Από την “περαστική κριτική Κινηματογράφου”, λάβαμε και παραθέτουμε:
Σύντροφοι,
η πρόσφατη συνέντευξη του Γιάννη Σμαραγδή στον Γιώργο Δανίκα δεν ήταν απλώς ένα ακόμη επεισόδιο αυτομυθοποίησης. Ήταν μια πλήρης μετάβαση σε άλλο επίπεδο: από τον κινηματογράφο στην αποκάλυψη, από τη σκηνοθεσία στη θεολογία, από την κριτική στη συνωμοσιολογία.
Ο σκηνοθέτης δήλωσε χωρίς περιστροφές ότι κατά τα γυρίσματα ένιωθε την «παρουσία» του Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος –λέει– τον καθοδηγούσε. Εδώ δεν έχουμε απλώς καλλιτεχνική έμπνευση· έχουμε πνευματιστική συνεδρία με κρατική χορηγία. Ο Καποδίστριας δεν είναι πλέον ιστορικό πρόσωπο προς μελέτη, αλλά μεταφυσικός σκηνοθέτης-φάντασμα, που κατευθύνει την κάμερα από το υπερπέραν.
Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Σμαραγδής μας ενημέρωσε ότι υπνώτισε τον πρωταγωνιστή, τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, ώστε να «συνδεθεί με την ψυχή του Κυβερνήτη». Εδώ η υποκριτική παύει να είναι τέχνη και γίνεται μεταφυσικό ντοπάρισμα. Η μέθοδος Στανισλάφσκι συναντά τον υπνωτιστή της γειτονιάς και η έννοια της εργασιακής σχέσης ηθοποιού–σκηνοθέτη περνά σε γκρίζες, επικίνδυνες ζώνες.
Το αποκορύφωμα; Τα οράματα. Ο σκηνοθέτης δηλώνει ότι είδε την Παναγία και ότι «η ταινία δεν είναι δική μου, είναι δώρο από τον Θεό». Εδώ το έργο παύει να κρίνεται με αισθητικά ή πολιτικά κριτήρια. Πώς να ασκήσεις κριτική σε ένα «δώρο Θεού»; Κάθε αρνητική άποψη βαφτίζεται αυτομάτως βλασφημία.
Και πράγματι, έτσι εξηγούνται –κατά τον ίδιο– οι κακές κριτικές: δεν είναι διαφωνία, δεν είναι πολιτική ή καλλιτεχνική κριτική, είναι «συνωμοσία» ανθρώπων που «δεν καταλαβαίνουν την αγάπη και την πίστη». Η παλιά, δοκιμασμένη συνταγή: όταν τελειώνουν τα επιχειρήματα, αρχίζει το μεταφυσικό ανάθεμα. Όποιος δεν χειροκροτεί, δεν είναι απλώς διαφωνών· είναι σκοτεινή δύναμη.
Εδώ δεν έχουμε απλώς έναν σκηνοθέτη με έντονη θρησκευτικότητα. Έχουμε ένα σύμπτωμα. Την πλήρη σύγχυση ανάμεσα στην τέχνη, την πίστη και την ιδεολογική προπαγάνδα. Την αντικατάσταση της ιστορικής ανάλυσης από οράματα, της κοινωνικής κριτικής από θαύματα, της λογοδοσίας από «θεϊκή αποστολή».
Ο κινηματογράφος δεν είναι αγιογραφία. Η Ιστορία δεν χρειάζεται υπνωτισμούς για να μιλήσει. Και η Αριστερά δεν θα σωπάσει επειδή κάποιοι αυτοανακηρύσσονται εκλεκτοί. Αν κάτι φοβούνται πραγματικά οι «δωρεές από τον Θεό», δεν είναι η ασέβεια. Είναι η γήινη, υλιστική, αμείλικτη κριτική, όπως αυτή που ασκείται στο παρακάτω βιντεάκι:
0 Comments