Σαν σήμερα, το 1947, ο ολλανδικός αποικιακός στρατός διέπραξε ένα από τα πιο φρικτά εγκλήματα της μεταπολεμικής εποχής στην Ινδονησία. Στο χωριό Ραουαγκέντε (σήμερα Balongsari), μονάδες του στρατού της Ολλανδία εκτέλεσαν εν ψυχρώ περίπου 430 άνδρες και αγόρια, σχεδόν ολόκληρο τον ανδρικό πληθυσμό του χωριού. Το «έγκλημά» τους; Ότι θεωρήθηκαν –χωρίς καμία απόδειξη– ύποπτοι για συνεργασία με τον εθνικοαπελευθερωτικό στρατό της ανεξάρτητης πλέον Ινδονησία.

Οι Ολλανδοί αποικιοκράτες εισέβαλαν στο χωριό νωρίς το πρωί. Συγκέντρωσαν τους κατοίκους, απαίτησαν να τους παραδώσουν αντάρτες που δεν υπήρχαν και, όταν φυσικά δεν πήραν καμία «ομολογία», ξεκίνησαν τις μαζικές εκτελέσεις. Άνδρες και παιδιά στήθηκαν σε σειρές και πυροβολήθηκαν εξ επαφής. Τα πτώματα έμειναν άταφα, για παραδειγματισμό. Οι γυναίκες και τα παιδιά που επέζησαν υποχρεώθηκαν να ζήσουν πάνω στα πτώματα των δικών τους.

Το έγκλημα στο Ραουαγκέντε δεν ήταν «παρέκκλιση». Ήταν μέθοδος. Εκείνη την περίοδο, η Ολλανδία προσπαθούσε με τα όπλα να ξαναεπιβάλει την αποικιακή της κυριαρχία στην Ινδονησία, μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας το 1945. Η «δημοκρατική» Ευρώπη που μόλις είχε βγει από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, εφάρμοζε μαζικές εκτελέσεις, καψίματα χωριών, βασανιστήρια και στρατόπεδα συγκέντρωσης για να διατηρήσει τα κέρδη της.

Για περισσότερα από 60 χρόνια, το έγκλημα κουκουλώθηκε. Η ολλανδική κυβέρνηση αρνιόταν κάθε ευθύνη, μιλώντας για «στρατιωτική επιχείρηση». Μόνο το 2011, μετά από αγώνες επιζώντων και συγγενών των θυμάτων, το ολλανδικό κράτος αναγκάστηκε να ζητήσει συγγνώμη και να καταβάλει αποζημιώσεις στις χήρες. Όχι όμως για το έγκλημα. Για… «υπέρμετρη βία».

Η Σφαγή του Ραουαγκέντε θυμίζει, με απόλυτη καθαρότητα, ότι η αποικιοκρατία δεν ήταν «παρελθόν με σκιές». Ήταν –και παραμένει– σύστημα οργανωμένης σφαγής για το κέρδος. Και οι ίδιες «πολιτισμένες» δυνάμεις που τότε έσφαζαν λαούς στην Ασία, είναι εκείνες που σήμερα μιλούν για «ανθρώπινα δικαιώματα», την ώρα που στηρίζουν νέες γενοκτονίες.