Του Γιώργου Κ. Καββαδία

Στο Αιγαίο που είναι τμήμα του απέραντου νεκροταφείου της Μεσογείου για μετανάστες – πρόσφυγες, εκτός από τους 15 σκοτωμένους πρόσφατα και χιλιάδες άλλους στο παρελθόν έχει θαφτεί κάθε ίχνος ανθρωπιάς. Ωστόσο ισχυρό αποτύπωμα ανθρωπιάς βρέθηκε, πρωτίστως, στην προσπάθεια του υγειονομικού προσωπικού να περιθάλψουν τους τραυματίες, αλλά και σε όλους όσοι αντιστέκονται και αγωνίζονται ενάντια στο συνδικάτο του εγκλήματος που συγκροτούν η ΕΕ, η Κυβέρνηση και κάθε είδους Διακινητές.

Η πρόσφατη τραγωδία δεν είναι παρά ένα έγκλημα που διέπραξε ένα κράτος που παραβιάζει συστηματικά το διεθνές δίκαιο και  δε δείχνει ίχνος ανθρωπιάς γεμίζοντας τη θάλασσα με πτώματα μεταναστών. Δεκαπέντε  άνθρωποι σκοτωμένοι –όχι πνιγμένοι – και 39 τραυματίες δε μπορούν να δικαιολογηθούν από την υποτιθέμενη πρόσκρουση του φουσκωτού, όπου επέβαιναν, πάνω στο σκάφος του λιμενικού σώματος. Ούτε σε πόλεμο τέτοιες εικόνες! Γιατί, όπως εύστοχα έχει επισημανθεί από τον Ιάσονα Αποστολόπουλο «το να ισχυρίζεται κάποιος ότι οι πρόσφυγες εμβόλισαν το λιμενικό, είναι σα να λες ότι το κεφάλι έπεσε πάνω στο γκλοπ, ο διαδηλωτής έπεσε πάνω στο τανκ, η γυναίκα έπεσε πάνω στον βιαστή.».

«Πηγαίναμε με τη βάρκα πολύ αργά. Ήταν υπερφορτωμένη. Βρισκόμασταν πολύ κοντά στην ακτή. Ξαφνικά άναψε μπροστά μας ένας τεράστιος προβολέας. Δεν υπήρξε κανένα ηχητικό σήμα ή κάτι άλλο. Το σκάφος του Λιμενικού ανέπτυξε αμέσως ταχύτητα και πέρασε από πάνω μας». Αυτά λένε κάποιοι από τους επιζήσαντες, Όσο και αν η Κυβέρνηση και οι προπαγανδιστικοί μηχανισμοί κακοποιούν βάναυσα την αλήθεια. Κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει ότι οι άνθρωποι σκοτώθηκαν. Όχι από «κακοτυχία», αλλά από κρατική βία. Από επιλογές. Από εντολές. Από μια πολιτική που θεωρεί τις ζωές τους αναλώσιμες.

Άλλωστε η σφαγή της Χίου δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό, είναι κάτι που συμβαίνει συχνά. Το ναυάγιο της ψαρόβαρκας στο Αγαθονήσι στις 16 Μαρτίου 2018 που μετέφερε 27 ανθρώπους, είχε ως αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 11 εξ αυτών και κατέληξε σε καταδίκη της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ). Στις 20 Δεκεμβρίου 2024 στη Ρόδο, το ελληνικό λιμενικό καταδίωξε και συγκρούστηκε με προσφυγική βάρκα. 8 νεκροί, όλοι διαμελισμένοι από προπέλες, ανάμεσά τους 3 γυναίκες και ένα παιδί.

Το ίδιο συνέβη και στη Ρόδο στις 14 Οκτωβρίου 2025 στην Ρόδο, το ελληνικό λιμενικό καταδίωξε βάρκα με πρόσφυγες και ως αποτέλεσμα έν μικρό αγόρι και ένας νεαρός άνδρας έπεσαν στην θάλασσα και πνίγηκαν. Στις 16 Οκτωβρίου 2024, δύο γυναίκες και δύο παιδιά έπεσαν νεκρά μετά από πυροβολισμούς του λιμενικού και καταδίωξη στην Κω. Στις 23 Αυγούστου, το ίδιο έγινε στην Σύμη με έναν νεκρό πρόσφυγα.

Το ναυάγιο της Πύλου με τους 650 νεκρούς,  και μετά το βίντεο των New York Times που κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2023, που δείχνει το ελληνικού Λιμενικό να απαγάγει 11 πρόσφυγες από την ακτή της Λέσβου, ανάμεσά τους και ένα μωρό 6 μηνών, τους πήγαν στην θάλασσα και τους παράτησαν ακυβέρνητους σε μια πλωτή σχεδία. Κατέληξε σε ποινικές διώξεις σε βάρος λιμενικών, ακόμη και ανώτερων στελεχών. Δεκάδες άλλα «μεμονωμένα», όπου η λέξη διάσωση μπλέχτηκε επικίνδυνα με τη λέξη αποτροπή.

Το συνδικάτο του εγκλήματος βασίζεται στην ακραία νεοφιλελεύθερη αντιμεταναστευτική πολιτική που εκπορεύεται από τα επιτελεία της ΕΕ και εξειδικεύεται με το κακόφημο αντιπροσφυγικό ευρωπαϊκό σύμφωνο για τη μετανάστευση και το άσυλο, στηρίζεται στο ακροδεξιό δόγμα της «αποτροπής» και της «μηδενικής ανοχής». Ο Ντόναλντ Τράμπ είναι ο πρώτος που ονόμασε την μετάβαση των μεταναστών στις Ηνωμένες Πολιτείες «εισβολή». Αυτός που δημιούργησε το του ICE που σήμερα σκοτώνει εν ψυχρώ, φυλακίζει μικρά παιδιά, ακόμα και νήπια. το ίδιο μήνυμα περί «εισβολέων» έδωσε και η Ευρωπαϊκή Ένωση όταν αξιωματούχοι της μίλησαν για την ανάγκη «προστασίας του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής»!

Όταν η «αποτροπή» γίνεται δόγμα, τότε ο θάνατος μετατρέπεται σε εργαλείο. Τα θαλάσσια σύνορα δεν φυλάσσονται πια αλλά μετατρέπονται σε ζώνες εξαίρεσης, όπου το διεθνές δίκαιο υποστέλλεται και η ανθρώπινη ζωή αποτιμάται ως «παράπλευρη απώλεια». Οι ξεριζωμένοι που χάθηκαν στα νερά του Αιγαίου παρουσιάζονται για μία ακόμα φορά ως «εχθρός – λαός» , ως εισβολείς, που επιτίθενται στην «πατρίδα», στον «ευρωπαϊκό πολιτισμό», Το ίδιο εχθροί, «ανθέλληνες» όσοι τολμούν να αντισταθούν στο συνδικάτο του εγκλήματος και να εκφράσουν την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη στους μετανάστες – πρόσφυγες. Μας ξαναγυρίζουν στην εποχή του εμφυλίου πολέμου που αντιμετώπιζαν τους Αριστερούς ως εχθρούς που έπρεπε να εξοριστούν στα ξερονήσια.

Αυτές οι πολιτικές γονιμοποιούν το έδαφος για να ευδοκιμήσουν οι κάθε είδους Διακινητές που εκμεταλλεύονται βάρβαρα τον ανθρώπινο και φυσικά δεν κάθονται στα ίδια πλοιάρια με τους πρόσφυγες, αλλά σωρεύουν τα κέρδη τους εκ του ασφαλούς. Η αλήθεια, ωστόσο, είναι ότι όσο οι  ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις θα προκαλούν πολέμους και εμφύλιες αιματοχυσίες, θα στηρίζουν ολοκληρωτικά  καθεστώτα, όσο θα γιγαντώνεται η φτώχεια, τόσο θα αυξάνονται και οι στρατιές των μεταναστών. Η απέλπιδα προσπάθεια αυτών των ανθρώπων να ξεφύγουν από τη φρίκη του πολέμου τη φτώχεια και τη βαρβαρότητα τους σπρώχνει στα κυκλώματα δουλεμπόρων που με την ανοχή κρατικών αρχών  και με εισιτήριο τους κόπους μιας ζωής τους στοιβάζουν στα σαπιοκάραβα – φέρετρα.

Οι στρατιές μεταναστών εγκλωβίζονται στην Ελλάδα ή σε χώρες «υποδοχής» με βάση Κανονισμούς και Συνθήκες της ΕΕ, όπως το «Δουβλίνο ΙΙ», «Σένγκεν», που τούς απαγορεύει να φύγουν και εάν συλληφθούν σε άλλη χώρα, αυτή τους επιστρέφει στην Ελλάδα. Αυτή είναι η ΕΕ του . ανθρωπισμού και της .αλληλεγγύης! Στο βυθό της Μεσογείου βυθίζονται καθημερινά οι αγιογραφικές διακηρύξεις και οι δήθεν ανθρωπιστικές αξίες της ΕΕ.

Αυτή είναι η Ευρώπη – φρούριο που αντιμετωπίζει τους μετανάστες ως εισβολείς – εχθρούς με την εντεινόμενη στρατιωτικοποίηση, με Frontex και Eurosur (σύστημα ελέγχου μέσω δορυφόρων κ.α.), κατασταλτικά με διώξεις ακόμα και με δολοφονικές πρακτικές, όπως τα push backs  κ.α.  

Το πλεύρειο δόγμα του Κ. Μητσοτάκη «δεν υπάρχει αποτροπή χωρίς νεκρούς»

Οι επαναπροωθήσεις ανθρώπων, η απώθηση (pushback), ο εμβολισμός των προσφυγικών πλοιαρίων από το Λιμενικό, όπως στην Χίο, είναι η πολιτική της κυβέρνησης. Το πολύνεκρο δυστύχημα στη Χίο θυμίζει έντονα …Πύλο, καθώς αφενός μεν το περιστατικό δεν έχει καταγραφεί από την κάμερα του σκάφους του λιμενικού, μιας και «η ενεργοποίησή της δεν κρίθηκε αναγκαία» σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές.

Με περίσσιο θράσος μιλούν για «ασφάλεια» σε μία χώρα που κουρελιάζει κάθε έννοια διεθνούς δικαίου, ακόμα και το ίδιο το Σύνταγμα, όπου οι χώροι εργασίας μετατρέπονται σε ωρολογιακές βόμβες, που τα νοσοκομεία υποχρηματοδοτούνται, και οι μισθοί και οι συντάξεις δεν επαρκούν για να βγει ο μήνας. Οι 15 νεκροί στην Χίο και οι νεκρές εργάτριες στην Καρδίτσα είναι θύματα του ίδιου συστήματος, της καπιταλιστικής και ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης. Είναι δολοφονημένοι άνθρωποι των φτωχών λαϊκών τάξεων και στρωμάτων.

Να αντισταθούμε στη φρίκη Γιατί συναίνεση σε αυτές τις πολιτικές και πρακτικές σημαίνει αποκτήνωση. Η σιωπή είναι συνενοχή.

Να αγωνιστούμε για να σταματήσουν οι επεμβάσεις, οι πόλεμοι, η λεηλασία των χωρών της Αφρικής, της Ασίας, της Μ. Ανατολής από το ΝΑΤΟ, την Ε.Ε., τις ΗΠΑ. Για την απεμπλοκή της χώρας από τους πολέμους.