Δεν πρόκειται για «ασκήσεις».
Δεν πρόκειται για «αποτροπή».
Δεν πρόκειται για «αντιναρκωτικές επιχειρήσεις».

Πρόκειται για στημένο πολεμικό σκηνικό, με σκηνοθέτη την Ουάσινγκτον και σκηνή την Καραϊβική. Κι ο στόχος είναι ξανά ξεκάθαρος: η Βενεζουέλα στη μέγγενη του ιμπεριαλιστικού σχεδιασμού.

Στόλοι κινούνται, αεροσκάφη περιπολούν, βάσεις ενεργοποιούνται, ενώ οι τηλεοπτικοί παπαγάλοι μιλούν για «ασφάλεια» και «σταθερότητα». Όπως πάντα, όταν ετοιμάζεται σφαγή, βαφτίζεται… ειρήνη.

Η Βενεζουέλα δεν πολιορκείται γιατί «απειλεί». Πολιορκείται γιατί δεν προσκυνά. Γιατί κάθεται πάνω στα μεγαλύτερα ενεργειακά αποθέματα του πλανήτη και αρνείται να τα παραδώσει στα αρπακτικά των πολυεθνικών. Αυτό είναι το μοναδικό της «έγκλημα».

Οι κυρώσεις που στραγγαλίζουν έναν ολόκληρο λαό, η οικονομική ασφυξία, η πολιτική υπονόμευση, οι απόπειρες πραξικοπήματος — όλα απέτυχαν. Και όταν ο οικονομικός πόλεμος δεν φτάνει, έρχεται ο πραγματικός.

Κανένα παραμύθι περί «δημοκρατίας» δεν μπορεί να κρύψει την αλήθεια:
Το αίμα των λαών είναι ακόμη νόμισμα για τις αυτοκρατορίες.

Το έργο είναι παλιό. Το έχουμε δει στη Λιβύη, στο Ιράκ, στη Συρία. Πρώτα δαιμονοποίηση, μετά αποκλεισμός, μετά «ανθρωπιστικές» βόμβες. Στην Καραϊβική σήμερα στήνεται το ίδιο σκηνικό, με τις ίδιες οδηγίες από τα γραφεία του Πεντάγωνο και τους ίδιους συνεργάτες-πρόθυμους.

Ένα «τυχαίο επεισόδιο», μια «προβοκάτσια», μια καλοστημένη «απειλή» αρκεί για να ανοίξει η κόλαση. Και πάντα, μα πάντα, ο επιτιθέμενος εμφανίζεται ως «αμυνόμενος».

Η Ευρώπη; Άφωνη συνένοχη.
Τα μεγάλα ΜΜΕ; Γραφεία Τύπου της αυτοκρατορίας.
Οι διεθνείς οργανισμοί; Διακοσμητικά χωρίς φωνή.

Κανείς δεν μιλά για το αυτονόητο:
Ότι εδώ δεν έχουμε “κρίση”, αλλά προμελετημένο έγκλημα.

Η Καραϊβική βράζει. Η φωτιά είναι αναμμένη. Κι αν ανάψει ο πόλεμος, δεν θα είναι ένα «τοπικό επεισόδιο». Θα είναι ένας ακόμη κρίκος στην αλυσίδα της παγκόσμιας αποσταθεροποίησης, σε έναν πλανήτη ήδη φορτωμένο με ενεργά μέτωπα.

Οι λαοί της Λατινικής Αμερικής ξέρουν τι σημαίνει «αμερικανική ειρήνη»:
δικτατορίες, βασανιστήρια, μαζικοί τάφοι, κοινωνικά συντρίμμια. Και ξέρουν επίσης ότι κάθε φορά που υποσχέθηκαν «δημοκρατία», έφεραν νεκρούς και λεηλασία.

Ο πόλεμος δεν έρχεται. Έχει ήδη ξεκινήσει — απλώς ακόμα δεν έπεσαν οι βόμβες.
Η Βενεζουέλα δεν είναι “απειλή”. Είναι θήραμα.
Και η Καραϊβική είναι το προαύλιο της επόμενης σφαγής.