Χτες, στην αίθουσα του κοινοβουλίου της Νέας Ζηλανδίας, το πολιτικό προσωπικό έδειξε ξανά πόσο τρέμει την αλήθεια. Η συμπρόεδρος των Πράσινων, Chlöe Swarbrick, εμφανίστηκε φορώντας κεφίγια – το πασίγνωστο σύμβολο της παλαιστινιακής αντίστασης – και τόλμησε να μιλήσει για αυτά που τα καλολαδωμένα στόματα των «σοβαρών» πολιτικών δεν ψελλίζουν ούτε στον ύπνο τους: αναγνώριση παλαιστινιακού κράτους, κυρώσεις στο Ισραήλ για εγκλήματα πολέμου, και ξεμπρόστιασμα όσων σιωπούν μπροστά στη σφαγή.

Δεν χρειάστηκε πολύ για να κινητοποιηθεί ο μηχανισμός καταστολής του «ευπρεπούς» κοινοβουλίου. Ο πρόεδρος της Βουλής, Gerry Brownlee, άστραψε και βρόντηξε: χαρακτήρισε τις δηλώσεις «απαράδεκτες», απαίτησε συγγνώμη, και όταν η Swarbrick αρνήθηκε, την πέταξε έξω για το υπόλοιπο της εβδομάδας. Εκείνη, με το ίδιο ειρωνικό χαμόγελο που σπάει κόκκαλα, απάντησε: «Με χαρά».

Ας μην κοροϊδευόμαστε. Δεν ήταν μόνο τα λόγια που τους ενόχλησαν. Ήταν η εικόνα: μια εκλεγμένη βουλεύτρια να στέκεται στην έδρα της Βουλής με την κεφίγια στον λαιμό, υπογραμμίζοντας πως η παλαιστινιακή σημαία δεν είναι απλώς μακριά «στη Μέση Ανατολή», αλλά παρούσα μέσα στα σαλόνια της εξουσίας τους. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, David Seymour, μάλιστα αναρωτήθηκε τι θα γινόταν αν «όλοι έφερναν σύμβολα άλλων συγκρούσεων». Μακάρι, κύριε Seymour, μακάρι…

Το πρόβλημα τους δεν ήταν το ύφος της Swarbrick· ήταν ότι ξεσκέπασε το υποκριτικό τους προσωπείο. Όταν η γενοκτονία στην Παλαιστίνη μετατρέπεται σε «διπλωματικό ζήτημα», όταν η σφαγή παιδιών και η ισοπέδωση πόλεων βαφτίζεται «πολιτική συζήτηση», η παρουσία ενός κεφίγια και η καταγγελία του θύτη φαντάζει επαναστατική πράξη.

Από τον Μάρτιο, οι Πράσινοι πιέζουν για κυρώσεις στο Ισραήλ και αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους. Το νομοσχέδιο στηρίζεται και από το Εργατικό Κόμμα και το Te Pāti Māori. Η κυβέρνηση όμως συνεχίζει να κωλυσιεργεί, υποσχόμενη «κάποια απόφαση» τον Σεπτέμβριο. Μέχρι τότε, οι βόμβες θα συνεχίσουν να πέφτουν στη Γάζα, αλλά η κοινοβουλευτική ευπρέπεια θα παραμείνει άθικτη.

Η Chlöe Swarbrick πλήρωσε με την αποβολή της την επιλογή να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Στο παιχνίδι τους, αυτό είναι το τίμημα όταν δεν παίζεις με τους κανόνες της σιωπής και της «ουδετερότητας». Γιατί όταν η αλήθεια γίνεται «απαράδεκτη», τότε η ίδια η Βουλή είναι το πρόβλημα.