Η «χριστεμπορία» δεν είναι απλώς ένα επάγγελμα στην Ελλάδα – είναι, διαχρονικά, ένα από τα πιο ανθεκτικά επιχειρηματικά μοντέλα. Χαμηλό ρίσκο, υψηλή απόδοση, και πελατεία που όχι μόνο δεν ζητά αποδείξεις, αλλά θεωρεί την αμφισβήτηση σχεδόν αμαρτία. Το μόνο που χρειάζεται; Ένα πειστικό ράσο, λίγη θεατρικότητα και –κυρίως– ένα κοινό πρόθυμο να πιστέψει ό,τι του σερβίρουν ως «θεία βούληση».

Η πρόσφατη υπόθεση στη Θεσσαλονίκη είναι αποκαλυπτική. Ένας 70χρονος, πρώην αρχιμανδρίτης, κατάφερε επί πέντε χρόνια να πείθει πιστούς ότι η εκλογή του σε Μητροπολίτη ήταν «προ των πυλών». Και φυσικά, όπως κάθε σοβαρή “επένδυση”, χρειαζόταν μια μικρή οικονομική ενίσχυση για να προχωρήσουν οι… ουράνιες διαδικασίες. Το αποτέλεσμα; Πάνω από 1,5 εκατομμύριο ευρώ σε «δωρεές». Όχι από αφελείς περαστικούς, αλλά από ανθρώπους που θεώρησαν απολύτως λογικό ότι η θεία χάρη διευκολύνεται με μετρητά.

Εδώ δεν έχουμε απλώς έναν επιτήδειο. Έχουμε και ένα ακροατήριο που διψά να εξαπατηθεί. Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς: δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ευφυΐα για να στήσεις μια τέτοια απάτη. Χρειάζεται όμως ένα κοινό πρόθυμο να πιστέψει ότι οι εκκλησιαστικές καριέρες λειτουργούν σαν χρηματιστήριο με… αγιοπνευματικά «λαδώματα».

Το δικαστήριο επέβαλε ποινές 12,5 ετών χωρίς ελαφρυντικά. Και κάπου εδώ τελειώνει το «θαύμα». Γιατί, όσο κι αν γελά κανείς με το θράσος των δραστών, το πραγματικό ζήτημα δεν είναι αυτοί – είναι το πόσο εύκολα βρίσκουν πρόσφορο έδαφος. Αν αύριο εμφανιστεί κάποιος άλλος με λίγο πιο προσεγμένο αφήγημα, πόσοι θα σταθούν να σκεφτούν; Και πόσοι θα τρέξουν να «επενδύσουν» ξανά στο υπερφυσικό;

Η αφέλεια δεν είναι απλώς ατομικό ελάττωμα. Είναι κοινωνικό φαινόμενο. Και όσο αντιμετωπίζεται ως «πίστη» αντί για αυτό που είναι –παραίτηση από τη σκέψη– τόσο θα γεννά τέτοιες ιστορίες. Γιατί εκεί που η λογική σταματά, η εκμετάλλευση ξεκινά.

Μικρή συμβουλή, λοιπόν, για τους επίδοξους «επιχειρηματίες» του χώρου: μην το παρακάνετε. Η απληστία χαλάει τη δουλειά. Λίγο πιο χαμηλά το αφήγημα, λίγα περισσότερα προσχήματα, και –κυρίως– βασιστείτε στο ισχυρότερο κεφάλαιο του κλάδου: την πρόθυμη αφέλεια.

Όσο για το ποίμνιο; Ίσως κάποια στιγμή αξίζει να αναρωτηθεί αν η πίστη του αφορά το θείο – ή απλώς την ανάγκη του να πιστεύει χωρίς να σκέφτεται.

Χριστός Ανέστη. Και η λογική… αγνοείται.