Του Συνεργάτη

Η υπόθεση της διάταξης Φλωρίδη για την «μεταρρύθμιση» πρωτόδικων αποφάσεων επιμέλειας τέκνων συνεχίζει να βράζει – και δικαίως. Μια ρύθμιση που ενσωματώθηκε σε νομοσχέδιο για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, χωρίς ειδική διαβούλευση, χωρίς να έχει προκαλέσει ιδιαίτερες αντιδράσεις στη Βουλή εκείνη την ώρα, και που αμέσως μετά την ψήφισή της χρησιμοποιήθηκε από την υπουργό Τουρισμού Όλγα Κεφαλογιάννη σε μια προσωπική της δικαστική διαμάχη.

Η κυβέρνηση απαντά με τον κλασικό τρόπο: «Δεν είναι φωτογραφική», «αφορά όλους τους πολίτες», «δεν υπάρχει θέμα παραίτησης αυτή τη στιγμή». Ο Φλωρίδης υπερασπίζεται τη διάταξη ως λογική διόρθωση κενού στο οικογενειακό δίκαιο, η Κεφαλογιάννη λέει ότι ως μητέρα έχει τα ίδια δικαιώματα με οποιονδήποτε πολίτη. Μέχρι εδώ, όλα «νομιμότατα». Το πρόβλημα είναι ηθικό, (όπως τόνιζε προηγούμενο κείμενο της Καθημερινής), θεσμικό και πολιτικό: όταν ένας νόμος φαίνεται να εξυπηρετεί πρώτα μια υπουργό (ανιψιά Βαρδή Βαρδινογιάννη, μέλους ενός ισχυρού κύκλου επιχειρηματιών-ΜΜΕ), η εμπιστοσύνη στον θεσμό διαβρώνεται.

Νομικοί μιλούν για αστοχίες (αναστολή vs μεταρρύθμιση, τι κρίνει το Εφετείο, κίνδυνος κατάχρησης), η κοινωνία βλέπει «νόμους α λα καρτ» για ημέτερους, και τα social σαρκάζουν («τώρα που το οικογενειακό δίκαιο είναι α λα καρτ, να ζητήσω κι εγώ αλλαγή επωνύμου;»).

Αυτό που όμως προκαλεί εντύπωση είναι η επίμονη και συνεχής κάλυψη από την «Καθημερινή» και τον ΣΚΑΪ. (Μέχρι ο Πορτοσάλτε ανέβηκε στα κάγκελα). Τρεις-τέσσερις μέρες τώρα, το θέμα μένει ψηλά: άρθρα με νομικές απορίες, εσωτερικό προβληματισμό στο Μαξίμου, σχόλια για «αυτή τη στιγμή» που δεν υπάρχει παραίτηση. Δεν είναι η πρώτη φορά που αυτά τα ΜΜΕ πιέζουν την κυβέρνηση, αλλά η ένταση και η διάρκεια ξεχωρίζουν.

Σε δημοσιογραφικούς κύκλους κυκλοφορεί έντονα η εκδοχή ότι πίσω από αυτή την πίεση υπάρχει και κάτι παραπάνω: μια σύσκεψη στα γραφεία του Φαλήρου, με τον Γιάννη Αλαφούζο, τον Αλέξη Παπαχελά, τον Βασίλη Χιώτη και άλλα στελέχη του ομίλου, όπου αποφασίστηκε κοινή γραμμή για να απαιτηθεί η απομάκρυνση της Κεφαλογιάννη από την κυβέρνηση.

Η λογική που ακούγεται: η Κεφαλογιάννη ως «προστατευόμενη» του Βαρδή Βαρδινογιάννη (στενή συγγενική σχέση), και ο όμιλος Αλαφούζου να εκμεταλλεύεται ένα πραγματικό θεσμικό σφάλμα για να στείλει μήνυμα σε ανταγωνιστικούς κύκλους (Βαρδινογιάννη – Μαρινάκη κ.λπ.), που τα τελευταία χρόνια κρατούν πιο «εντός» στάση απέναντι στη ΝΔ.

Δεν υπάρχει καμία επίσημη επιβεβαίωση για αυτή τη σύσκεψη – παραμένει στο επίπεδο των off-the-record πληροφοριών και των «ακούγεται». Όμως, ταιριάζει απόλυτα με το ιστορικό ανταγωνισμού Αλαφούζου – Βαρδινογιάννη (media, αθλητισμός, διαφημίσεις, πολιτικές ισορροπίες), και εξηγεί γιατί η κάλυψη δεν «έπεσε» μετά τις πρώτες απαντήσεις Φλωρίδη – Κεφαλογιάννη. Είτε πρόκειται για καθαρά δημοσιογραφική πίεση σε ένα σοβαρό θέμα «νόμων για ημέτερους», είτε υπάρχει και αυτή η διάσταση παρασκηνίου, το συμπέρασμα είναι το ίδιο: η κυβέρνηση έχει αυτογκόλ.

Όταν ένας νόμος γίνεται εργαλείο προσωπικής διευθέτησης υπουργού, και μάλιστα με συγγενική σύνδεση σε ισχυρούς κύκλους, η εικόνα «ίσοι ενώπιον του νόμου» καταρρέει. Και όταν τα ΜΜΕ που συνήθως είναι φιλικά προς την κυβέρνηση δεν το αφήνουν να περάσει, σημαίνει ότι το πολιτικό κόστος έχει ήδη αρχίσει να μετριέται.