Πηγή: Ηλίας Ζάικος – f/b
… H μουσική είναι μια κατ’ εξοχήν ονειροπαρμένη τέχνη και βρίθει αφέλειας και ρομαντισμού, την παιδικότητα της την αγαπάμε και την αποζητούμε.
Όσο ισχύουν απαγορεύσεις και διακρίσεις, τα τραγούδια στραγγαλίζονται, η μαγεία της τέχνης ξεθωριάζει και η ευκαιρία μας να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι χάνεται.
Σε πιο κυνική – πραγματιστική βάση, εκείνο που μάθαμε είναι πως όταν κάτι μας ξινίζει, δεν πηγαίνουμε στη συναυλία (ή φεύγουμε εφόσον ενοχληθούμε), δεν αγοράζουμε τον δίσκο, δεν ενισχύουμε πληρώνοντας αντίτιμο. Ως εκεί. Αλλίμονο αν όλοι συμφωνούσαμε στα πάντα, κονσέρβες θα καταλήξουμε έτσι.
Κι ένα τελευταίο μιας κι έχω καταγωγή από τη Φλώρινα και είμαι αρκετά μεγάλος να ξέρω. Στην περιοχή υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που σχεδόν δεν γνωρίζουν την ελληνική γλώσσα και μιλάνε μόνο μακεντόνσκι. Αυτό που συμβαίνει αγγίζει τα όρια της προγραφής, ενός ιδιότυπου ανεπίσημου διωγμού στο όνομα κάποιου στρεβλού πατριωτισμού. Εγώ τουλάχιστον δεν θα κλείσω την πόρτα μου στους ανήμπορους ξεχασμένους ηλικιωμένους μήτε θα γεμίσω πίκρα τις ψυχές και τις αναμνήσεις τους. Ούτε θα χαμηλώσω την ένταση στα τραγούδια των νεότερων που τα έμαθαν μέσα από μια διαδικασία συνέχειας μιας υπαρκτής παράδοσης.
Να φοβάσαι την αστυνομία όταν ερχόταν στο χωριό δεκαετία 70-80 τον στρατό που έκανε περιπολίες στα σύνορα. Να μην σε αφήνουν να βόσκουν τα ζωντανά σου κοντά στα σύνορα αν δεν είχες άδεια – οι πατριώτες δεν χρειαζονταν- ούτε να μιλήσεις στο σχολείο τα ντόπια.καταστασεις που της ζήσαμε.