«Όπως έχει πει και ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, όσοι ξεπεράσουν τα όρια θα υποστούν και τις συνέπειες του νόμου. Όποιος τολμήσει να έρθει αντιμέτωπος με την κοινωνία, θα υποστεί και τις συνέπειες».
Με αυτά τα λόγια ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης επέλεξε να τοποθετηθεί απέναντι στις αγροτικές κινητοποιήσεις, επιχειρώντας για άλλη μια φορά να ενεργοποιήσει τον γνωστό μηχανισμό του κοινωνικού αυτοματισμού. Έναν μηχανισμό που, ακόμη και οι ίδιες οι δημοσκοπήσεις, δείχνουν ότι στην περίπτωση των αγροτών απλώς δεν λειτουργεί.
Ας προσπεράσουμε, λοιπόν, αυτή τη φθαρμένη επικοινωνιακή συνταγή. Το ζήτημα βρίσκεται αλλού.
Βρίσκεται στο ερώτημα αν ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη παραμένει «εντός ορίων» προσωπικής, πολιτικής και θεσμικής αξιοπρέπειας, όταν δήλωνε κατηγορηματικά ότι δεν θα επιτρέψει το κλείσιμο τελωνείων και λιμανιών, και λίγες μέρες μετά οι ίδιες αυτές διακηρύξεις κατέληξαν στον κάλαθο των αχρήστων.
Βρίσκεται επίσης στο αν ο κ. Χρυσοχοΐδης είναι «εντός ορίων» ως αστός πολιτικός, όταν αποκαλύπτεται ότι κέντρα εξουσίας παρακολουθούσαν το τηλέφωνό του, την ίδια στιγμή που ήταν πολιτικός προϊστάμενος της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος και δεν διέταξε καμία αυτεπάγγελτη έρευνα για τις υποκλοπές.
Ήταν υπουργός.
Ήταν στόχος του Predator.
Ήταν προϊστάμενος της υπηρεσίας που όφειλε να ερευνήσει το σκάνδαλο.
Κι όμως, δεν έγινε καμία έρευνα.
Και παρέμεινε υπουργός.
Αν αυτά θεωρούνται «εντός ορίων», τότε τα όρια έχουν μετακινηθεί επικίνδυνα και όχι από τους αγρότες.
Και ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη τον υπουργό της καταστολής, τον οποίο επικαλέστηκε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Αν πρέπει να αναζητήσουμε ποιος πραγματικά ξεπερνά τα όρια, η απάντηση δεν βρίσκεται στα μπλόκα, αλλά στην πολιτική που τα γεννά.
Ο υπεύθυνος για το γεγονός ότι εδώ και μέρες οι αγρότες βρίσκονται στους δρόμους δεν είναι άλλος από την εφαρμοζόμενη κυβερνητική πολιτική. Την πολιτική που αφήνει τους ξωμάχους της γης να στενάζουν, παλεύοντας για την επιβίωσή τους, πουλώντας τους καρπούς του ιδρώτα τους πάμφθηνα, την ώρα που κερδοσκόποι και μεσάζοντες μετατρέπουν τα ίδια προϊόντα σε πανάρχαια είδη πολυτελείας στα ράφια των σούπερ μάρκετ.
Αν κάποιοι «έρχονται αντιμέτωποι με την κοινωνία», αυτοί δεν είναι οι αγρότες.
Είναι μια πολιτική που συνθλίβει την παραγωγή, προστατεύει τα κέρδη και απειλεί με καταστολή όσους αντιστέκονται.
Και αυτό, όσα επικοινωνιακά τρικ κι αν επιστρατευτούν, δεν κρύβεται.
0 Comments