Ανήμερα Χριστουγέννων, 25 Δεκέμβρη 2025, ένας διανομέας της Wolt, ένας ακόμα προλετάριος που παλεύει για το μεροκάματο πάνω σε ένα δίκυκλο, άφησε την τελευταία του πνοή σε παράδρομο της Αττικής Οδού, στο ύψος του Χαλανδρίου.
Η μοτοσικλέτα του συγκρούστηκε με ΙΧ αυτοκίνητο. Αυτόπτες μάρτυρες έσπευσαν να του παράσχουν τις πρώτες βοήθειες, αλλά όταν έφτασε το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, ο άτυχος εργάτης ήταν ήδη νεκρός.
Η Τροχαία Αγίας Παρασκευής ανέλαβε την έρευνα για τα αίτια του δυστυχήματος. Ο οδηγός του ΙΧ συνελήφθη και υποβλήθηκε σε αιμοληψία για έλεγχο αλκοόλ ή ουσιών.
Και αυτή είναι ολόκληρη η ενημέρωση. Ελάχιστες γραμμές, ψυχρές και αποστειρωμένες, στα περισσότερα «ενημερωτικά» sites – αυτά που ελέγχονται από τα αφεντικά του κεφαλαίου, όπως τα ΜΜΕ του Μαρινάκη και των άλλων ολιγαρχών.
Λιγότερες λέξεις από όσες ξοδεύουν για τα «φωτορεπορτάζ» με τον εκνευρισμό κάποιας celebrity τραγουδίστριας σε νυχτερινό μαγαζί ή για τα χαζοεπεισόδια των πλουσίων.
Ο νεκρός αυτός εργάτης δεν έχει όνομα για τους «λειτουργούς» της ενημέρωσης. Δεν αξίζει να μάθουμε αν άφησε πίσω του μαυροφορεμένη σύζυγο, ορφανά παιδιά, γονείς που θρηνούν.
Δεν αξίζει ένα βαθύτερο ρεπορτάζ για τις συνθήκες εργασίας των διανομέων: τις εξαντλητικές βάρδιες, την πίεση για γρήγορες παραδόσεις, τα δίκυκλα χωρίς επαρκή προστασία, τους δρόμους-παγίδες θανάτου.
Γιατί; Επειδή ήταν απλός εργάτης. Ένας από εμάς.
Προφανώς κανένας πολιτικός αρχηγός δεν θα στείλει συλλυπητήριο τηλεγράφημα στην οικογένεια του νεκρού, η βουλή δεν θα “υιοθετήσει” τα παιδιά -αν έχει ο νεκρός- και δεν θα εκδοθεί τιμητική σύνταξη στην γυναίκα του νεκρού … βλέπετε και τα εργατικά δυστυχήματα έχουν “διαβαθμίσεις” … Αλλο να χάσεις την ζωή σου εργαζόμενος σαν πιλότος στην πολεμική αεροπορία, σαν ιπτάμενος πυροσβεστικού ελικοπτέρου ή σαν μπάτσος την “ώρα του καθήκοντος” και άλλο να είσαι … “πλεμπαίος” ντελιβεράς.
Υστερόγραφο. Η ελληνική βουλή έχει υιοθετήσει όλα αυτά τα χρόνια, 73 παιδιά “πεσόντων στελεχών” αυτών των μηχανισμών, “διαθέτοντας ετησίως για τον σκοπό αυτόν το ποσό των 625.000 ευρώ”, από τον προϋπολογισμό της.
Αν ρωτήσετε τι κάνει το κράτος για τις οικογένειες εργατών που έχασαν τους δικούς τους ανθρώπους σε εργατικά δυστυχήματα, την απάντηση την ξέρετε.
Οι εργατικοί «θάνατοι» –είτε σε τροχαίο εν ώρα εργασίας, είτε σε εργοστάσιο– έχουν θέση μόνο σε κάποια στατιστική. Οι ζωές μας, γι’ αυτούς, δεν μετρούν το ίδιο με αυτές των αφεντικών και των ένστολων.
Κάθε τέτοιος θάνατος είναι δολοφονία του συστήματος. Ας τιμήσουμε τον άγνωστο αυτό ταξικό αδερφό μας με αγώνα για καλύτερες συνθήκες εργασίας, για πραγματική ασφάλεια, για ανατροπή αυτής της βαρβαρότητας.
Κουράγιο στους δικούς του.
0 Comments