πολύ ακόμα κι όταν κάποιος μου λέει απλώς «θέλω να σου πω κάτι» — χωρίς να μου δίνει καμία εικόνα για το τι έρχεται.

Δεν ξέρω να μιλάω σε αγνώστους — χάνω τα λόγια μου.

Μπορεί να περιμένω τον κούριερ όλη μέρα στην καρέκλα μέχρι να έρθει, γιατί μόνο έτσι μπορώ να βγω από την παύση της αναμονής — μια παύση στην οποία δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο, ακόμα και κάτι τόσο απλό όσο να πλύνω πιάτα.

Πολλές φορές δεν καταλαβαίνω κάτι αν δεν το δω σε εικόνα.

Και για το τέλος άφησα μία από τις μεγαλύτερες δυσκολίες μου.

Θα την περιγράψω με ένα πραγματικό γεγονός.

Και η ειρωνία είναι, ότι αυτό το γεγονός,συνεβει στο σούπερ μάρκετ που βρίσκεται εκεί που πυροβολήθηκε ο Θοδωρής.

Μια κοπέλα με γυαλιά ηλίου, μαύρα ρούχα, ακουστικά, μπλε μαλλιά, σκουλαρίκι στη μύτη, τατουάζ, μπαίνει στο σούπερ μάρκετ. Κινείται περίεργα. Έχει πανιάσει, έχει ιδρώσει, ζαλίζεται , κάνει βιαστικές κινήσεις βάζοντας πράγματα στο καλάθι της.

Πίσω της, ο security την ακολουθεί — αδιάκριτα, χωρίς να της μιλήσει.

Σχεδόν τρέχει παράλληλα στον δίπλα διάδρομο Κ τη κοιτάζει επίμονα .

Ο κόσμος γυρίζει και κοιτάζει, άλλοτε εκείνον, άλλοτε εκείνη.

Στο τέλος αφήνει το καλάθι της και βγαίνει έξω, έτοιμη να λιποθυμήσει.

Ο security, με βλέμμα νικητή, νομίζει ότι έκανε τη δουλειά του. Ότι προστάτεψε την επιχείρηση και τους πελάτες — από μια κοπέλα που απλώς την είχε πιάσει κρίση πανικού.
Και σε λίγο θα περάσω κι από το ΚΕΠΑ, για να «αποδείξω» σε χαρτί το ποσοστό αθροιστικής αναπηρίας μου, με όλες τις συνοδές ασθένειες — σαν να μην έφτανε η καθημερινή μάχη, θέλει και επίσημη κρίση αν αξίζω αναγνώριση. Μια αναγνώριση που για τους άλλους σημαίνει : μη λειτουργική. Ανίκανη .

Αυτή η πόλη τους αυτιστικούς- επίσημα πλέον- δεν τους προστατεύει και δεν τους καταλαβαίνει.

Τους πυροβολεί από πίσω, στο κεφάλι και δίνει και τα εύσημα στον θύτη .

Γι’ αυτό τα γράφω όλα αυτά.

Για να ξέρετε ποια είμαι και τι κάνω, από πρώτο χέρι, εγώ.

Αν με στοχοποιήσουν λέγοντάς μου Τουρκάλα, γύφτισσα, Αλβανίδα, Ρωσοποντία — σαν να είναι αυτό από μόνο του έγκλημα — ή αν με πουν εγκληματία, κλέφτρα, αν βρεθώ κι εγώ με μια σφαίρα στο κεφάλι, αν τύχει και αρχίσω να τρέχω στον ήχο του απορριμματοφόρου, ή αν με δείτε να κρατάω τον σουγιά που κουβαλάω πάντα μαζί μου, για ασφάλεια — θέλω να θυμάστε το όνομά μου.

Και όχι -πιθανως- “μια 50χρονη εγκληματίας που κινούνταν ύποπτα κρατώντας σουγιά … Όπως ίσως και εκείνος ο “ναρκομανής” ο “κλέφτης” που κρατούσε μαχαίρι και τον σκότωσαν στο ξύλο … Ο Ζακ…

Είμαι η Βασιλική Κωστοπούλου, Ελληνίδα αυτιστική, και μένω στο Άργος — την πόλη που πυροβολεί ανθρώπους σε πανικό.