Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Εχουνε νομικά βιβλία και διατάγματα
Εχουνε φυλακές και οχυρώσεις
…
Μια μέρα, και σύντομα θα γίνει αυτό
Θα δούνε πως σε τίποτα όλα αυτά δεν τους χρειάζονται άλλο.

Και τότε θα μπορούνε να στριγγλίζουν «Αλτ!» πιο δυνατά ακόμη
Γιατί τότε ούτε τα κανόνια, ούτε τα λεφτά
Αλλο πια δε θα τους προστατεύουν.

Μπ. Μπρεχτ

Δεν θυμόμαστε στο παρελθόν να υπήρξε άλλη αντιεξουσιαστική οργάνωση, που οι δράσεις της να έχουν απ’ την μια τόσο πλατιά και αξιόλογη κοινωνική προσφορά και συνεπώς αναγνώριση από πλατιές μάζες και από την άλλη της τα μέλη της να έχουν συγκεντρώσει σε τέτοιο βαθμό το μένος, του αστικού συστήματος, όσο ο Ρουβίκωνας

Οπως έγραφε, πριν κάποιο καιρό το μέλος της οργάνωσης Γ. Καλαϊτζίδης “επιχειρούν με λύσσα την ατομική μου εξόντωση, και διαμορφώνουν το πλαίσιο για την καταδίκη μου ως αρχηγού εγκληματικής οργάνωσης, και κατ’ επέκταση την εγκληματοποίηση του Ρουβίκωνα“.

Μέχρι τώρα πάντως τα σαθρά και στημένα κατηγορητήρια σε βάρος μελών του Ρουβίκωνα, καταρρέουν παταγωδώς, όση λάσπη κι αν ρίχνουν σ’ αυτή την οργάνωση τα καθεστωτικά ΜΜΕ, ενώ παράλληλα οι οργανωμένες δυνάμεις αυτής της συλλογικότητας συνεχώς κάνουν την εμφάνισή τους σε περιοχές της Ελλάδας που μέχρι τώρα δεν είχε παρουσία η οργάνωση.

Αλλά να επανέλθουμε στο θέμα μας. Επειδή είναι παλιός στο πολιτικό κουρμπέτι, θυμάμαι δεκάδες ασφαλίτικες σκευωρίες σε βάρος κοινωνικών αγωνιστών, που κατέρρευσαν με πάταγο στην ακροαματική βάσανο. (Από την περίπτωση του Γιάννη Σερίφη, και του Α. Λεσπέρογλου μέχρι του Βαγγέλη Σταθόπουλου και του Ινδιάνου).

Εχοντας λοιπόν διαβάσει την γελοία δικογραφία που κατασκεύασαν τα ένστολα τσακάλια της “Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος”, σε βάρος μελών του Ρουβίκωνα επιδιώκοντας να βγάλουν παράνομη μια πολιτική συλλογικότητα ως «εγκληματική οργάνωση», κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το καθεστώς Μητσοτάκη μόνο κατ’ όνομα μπορεί πια να αποκαλείται αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Τώρα γιατί το κράτος επέλεξε αυτή την συγκυρία για να ανασύρει “υποθέσεις ψυγείου”, να αφιερώσουν οι μπάτσοι εκατοντάδες εργατοώρες και να παρουσιάσουν ένα κατηγορητήριο για γέλια και για κλάματα, μόνο υποθέσεις μπορεί να κάνουμε. Αλλά στην τελική άλλο είναι το βασικό.

Πώς η δικαστική έδρα, όταν γίνει το δικαστήριο, θα μπορεί να τεκμηριώσει ότι είναι “εγκληματική οργάνωση” μια συλλογικότητα την οποία ευγνωμονεί η εκκλησία για την κοινωνική της προσφορά;

Πώς θα αποδώσει εγκληματικά χαρακτηριστικά σε μια συλλογικότητα η οποία έλαβε πρόσκληση να παρευρεθεί σε προπτυχιακό μάθημα του Τμήματος Επικοινωνίας και Ψηφιακών Μέσων του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας στην Καστοριά, με θέμα που πραγματεύεται τη δημόσια εικόνα πολιτευτ(ρι)ων και κοινωνικών οργανώσεων/κινημάτων;

Τι θα ‘χουν να πουν οι δικαστές όταν τους παρουσιαστεί το δημοσίευμα που είχε η μεγαλύτερη σε κυκλοφορία Ισπανική εφημερίδα El Pais και κάνει κολακευτική αναφορά για το κοινωνικό έργο που πρόσφεραν τα μέλη του Ρουβίκωνα, στην κατάσβεση των πυρκαγιών;

Πώς θα μπορέσουν οι λειτουργοί της Θέμιδας να μιλήσουν για “εγκληματική οργάνωση” όταν εμφανιστούν δεκάδες μάρτυρες υπεράσπισης, εκπρόσωποι κοινωνικών δομών και απλοί πολίτες, που θα κάνουν λόγο για την έμπρακτη αλληλεγγύη που δέχτηκαν από τον Ρουβίκωνα;

Οταν πυρόπληκτοι και πλημμυροπαθείς θα καταθέτουν ότι την στιγμή της δοκιμασίας τους που το αστικό κράτος ήταν απών, δίπλα τους στάθηκε με όλες τις δυνάμεις του ο Ρουβίκωνας;

Πώς θα μπορέσουν να ισχυριστούν ότι είναι “εγκληματική οργάνωση” αυτή η συλλογικότητα όταν έχει τόση μεγάλη κοινωνική αποδοχή και αυτό φαίνεται από την ανταπόκριση που έχει στα καλέσματα που κάνει για την συγκέντρωση ειδών για τους συμπολίτες μας που τα έχουν ανάγκη;

“Ο άνθρωπος όταν νιώθει πόνο είναι ζωντανός…. Αλλά όταν νιώθει τον πόνο του άλλου τότε ναι είναι Άνθρωπος”

Νίκος Καζαντζάκης