Του Γ. Γ.
Η Καθημερινή επιχειρεί συστηματικά να μετατρέψει μια πολιτική διαφωνία σε ηθικό κατηγορητήριο. Το είδαμε το Σάββατο στο άρθρο του Σταύρου Παπαντωνίου που είχε τίτλο “Νόμιμο ναι, ηθικό;” το διαπιστώνουμε σήμερα με το Κυριακάτικο κύριο άρθρο της. (Θα το παραθέσουμε παρακάτω).
Με αυτά τα αλλεπάλληλα κείμενα, στοχοποιεί τη διάταξη Φλωρίδη – Κεφαλογιάννη όχι επειδή παραβιάζει το Σύνταγμα ή εισάγει νομικές στρεβλώσεις, κάτι που διαπιστώνει κανείς όταν διαβάσει το κείμενο της Αλέκας Ζορμπαλά, αλλά επειδή –κατά την κρίση της– «δημιουργεί εντυπώσεις». Πρόκειται για μια επικίνδυνη λογική: όταν η νομοθέτηση κρίνεται με όρους επικοινωνιακής αποδοχής και όχι θεσμικής ουσίας, τότε η πολιτική υποτάσσεται στην αισθητική της εξουσίας.
Η επίκληση των «ατοπημάτων» λειτουργεί ως υποκατάστατο επιχειρημάτων. Υπονοείται ιδιοτέλεια χωρίς απόδειξη, καλλιεργείται δυσπιστία χωρίς τεκμηρίωση και παρουσιάζεται ως θεσμική ευαισθησία αυτό που στην πραγματικότητα είναι πίεση για πολιτική αναδίπλωση. Αν οι θεσμοί «διαβρώνονται», –είναι μεγάλη συζήτηση αυτό με τους αστικούς θεσμούς-, αυτό δεν συμβαίνει επειδή θεσπίζονται ρυθμίσεις που δεν αρέσουν σε ορισμένα κέντρα, αλλά όταν η δημόσια συζήτηση αντικαθίσταται από υπαινιγμούς.
Είναι τουλάχιστον ειρωνικό να μιλά κανείς για «καλή νομοθέτηση» ενώ ταυτόχρονα αποφεύγει την ουσιαστική κριτική και επενδύει στη διαμόρφωση κλίματος. Το πρόβλημα στη διάταξη, ας τεθεί καθαρά και ανοιχτά, όπως το έκανε η σ. νομικός που αναφέραμε παραπάνω. Διαφορετικά, τα πραγματικά «ατοπήματα» δεν είναι μόνο ο νόμος, αλλά και η προσπάθεια πολιτικής χειραγώγησης μέσω θεσμικού καθωσπρεπισμού.
Πάμε τώρα στο σημερινό πρωτοσέλιδο της Καθημερινής:
Ατοπήματα
Δεν υπάρχει τίποτε πιο διαβρωτικό για τη νομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος από την εντύπωση ότι οι ασκούντες εξουσία χρησιμοποιούν τα αξιώματά τους για να προωθήσουν προσωπικά τους συμφέροντα. Τη ζημιά δεν την υφίσταται μόνο ένα πρόσωπο ή ένα κόμμα, αλλά, συνολικά, οι θεσμοί, που υποβιβάζονται σε εργαλείο «ατομικής χρήσης».
Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει μια σοβαρή προσπάθεια από την πλευρά της κυβέρνησης για να εφαρμοστούν κανόνες καλής νομοθέτησης, να γίνουν οι νόμοι κατανοητοί σε όλους και να αποφευχθούν οι φωτογραφικές διατάξεις σε άσχετα νομοσχέδια. Είναι απογοητευτικό η προσπάθεια να ακυρώνεται από ατοπήματα, που δεν μπορούν να δικαιολογηθούν εκ των υστέρων. Μπορούν μόνο να αναγνωριστούν ως σφάλματα, τα οποία δεν πρέπει να επαναληφθούν.
0 Comments