Στις 31 Αυγούστου 1949, στον Ταΰγετο, στην περιοχή της Λούσινας, έπεσε σε ενέδρα και σκοτώθηκε ο Μέραρχος της 3ης Μεραρχίας Πελοποννήσου του ΔΣΕ, Στέφανος Γκιουζέλης. Μαζί του έπεσαν ο ασυρματιστής Μάκης Μίχος και ο ανθυπολοχαγός Σταύρος Ζερβέας.

Οι τρεις τους, μαζί με ακόμη δώδεκα αντάρτες, είχαν καταφύγει από τα μέσα Ιούλη του ’49 στη Λούσινα του βορείου Ταϋγέτου. Εκεί πληροφορήθηκαν το βαρύ νέο: τη στρατιωτική ήττα του ΔΣΕ στον Γράμμο. Παρά τη συντριπτική υπεροπλία του αντιπάλου, ο Γκιουζέλης και οι σύντροφοί του δεν εγκατέλειψαν. Όταν έμαθαν ότι ο κυβερνητικός στρατός ετοίμαζε να κάψει το δάσος, χώρισαν τις δυνάμεις τους σε μικρές ομάδες για να ελιχθούν, να κρατηθούν ζωντανοί και να συνδεθούν με άλλους αντάρτες που συνέχιζαν την άνιση μάχη στον Μοριά.

Ο Στέφανος Γκιουζέλης, αναπληρωματικό μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, γεννήθηκε το 1912 στη Σμύρνη. Από τα νεανικά του χρόνια έδωσε το «παρών» στους αγώνες της εργατικής τάξης, γνώρισε φυλακές και εξορίες. Στα χρόνια της Κατοχής δραπέτευσε από την εξορία στη Φολέγανδρο, εντάχθηκε στην ΚΟΑ, συνέβαλε στη συγκρότηση των εαμικών οργανώσεων στην Αθήνα και υπήρξε καπετάνιος του Εφεδρικού ΕΛΑΣ.

Μετά την Απελευθέρωση, το 1946, στάλθηκε στην Καλαμάτα για να ανασυγκροτήσει τις οργανώσεις του Κόμματος στη Μεσσηνία. Το 1947 εντάχθηκε στο ΔΣΕ Στερεάς Ελλάδας ως συνταγματάρχης – πολιτικός επίτροπος. Τον Γενάρη του 1948 ανέλαβε τη διοίκηση της 3ης Μεραρχίας του ΔΣΕ στον Μοριά, καθοδηγώντας τους μαχητές σε συνθήκες εξαιρετικά άνισου αγώνα.

Ο Στέφανος Γκιουζέλης έμεινε γνωστός ως πράος, τίμιος, συνετός αγωνιστής, με ακλόνητη πίστη στο Κόμμα και στο δίκιο του λαού. Ένα γνήσιο παράδειγμα κομμουνιστή της εποχής, για τον οποίο η στράτευση στον αγώνα ισοδυναμούσε με παράδοση της ίδιας του της ζωής στην υπόθεση του λαού: όπως έλεγαν τότε, «με την ένταξή μας στο Κόμμα, κρεμάσαμε και τη ζωή μας στον καλόγερο της εισόδου».

Η θυσία του Γκιουζέλη και των συντρόφων του δεν ξεχάστηκε. Είναι κομμάτι της ζωντανής μνήμης, ένα ακόμη κεφάλαιο στη ματωμένη αλλά περήφανη ιστορία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.

Τιμή και μνήμη στους αγωνιστές που έπεσαν για το δίκιο του λαού.