Νεοσύστατο το Ελληνικό κράτος το 1885 και έγινε ένα περιστατικό σαν σήμερα 4 Γενάρη που μας δείχνει τις ρίζες της εθελοδουλίας που έχει το ντόπιο αστικό πολιτικό προσωπικό, στις μεγάλες ξένες δυνάμεις που ανέκαθεν αποτέλεσαν στήριγμα του καθεστώτος.

Ο Νίκολσον, ένας ασήμαντος Βρετανός διπλωμάτης, προσωρινός επιτετραμμένος της Αγγλίας στην Αθήνα, αποφασίζει να ανέβει με τη γυναίκα του για περίπατο στο λόφο του Λυκαβηττού. Πλησιάζοντας την κορυφή, το ζεύγος συνάντησε τρεις χωροφύλακες που (με φωνές και νοήματα) τους έλεγαν να ακολουθήσουν ένα διαφορετικό μονοπάτι, καθώς απαγορευόταν να περάσουν από το σημείο εκείνο, επειδή είχε γίνει πρόσφατα η δενδροφύτευση του. Αλλά ο Νίκολσον και η γυναίκα του δεν κατάλαβαν λέξη, καθώς δεν μιλούσαν σχεδόν καθόλου ελληνικά. Οπότε, αγνόησαν τους χωροφύλακες και συνέχισαν το μονοπάτι που είχαν ήδη πάρει.

Τότε, σύμφωνα πάντα με την επίσημη έκθεση του Βρετανού διπλωμάτη προς την Ελληνική κυβέρνηση, ο ένας από τους τρεις χωροφύλακες τον απώθησε βίαια, τον χτύπησε με το ραβδί του και (όταν ο Νίκολσον έτρεξε προς την κεντρική οδό) του πέταξε και πέτρες.

Ο Νίκολσον, μετά το επεισόδιο, αποφάσισε να παρακάμψει τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών και να απευθυνθεί κατευθείαν στον Πρωθυπουργό Χαρίλαο Τρικούπη, παραβιάζοντας έτσι το διπλωματικό πρωτόκολλο.

Ζήτησε την παραδειγματική τιμωρία του χωροφύλακα.

Πράγματι, πραγματοποιήθηκε αμέσως έρευνα και προέκυψε ότι ο χωροφύλακας αυτός ήταν ο Λουκάς Καλπούζος, ο οποίος, αφότου τον αναγνώρισε και και ο ίδιος ο Νίκολσον, συνελήφθη και διατάχθηκε δίμηνη φυλάκιση στα µπουντρούµια του Παλαµηδίου, χωρίς δίκη.

Ταυτόχρονα μέλη της κυβέρνησης, υπό τον Τρικούπη μετέβησαν με καθυστέρηση στην οικία του Άγγλου διπλωμάτη για να εκφράσουν επισήμως την συμπάθεια τους. Στη συνέχεια, ο Τρικούπης στην επίσκεψη αυτή παρέθεσε τα γεγονότα και την κατάθεση Καλπούζου με έναν τρόπο που αναιρούσε πλήρως τα λεγόμενα του Νίκολσον.

Ο τελευταίος προσβλήθηκε και απαίτησε η διαταγή της αποπομπής Καλπούζου να διαβαστεί μπροστά σε γενικό προσκλητήριο της Χωροφυλακής Αττικής από τον διοικητή της ταγματάρχη Στεφάνου. Στην διαταγή αποπομπής που είχε συνταχθεί, όμως, από τον ίδιο τον Τρικούπη με την ιδιότητα του υπουργού στρατιωτικών, εμμέσως καταλογιζόταν μέρος της ευθύνης για το ατυχές συμβάν και στον Νίκολσον.

Ο τελευταίος αποφάσισε πλέον ότι μάλλον ούτε η ελληνική κυβέρνηση διατίθεται να τον ικανοποιήσει και απείλησε ότι με το θέμα θα ασχοληθεί δυναμικά πλέον η Αγγλία –αν και από την σωζόμενη αλληλογραφία του Foreign Office δεν προκύπτει κάτι τέτοιο.

Μετά τις απειλές αυτές, ο Βρετανός διπλωμάτης απαίτησε την παρουσία ολόκληρου του σώματος Χωροφυλακής “παρατεταγμένου εν μεγάλη στολή” στην Πλατεία Συντάγματος όπου θα παρουσίαζε όπλα και θα παιάνιζε τον Αγγλικό Εθνικό ύμνο ενώπιόν του. Ο αγγλόφιλος Τρικούπης, παρά το γεγονός ότι ο Καλπούζος είχε απολυθεί, έσπευσε να ικανοποιήσει το αίτημα, που αποτέλεσε τον μεγαλύτερο εξευτελισμό της Ελληνικής Χωροφυλακής στην σύγχρονη Ιστορία της.