Σαν σήμερα, 19 Δεκέμβρη 1978, ξεκινά στην πόλη Μαράς (σημερινό Καχραμανμαράς) της νότιας Τουρκίας ένα από τα πιο αιματηρά πογκρόμ της σύγχρονης τουρκικής ιστορίας. Για μέρες, οργανωμένες φασιστικές συμμορίες Τούρκων εθνικιστών εξαπολύουν μια μαζική σφαγή με θύματα κυρίως Αλεβίτες, στην πλειοψηφία τους Κούρδους, αλλά και αριστερούς, προοδευτικούς Τούρκους.

Με αφορμή προβοκατόρικες επιθέσεις και ψευδείς φήμες, οι «Γκρίζοι Λύκοι» και άλλες παρακρατικές ομάδες, με την ανοχή – αν όχι τη συνεργασία – των κρατικών μηχανισμών, επιτίθενται σε γειτονιές Αλεβιτών. Σπίτια πυρπολούνται, άνθρωποι λιντσάρονται, οικογένειες σφαγιάζονται. Ο επίσημος απολογισμός μιλά για πάνω από 100 νεκρούς, όμως ανεξάρτητες πηγές ανεβάζουν τον αριθμό πολύ ψηλότερα.

Η σφαγή του Μαράς δεν ήταν ένα «ξέσπασμα όχλου». Ήταν οργανωμένο πολιτικό έγκλημα. Εντάσσεται στο κλίμα της βαθιάς πόλωσης της δεκαετίας του ’70 στην Τουρκία, όπου το κράτος και το παρακράτος χρησιμοποίησαν τον εθνικισμό και τον θρησκευτικό φανατισμό ως όπλα ενάντια στο εργατικό κίνημα, την Αριστερά και τις καταπιεσμένες μειονότητες. Δεν είναι τυχαίο ότι αποτέλεσε προοίμιο του στρατιωτικού πραξικοπήματος του 1980.

Για τους Αλεβίτες και τους Κούρδους, το Μαράς είναι ανοιχτή πληγή. Για την τουρκική Αριστερά, σύμβολο του πώς το κράτος μπορεί να στραφεί ανοιχτά στη φασιστική βία για να επιβάλει «τάξη». Και για όλους μας, μια υπενθύμιση ότι ο εθνικισμός και ο αντικομμουνισμός δεν είναι απλώς ιδεολογίες – είναι εργαλεία αίματος.

Η μνήμη της σφαγής του Μαράς δεν είναι ζήτημα παρελθόντος. Είναι πράξη αντίστασης απέναντι στη λήθη, τη συγκάλυψη και την επανάληψη των ίδιων εγκλημάτων με νέα προσωπεία. Γιατί η ιστορία, όταν δεν δικαιώνεται, επιστρέφει. Και συνήθως με αίμα.