Από τις αλυσίδες των σκλάβων, στις σύγχρονες μορφές εκμετάλλευσης

Από τα καραβάνια των σκλάβων μέχρι τη Μανωλάδα – οι αλυσίδες αλλάζουν μορφή, όχι ουσία.

Η 23η Αυγούστου έχει καθιερωθεί από την UNESCO ως Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης του Δουλεμπορίου και της Κατάργησής του, με αφορμή την εξέγερση των σκλάβων στην Αϊτή το 1791. Εκεί όπου οι καταπιεσμένοι ύψωσαν το ανάστημά τους ενάντια στα δεσμά και έγραψαν Ιστορία, ανοίγοντας τον δρόμο για την κατάργηση της δουλείας.

Κι όμως, περισσότερο από δύο αιώνες μετά, το ερώτημα παραμένει: υπάρχει δουλεμπόριο σήμερα;
Δυστυχώς, η απάντηση είναι «ναι». Όχι με τις ίδιες μορφές, αλλά με την ίδια ουσία: την εκμετάλλευση ανθρώπων σαν να ήταν εμπορεύματα.

Οι νέες αλυσίδες

➤ Εμπορία ανθρώπων – trafficking: εκατομμύρια άνθρωποι πέφτουν θύματα κυκλωμάτων για σεξουαλική εκμετάλλευση, καταναγκαστική εργασία, δουλειά χωρίς δικαιώματα.

➤ Αναγκαστική εργασία μεταναστών: εργάτες γης, οικοδόμοι, εργάτες στις φάμπρικες, χωρίς χαρτιά, δουλεύουν με ψίχουλα υπό την απειλή απέλασης. Η Μανωλάδα είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

➤ Παιδική εργασία: πάνω από 160 εκατομμύρια παιδιά σε όλο τον κόσμο στερούνται παιδικής ηλικίας, σπρώχνονται σε ορυχεία, χωράφια, βιοτεχνίες.

➤ Δουλεία χρέους: εργάτες στην Ασία, στην Αφρική, ακόμα και σε χώρες της Ευρώπης, δουλεύουν για να ξεπληρώσουν «χρέη» που δεν τελειώνουν ποτέ.

Γιατί συνεχίζεται;

Γιατί το σημερινό παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα στηρίζεται ακριβώς σε αυτήν την εκμετάλλευση.

⏩ Οι πολυεθνικές θέλουν πάμφθηνο εργατικό δυναμικό.

⏩ Τα κράτη κάνουν τα στραβά μάτια, αφού εξυπηρετούνται από τη «φθηνή εργασία».

⏩ Ο ρατσισμός και η φτώχεια γίνονται εργαλεία για να σπάει η ταξική ενότητα.

Η σύγχρονη δουλεία δεν είναι «παρεκτροπή». Είναι συστατικό στοιχείο του συστήματος που βάζει το κέρδος πάνω από τον άνθρωπο.

Η μνήμη γίνεται όπλο

Σήμερα δεν αρκεί να «θυμόμαστε» το παρελθόν. Πρέπει να δούμε το παρόν. Να αναγνωρίσουμε ότι πίσω από κάθε φτηνό προϊόν, πίσω από κάθε «οικονομικό θαύμα», συχνά κρύβονται αόρατες αλυσίδες.

Από τα καραβάνια των σκλάβων της Αφρικής, ως τους εργάτες γης της Μανωλάδας και τα παιδιά που δουλεύουν στα ορυχεία κοβαλτίου – η ίδια αλυσίδα συνεχίζεται.

Αυτή η αλυσίδα δεν θα σπάσει με λόγια «συμπόνιας» από τους ισχυρούς. Θα σπάσει με τους αγώνες των λαών, με την ενότητα των εργαζομένων, με την πάλη για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση.

Θα την καταργήσουμε οριστικά μόνο με τον αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη, ελευθερία και σοσιαλισμό.