Του Γ.Γ

«Όταν οι υμνητές των σφαγών παριστάνουν τους διωκόμενους» τιτλοφορούσαμε το χθεσινό μας άρθρο, σχολιάζοντας το δάκρυ κορόμηλο που έχυσε η στρατευμένη πένα του νεοφασισμού, ο Σάκης Μουμτζής, επειδή στον Βόλο κάποιοι τόλμησαν να… «τρομοκρατήσουν τους τρομοκράτες» — για να θυμηθούμε μια γνωστή ρήση ενός πολιτικάντη παπατζή.

Σήμερα, στο ίδιο μήκος κύματος θλίψης και υστερίας βρέθηκαν αρκετοί ομοϊδεάτες του πλαστογράφου της Ιστορίας. Από τον Άδωνι και τον Πρετεντέρη, μέχρι μια ολόκληρη στρατιά γαλάζιων τρολ που ανακάλυψαν εκ νέου την «Ελλάδα που στενάζει κάτω από την ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς».

Ας δούμε, λοιπόν, ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα από την τοποθέτηση του Πρετεντέρη, για να καταλάβουμε το μέγεθος της υποκρισίας:

Πάμε να δούμε ένα απόσπασμα από την τοποθέτηση του Πρετεντεράκου:

ΜΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ πληροφορούμαστε ότι ετοιμάζεται από την αντιπολίτευση συζήτηση στη Βουλή για το κράτος δικαίου και την «κρίση των θεσμών».

ΜΠΡΑΒΟ. Πολύ καλά κάνουν.

ΜΟΝΟ που πριν πάνε στη Βουλή να πουν τον πόνο τους προτείνω να κάνουν μια βόλτα από τον Βόλο.

ΕΚΕΙ, ο περιφερειάρχης που είναι ΠΑΣΟΚ εκλεγμένος με ψήφους (και) ΣΥΡΙΖΑ απέκλεισε τον βασικό ομιλητή από την Ημέρα Μνήμης των θυμάτων του Ολοκαυτώματος και οργάνωσε εκεί ισραηλινή Κοινότητα.

ΓΙΑΤΙ; Επειδή λέει διαμαρτύρονταν κάτι «εξωσχολικές οργανώσεις» (αγνώστου αν υπάρχουν), διάφοροι τοπικοί σύλλογοι και μια διδάσκουσα στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας των ίδιων φρονημάτων.

Ο ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗΣ του ΠΑΣΟΚ έγραψε το κράτος δικαίου εκεί που δεν πιάνει μελάνι.

ΚΙ ΑΝΤΙ να στρατευτεί στην πρώτη γραμμή της ελευθερίας του λόγου, αντί να αναλάβει προσωπικά την περιφρούρηση του ομιλητή και της εκδήλωσης, αντί να καταδικάσει τους εξτρεμιστές, τους φασίστες και τη διδάσκουσα στη δημόσια σφαίρα, απέκλεισε τον ομιλητή.

ΠΕΡΙΕΡΓΟ κράτος δικαίου είναι αυτό. Ένα κράτος στο οποίο ομάδες αγανακτισμένων επιβάλλουν με απειλές ποιος θα μιλήσει και ποιος όχι.

ΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ στο οποίο ομάδες τραμπιστών ορίζουν την έκφραση στον «δημόσιο χώρο».

Το πρώτο που αξίζει να σημειωθεί είναι πόσο πολύ τους ενόχλησε η αναφορά στη «διδάσκουσα στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας των ίδιων φρονημάτων». Τη Βασιλική Λάζου δηλαδή, η οποία τόλμησε να υπενθυμίσει κάτι ενοχλητικό για τους αναθεωρητές: τη συμβολή του ΕΑΜ στη διάσωση Εβραίων κατά την Κατοχή — και ειδικά στον Βόλο.

Δεύτερον, να θυμίσουμε στον Άδωνι, που σήμερα προτρέπει τους ακόλουθούς του στο Χ να διαβάσουν το «εξαιρετικό άρθρο του Πρετεντέρη», ότι με βάση παλαιότερες δηλώσεις του θα έπρεπε κανονικά να αποβληθεί από το χριστεπώνυμο πλήρωμα, αφού παρακολούθησε τελετή σε Συναγωγή. Στο «θέατρο του διαβόλου και το καταγώγιο των ληστών», όπως χαρακτήριζε τις συναγωγές ο Άγιος Χρυσόστομος, τον οποίο επικαλείται κατά το δοκούν.

Τρίτον, γιατί άραγε ο Πρετεντεράκος αισθάνεται την ανάγκη να υπογραμμίζει τα «φρονήματα» της κ. Λάζου; Ο ίδιος άλλωστε έχει φροντίσει να μας ενημερώσει δημοσίως ότι ο πατέρας του «υπηρέτησε στα ΛΟΚ, πολέμησε στον Γράμμο και ήταν νικητής στις τελευταίες μάχες του Εμφυλίου». Λες και υπήρχε ποτέ αμφιβολία για τις πολιτικές και οικογενειακές καταβολές του. Υπάρχει, όμως, λόγος να φακελώνονται ιδεολογικά όσοι αντιδρούν στη δημόσια, προκλητική εμφάνιση ενός αναθεωρητή της πρόσφατης ιστορίας μας;

Και, τελικά, πώς αντιλαμβάνεται ο ίδιος την «προστασία της ελευθερίας του λόγου»; Ως το δικαίωμα κάθε τηλεοπτικού και δημοσιολογικού παράγοντα να ασελγεί πάνω στη σύγχρονη Ιστορία; Να προπαγανδίζει μια εθνοκάθαρση, όπως κάνει απροκάλυπτα ο Μουμτζής;

Βεβαίως, ο τελευταίος μπορεί να μην διαθέτει την οξυδέρκεια του Πρετεντεράκου να εντοπίζει εγκαίρως «σχέδια εμφυλίου» που —όπως πάντα— εξυφαίνονται από την «άκρα Αριστερά», αλλά φαίνεται πως η παλιά συνταγή παραμένει ίδια: κατασκευή εχθρών, υστερία και αντιστροφή της πραγματικότητας.

Και έτσι, προσαρμοσμένη στις σημερινές συνθήκες, η φράση «τρομοκρατήστε τους τρομοκράτες», που αποδίδεται στον λεγόμενο «Γέρο της Δημοκρατίας», βρήκε εφαρμογή στην περίπτωση του Μουμτζή. Διότι, όπως εύστοχα σημείωσε η Βασιλική Λάζου, «η επιλογή του Μουμτζή αποτελεί πολιτική πρόκληση. Η μνήμη του Ολοκαυτώματος – μία από τις πιο ιερές και ανυποχώρητες μνήμες του 20ού αιώνα – δεν μπορεί να τιμάται από ανθρώπους που υποτιμούν, λειαίνουν και ξαναγράφουν την ιστορία ενός κινήματος που έσωσε ανθρώπινες ζωές, και μάλιστα Εβραίων της Ελλάδας».