14/09/2025

Η αποφυλάκιση με όρους επιβάλλει τους γνωστούς περιορισμούς: Παρουσία στο αστυνομικό τμήμα και απαγόρευση εξόδου από τη χώρα έως τη λήξη της ποινής. Αυτή είναι μια συνήθης διαδικασία. Αυτό όμως που επιφυλάσσει το κράτος για τις περιπτώσεις κρατουμένων που καταδικάζονται με τον 187Α, τον γνωστό “αντιτρομοκρατικό” νόμο, είναι η υπαγωγή όλων στον έλεγχο και τους περιορισμούς μιας αρχής που συστάθηκε και στην Ελλάδα κατόπιν ευρωπαϊκής οδηγίας. Πρόκειται για την Αρχή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες, Τμήμα Β’ (από εδώ και στο εξής στο κείμενο θα την αναφέρω ως Αρχή) που διευθύνεται από εισαγγελείς. Με βάση το άρθρο 50 του νόμου 4557/2018, όλες-όλοι που έχουν καταδικαστεί για δυναμικές-ένοπλες μορφές αντίστασης, δηλαδή, για “τρομοκρατία” σύμφωνα με την κρατική φρασεολογία και νομοθεσία, δεν έχουν κανένα δικαίωμα πάνω σε οποιοδήποτε περιουσιακό στοιχείο βρίσκεται στην κατοχή τους, είτε αφορά τραπεζικούς λογαριασμούς είτε αφορά ακίνητα είτε οτιδήποτε άλλο, αφού τα πάντα δεσμεύονται από την Αρχή.

Για να ανοίξει κάποιος – κάποια ένα λογαριασμό τραπέζης (σε μια εποχή που κάθε οικονομική δραστηριότητα επιβάλλεται πλέον να περνά μέσα από τον έλεγχο των τραπεζών), π.χ. για μισθοδοσία ή για επίδομα, οφείλει να κάνει αίτηση στην Αρχή η οποία θα εγκρίνει τη χρήση ενός και μόνου λογαριασμού για αυτό και μόνο τον λόγο. Όσον αφορά όμως άλλα περιουσιακά στοιχεία, υποχρεούται να κάνει αίτηση στην Αρχή για τη μερική αποδέσμευση κάποιων περιουσιακών στοιχείων και αυτή θα την κάνει δεκτή μόνο αν θεωρήσει ότι αυτό είναι απολύτως αναγκαίο. Και όπως συμβαίνει πάντα, η Αρχή δίνει αρνητικές απαντήσεις. Δηλαδή, κάποιος με ένα σπίτι που έχει κληρονομήσει από τους γονείς του, δεν μπορεί να το μεταβιβάσει στο παιδί του, να το νοικιάσει ή να το πουλήσει αφού η Αρχή το απαγορεύει, ακόμα και αν έχει σημαντικό πρόβλημα επιβίωσης.

Ενώ λοιπόν θα περίμενε κανείς αυτή η Αρχή να ασχολείται με αυτό που δηλώνει το όνομά της, δηλαδή, να ελέγχει την προέλευση των περιουσιακών στοιχείων και των εσόδων ενός  προσώπου που έχει καταδικαστεί με τον 187Α, το έργο της επεκτείνεται σε κάθε νόμιμης προέλευσης περιουσιακό στοιχείο που το δεσμεύει και απαγορεύει κάθε αξιοποίησή του για πάντα.

Η δική μου περίπτωση είναι μια από αυτές τις περιπτώσεις που αντιμετωπίζουν αυτό το πρόβλημα και θα το αντιμετωπίζουν για όλη τους τη ζωή. Στην περίπτωση καταδικασμένων με τον 187 (“εγκληματική οργάνωση”) υπάρχει δυνατότητα να βγουν από αυτή την κατάσταση, στην περίπτωση καταδικασμένων με τον 187Α, όχι. Αυτό είναι ένα σοβαρό στοιχείο που επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά πως για το κράτος στην ιεραρχία των παραβατών του κρατικού νομικού πλαισίου, την πρωτιά έχουν όσες – όσοι επέλεξαν τον δρόμο της ένοπλης επαναστατικής δράσης. Ακόμα και απέναντι σε ειδεχθή και βαθιά αντικοινωνικά εγκλήματα, η ένοπλη πολιτική αντίσταση στο καθεστώς αντιμετωπίζεται με τη μέγιστη εκδικητικότητα.

Πληροφορήθηκα τη νέα συνθήκη ομηρίας που επιβάλει η Αρχή, όταν επιχείρησα, λίγο μετά την αποφυλάκισή μου τον Νοέμβριο του 2023, να πάρω το επίδομα για αποφυλακισμένους. Κατόπιν αιτήσεως στην Αρχή μπόρεσα να το λάβω, όπως επίσης, μπόρεσα να χρησιμοποιώ ένα τραπεζικό λογαριασμό για μισθοδοσία και για το επίδομα ανεργίας που λαμβάνω αυτή την περίοδο. Παράλληλα έκανα αιτήσεις για να μπορέσω να αξιοποιήσω για βιοποριστικούς λόγους περιουσιακό στοιχείο που ήρθε στην κατοχή μου έπειτα από τον θάνατο συγγενικού μου προσώπου, αφού με ένα βασικό μισθό ή με ένα επίδομα ανεργίας είναι αδύνατο να συντηρηθούμε, καθώς ένα μέλος της οικογένειας, ο γιος μου, είναι ανήλικος και ένα άλλο μέλος είναι στη φυλακή, ο σύντροφός μου Νίκος Μαζιώτης που αρνείται το κράτος την αποφυλάκισή του την οποία δικαιούται, καθώς έχει απορρίψει εφτά αιτήσεις αποφυλάκισης και πρόκειται να εκτίσει τελικά, όλη την ποινή του (μοναδική περίπτωση για πολιτικούς κρατούμενους και για κρατούμενους γενικά).

Όμως δεν είναι μόνο το πρόβλημα του βιοπορισμού, καθώς μετά την αποφυλάκισή μου παρουσιάστηκαν τα χρέη που το κράτος απαιτεί να καταβάλω και αφορούν σε δικαστήρια που έχουν γίνει για τον Επαναστατικό Αγώνα και χρηματικές ποινές που μας έχουν επιβάλει. Τα ποσά είναι ιλιγγιώδη. Συνολικά αυτή τη στιγμή το χρέος από τα δικαστήρια ξεπερνά τις 27.000 ευρώ. Αρχικά οι χρηματικές ποινές που επέβαλαν ήταν 11.000 ευρώ. Με μια προσαύξηση 110% που επιβλήθηκε με την δήλωση του ποσού, έφτασε στις 23.100 ευρώ, το οποίο μετά από οχτώ μήνες ξεπέρασε το ποσό των 25.000 ευρώ. Δικαστικά έξοδα και πρόστιμα φτάνουν τις 2.000 ευρώ. Επειδή η Αρχή μου απαγόρευσε οποιαδήποτε χρήση περιουσιακών στοιχείων λόγω δέσμευσης, βρέθηκα σε αδυναμία εξόφλησης και του φόρου κληρονομιάς, ο οποίος βρίσκεται τώρα στις 9.000 ευρώ. Δηλαδή, συνολικό το χρέος -και αφού η αρχή μου απαγορεύει να χρησιμοποιήσω οποιοδήποτε κληρονομημένο περιουσιακό στοιχείο- ξεπερνάει τις 36.000 ευρώ και αυξάνεται με ρυθμούς ασύλληπτους.

Όπως προβλέπεται, ύστερα από ένα ποσό και πάνω, ασκείται ποινική δίωξη για χρέη προς το δημόσιο όπου δεν αποφεύγεται η ποινή και δεν αποκλείεται η φυλάκιση. Δηλαδή, θα αντιμετωπίσω πάλι την προοπτική να πάω ξανά στην φυλακή, αυτή τη φορά για χρέη προς το δημόσιο, γιατί η Αρχή έχει ανοίξει τον δρόμο προς αυτή την κατάληξη.

Χρέη και Αρχή έχουν πλέον φτιάξει μια οικονομική θηλιά. Πρόκειται για μια νέα συνθήκη ομηρίας που συνειδητά επιβάλλεται από το κράτος για να διαμορφώσει μια κατάσταση ασφυξίας γύρω από κάθε πτυχή της ζωής μου και, κυρίως, της ζωής του γιου μου, αφού είναι ο άμεσος αποδέκτης όλης αυτής της συνθήκης. Προοπτικά και αφού υπάρχει παντελής αδυναμία εξόφλησης έστω και ενός μέρους αυτών των χρεών, η απειλή μια πιθανής νέας φυλάκισης, είναι ορατή στα επόμενα -λίγα- χρόνια. Αν αυτό δεν είναι σχέδιο πολιτικής εκδίκησης, τότε τι είναι;

Δεν φτάνει που έμεινα στις φυλακές του κράτους για οχτώ χρόνια και έξι μήνες, δεν φτάνει που μου έχουν επιβάλει αυτές τις χρηματικές ποινές και τα χρέη τα δικαστήρια, έρχεται η Αρχή και απαγορεύει οποιαδήποτε αξιοποίηση περιουσιακών στοιχείων ενώ γνωρίζει τα πάντα γύρω από την οικονομική μου κατάσταση. Απαγορεύει την αξιοποίηση αυτών των περιουσιακών στοιχείων για λόγους βιοπορισμού γνωρίζοντας ότι αυτή η απόφασή της είναι κατ’ αρχήν, ενάντια στο συμφέρον ενός ανήλικου εφήβου. Γνωρίζοντας πώς το “συμφέρον του παιδιού” ιεραρχείται πάνω από τους περιορισμούς που επιβάλλει το κρατικό νομικό πλαίσιο. Γιατί, στην προκειμένη περίπτωση, εξαρτάται ποιανού είναι το παιδί, όπως το είδαμε και στο παρελθόν με τη σύλληψή μου το 2017 και την εξαιρετική – εγκληματική αντιμετώπιση που του επιφύλαξε το κράτος (κράτηση στην ΓΑΔΑ, ανάκριση από την ΔΑΕΕΒ, εγκλεισμό σε κλειστή ψυχιατρική πτέρυγα για μέρες με αστυνομική φρούρηση, με τη ρητή εισαγγελική εντολή όλα αυτά να γίνονται κάτω από άκρα μυστικότητα, απαγόρευση να έρχεται σε επαφή με συγγενικά πρόσωπα και απελευθέρωσή του ύστερα από απεργία πείνας και δίψας που κάναμε με τον σύντροφό μου Νίκο Μαζιώτη).

Προφανώς ο Επαναστατικός Αγώνας με την πολιτική του δράση και η πολιτική μου στάση τόσα χρόνια στα δικαστήρια και στις φυλακές εκτιμάται από ορισμένους κρατικούς υπαλλήλους ότι πρέπει να υποστεί μια νέου τύπου ισόβια ποινή, με την Αρχή να γίνεται ο νέος φορέας δικαστικής πολιτικής εκδίκησης.

Προχώρησα σε νέα αίτηση προς την Αρχή αυτές τις μέρες ζητώντας να μου επιτραπεί η αξιοποίηση των κληρονομημένων περιουσιακών στοιχείων για την αποπληρωμή μέρους των χρεών που με βαραίνουν, αφού μόνο μέσω αυτή της οδού μπορώ να μειώσω το υπέρογκο χρέος. Σε περίπτωση άρνησης, δεν πρόκειται να πάρουν ούτε ένα ευρώ, αφού ούτε ένα ευρώ δεν περισσεύει.

Αντί αυτά τα περιουσιακά στοιχεία να μπορέσω να τα αξιοποιήσω για την φροντίδα του γιου μου, για τη ζωή, τη μόρφωση, την επιβίωσή του, την υγεία του, ζητώ τώρα να τα χρησιμοποιήσω για τη μείωση ενός χρέους, το οποίο είναι από μόνο του μια άκρως εκδικητική συνθήκη.

Όταν όλη η κοινωνική βάση συνθλίβεται κάτω από την οικονομική βία του κράτους και του κεφαλαίου, όταν πετιούνται στα καλάθι των ιστορικών αχρήστων κατακτήσεις πολλών δεκαετιών, όπως το οχτάωρο, που κερδήθηκαν με αιματηρούς αγώνες, όταν οι μισθοί και οι συντάξεις δεν φτάνουν για να καλύψουν βασικές ανάγκες επιβίωσης, όταν η στέγη γίνεται είδος πολυτελείας για να μην πληγούν τα συμφέροντα λίγων που κερδοσκοπούν ποικιλοτρόπως με αυτήν, όταν η ποιοτική και επαρκής τροφή γίνεται συνθήκη για λίγους, η πρόσβαση στην υγεία και την αποτελεσματική περίθαλψη γίνεται προνόμιο για πλούσιους, όταν η πλειοψηφία εξοντώνεται καθημερινά και αργοσβήνει, τότε μιλάμε για μια καθολική συνθήκη ομηρίας. Όμως οι δυναμικοί πολιτικοί αντίπαλοι του καθεστώτος εξουσίας, εκτός από τις μακροχρόνιες φυλακίσεις που τους επιβάλλονται, από τη στιγμή που περνούν… προς τα έξω την πύλη της φυλακής, έχουν καταδικαστεί ισοβίως να ζουν σε μια ακόμα πιο ασφυκτική, μέσα στην καθολική και για όλη την κοινωνική βάση, ομηρία. Σε μια ομηρία μέσα στην ομηρία. Την ομηρία μιας καλά προγραμματισμένης και χωρίς καμία διέξοδο οικονομικής, συνεπώς και κοινωνικής ασφυξίας που προέρχεται από την απόλυτη και αναμφισβήτητη εξουσία της Αρχής. Αυτό το σχέδιο εκδικητικής εξόντωσης πρέπει να σταματήσει.

Πόλα Ρούπα