Σε μια εποχή όπου η οικονομική κρίση μαστίζει τα εργατικά νοικοκυριά, όπου οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι σπέρνουν τον θάνατο και η κλιματική καταστροφή απειλεί το μέλλον του πλανήτη, τα mainstream media –και δυστυχώς, ακόμα και ορισμένα που αυτοαποκαλούνται “σοβαρά”– επιλέγουν να γεμίσουν σελίδες και οθόνες με ανούσια κουτσομπολιά.

Η πρόσφατη “υπόθεση Μαζωνάκη-Στεφ” (Στέφανος Παπαδόπουλος), αυτό το σίριαλ σεξουαλικών κατηγοριών, εκβιασμών και δικαστικών διαμαχών που ξετυλίγεται από τον Μάρτιο του 2025 και κορυφώθηκε στις 18 Δεκέμβρη με μήνυση στα δικαστήρια της Ευελπίδων, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Ένα σωρό “κατεβατά” –άρθρα, αναλύσεις, σχόλια– έχουν γραφτεί και συνεχίζουν να γράφονται, όχι μόνο σε κίτρινα tabloids όπως το protothema, το newsit ή το tlife, αλλά και σε ιστοσελίδες που υποτίθεται εστιάζουν σε πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι ακόμα και θεωρούμενα έγκριτα ΜΜΕ μπήκαν στον χορό: Η Καθημερινή δημοσίευσε άρθρο με τίτλο περίπου “Νεαρός μηνύει τον Μαζωνάκη για σεξουαλική παρενόχληση – Για εκβιασμό μιλά ο τραγουδιστής”, το in.gr ανέβασε ολόκληρη την ανακοίνωση του δικηγόρου, η Εφημερίδα των Συντακτών κάλυψε τη μήνυση, το Βήμα είχε πολλαπλά κείμενα στο τμήμα Grace, το Έθνος δημοσίευσε λεπτομέρειες και δηλώσεις του τραγουδιστή, ενώ το Κουτί της Πανδώρας κάλυψε αναλυτικά το θέμα.

Γιατί; Τι κρύβεται πίσω από αυτή την εμμονή του κοινού –και των “σοβαρών” μέσων– με τέτοια ανούσια γεγονότα;

Ας το πάρουμε από την αρχή. Η υπόθεση αφορά τον γνωστό τραγουδιστή Γιώργο Μαζωνάκη και έναν νεαρό συνάδελφό του, τον Στεφ, ο οποίος κατήγγειλε παρενόχληση σεξουαλικού χαρακτήρα, χειρονομίες και επίμονα μηνύματα κατά τη διάρκεια συνεργασίας τους σε νυχτερινό κέντρο. Η πλευρά Μαζωνάκη μιλά για “οργανωμένο εκβιασμό” από επιχειρηματικά συμφέροντα, ενώ ο χρόνος της μήνυσης –ακριβώς την ημέρα της πρεμιέρας του καλλιτέχνη– υποδηλώνει, κατά αυτούς, σκοπιμότητα.

Δεν είμαστε εδώ για να κρίνουμε την αλήθεια των κατηγοριών. Το ζήτημα είναι βαθύτερο: Γιατί ένα τέτοιο “σίριαλ” απασχολεί τόσο πολύ το κοινό, σε βαθμό που να γίνεται viral στα social media και να καλύπτεται εκτενώς ακόμα και από “σοβαρά” μέσα;

Οι παράγοντες που διαμορφώνουν αυτή την τάση είναι βαθιά ριζωμένοι στο καπιταλιστικό σύστημα και την ιδεολογική του ηγεμονία. Πρώτα και κύρια, η κουλτούρα των celebrities λειτουργεί ως μηχανισμός απόσπασης προσοχής. Σε μια κοινωνία όπου η εκμετάλλευση της εργατικής τάξης εντείνεται –με μισθούς πείνας, απολύσεις και επισφάλεια– τα media προωθούν “αστέρες” σαν πρότυπα επιτυχίας. Ο Μαζωνάκης, ως σύμβολο της showbiz, γίνεται αντικείμενο λατρείας και κριτικής, προσφέροντας μια ψευδαίσθηση εγγύτητας.

Δεύτερον, τα social media και ο αλγόριθμος του κέρδους. Πλατφόρμες όπως το Instagram, το TikTok και το X είναι σχεδιασμένες για να μεγιστοποιούν το engagement –δηλαδή, τα κλικ, τα shares και τα σχόλια– που μεταφράζονται σε διαφημιστικά έσοδα. Ένα σκάνδαλο σαν αυτό είναι ιδανικό “clickbait”, και γι’ αυτό ακόμα και έγκριτα sites το κυνηγούν για traffic.

Τρίτον, η ιδεολογική χειραγώγηση από τα κυρίαρχα media. Η κρίση των παραδοσιακών ΜΜΕ τα ωθεί να “κυνηγούν” επισκεψιμότητα για επιβίωση. Σε μια εποχή fake news και infotainment, το gossip γίνεται “νέο”, αποσπώντας την προσοχή από τα ταξικά ζητήματα. Θυμηθείτε τον Μαρξ: “Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού”. Σήμερα, το gossip είναι το νέο όπιο –μας νανουρίζει, μας κάνει παθητικούς καταναλωτές σκανδάλων, αντί για ενεργούς αγωνιστές.

Τέλος, ψυχολογικοί και κοινωνικοί παράγοντες: Σε μια κοινωνία αποξένωσης, τα κουτσομπολιά προσφέρουν μια ψευδή αίσθηση κοινότητας. Συζητάμε για τον Μαζωνάκη σαν να είναι γείτονάς μας, ενώ αγνοούμε τον διπλανό μας που παλεύει με χρέη.

Η υπόθεση Μαζωνάκη-Στεφ δεν είναι παρά μια σταγόνα στον ωκεανό της αποπροσανατολισμένης πραγματικότητας. Ας μην πέφτουμε στην παγίδα. Ας εστιάσουμε στα πραγματικά σκάνδαλα: Την εκμετάλλευση των εργαζομένων, τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, την καταστολή των αγώνων. Μόνο μέσα από την ταξική συνείδηση και τον συλλογικό αγώνα μπορούμε να ξεφύγουμε από το matrix του gossip.