Του Γ.Γ

Μόνο ερωτηματικά μπορεί να προκαλέσει το σημερινό πρωτοσέλιδο θέμα των ΝΕΩΝ για τον «κίνδυνο τρομοκρατικής επίθεσης» στην Ελλάδα.

Και αυτό γιατί, ας είμαστε σοβαροί: ενέργεια από οργάνωση ένοπλης μειοψηφικής βίας έχουμε να δούμε δεκαετίες. Ακόμα και οι μολότοφ που κάποτε εμφανίζονταν σε περιόδους κοινωνικής έντασης έχουν περιοριστεί δραστικά. Κι όμως, διαβάζουμε ότι κάποιοι επιτελείς της Ασφάλειας «δεν κρύβουν την ανησυχία τους» για πιθανές αιφνιδιαστικές επιθέσεις με όπλα ή εκρηκτικά, είτε κατόπιν εντολών «ξένων υπηρεσιών» είτε από «μοναχικούς λύκους».

Ειλικρινά τώρα;

Το πρώτο που έρχεται στο μυαλό δεν είναι ο κίνδυνος, αλλά η κατασκευή κλίματος. Κάτι σαν προθέρμανση για να δικαιολογηθούν κονδύλια, μέτρα και μηχανισμοί που διαφορετικά θα έμοιαζαν εντελώς αχρείαστοι. Με δυο λόγια: κάποιοι φαίνεται να στήνουν σκηνικό για να «δαγκώσουν» από τα γνωστά απόρρητα κονδύλια.

Και για να γίνει πιο πειστικό το έργο, το σενάριο τραβιέται από τα μαλλιά. Στο δημοσίευμα διαβάζουμε ότι οι αναλύσεις των αρχών περιλαμβάνουν επιθέσεις από ενόπλους με… όπλα τρισδιάστατου εκτυπωτή, τσεκούρια, αυτοκίνητα γεμάτα εκρηκτικά, ακόμη και ζώνες με ζελατοδυναμίτιδα.

Δηλαδή ένα μίγμα από Χόλιγουντ, τηλεοπτικά δελτία πανικού και αστυνομικά μυθιστορήματα.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, στο υποτιθέμενο «σχέδιο» περιγράφεται και η σκηνή μετά την επίθεση με λεπτομέρειες που θα ζήλευε και ο Νίκος Φώσκολος. Ανθρωποι που τρέχουν πανικόβλητοι, τραυματίες που εγκαταλείπουν το σημείο, πολίτες που συνωστίζονται, και φυσικά – το αποκορύφωμα της δραματουργίας – οι πρώτοι αστυνομικοί να εμφανίζονται σαν σωτήρες μέσα στο χάος.

Με λίγα λόγια, ένα ολόκληρο σενάριο κινηματογραφικής καταστροφής. Μόνο που εδώ δεν έχουμε ταινία, αλλά «ενημέρωση».

Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ πιο πεζή. Όταν μια κοινωνία δεν παράγει τέτοιου τύπου βία, όταν το πολιτικό σκηνικό είναι σχετικά σταθερό και όταν τα τελευταία χρόνια η «αντιτρομοκρατική απειλή» έχει σχεδόν εξαφανιστεί από την καθημερινότητα, τότε η ξαφνική ανακάλυψη «μοναχικών λύκων», ξένων υπηρεσιών και όπλων από 3D εκτυπωτές μοιάζει περισσότερο με γραφειοκρατική φαντασία παρά με πραγματική απειλή.

Ή, για να το πούμε πιο απλά: Οταν κάποιοι αρχίζουν να περιγράφουν τόσο αναλυτικά μια ενδεχόμενη καταστροφή που δεν υπάρχει περίπτωση να συμβεί, το πιθανότερο είναι ότι προσπαθούν να δικαιολογήσουν κάποια “αρπαχτή” που ετοιμάζουν.

Και σε αυτή τη χώρα έχουμε δει πολλές φορές πώς στήνονται τέτοια έργα.

Με λίγη τρομοϋστερία, λίγη «εθνική ανησυχία», μερικές δραματικές διαρροές στον Τύπο και – φυσικά – τα απαραίτητα κονδύλια.

Γιατί σ’ αυτή την υπόθεση, το μόνο που φαίνεται πραγματικά οργανωμένο είναι η παραγωγή φόβου.