Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Μπορεί το σκάνδαλο των υποκλοπών να έχει προκαλέσει πολιτικό σεισμό και οι εξελίξεις να είναι καταιγιστικές, μπορεί να αποκαλύπτεται μέρα με τη μέρα το εύρος ενός μηχανισμού που λειτουργεί έξω και πέρα από κάθε έννοια δημοκρατικής λογοδοσίας — όμως το βαθύ, δεξιό κράτος και το παρακράτος που το συνοδεύει δεν κάνουν βήμα πίσω. Αντίθετα, προχωρούν ακάθεκτοι, σαν να μη συμβαίνει τίποτα, σαν να θεωρούν δεδομένη την ατιμωρησία τους.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πιο ανατριχιαστικό στοιχείο: η κανονικοποίηση του σκανδάλου.

Αναφερόμαστε στις αποκαλύψεις που φέρνει στο φως ο πρώην διευθυντής του «Βήματος», Αντώνης Καρακούσης — αποκαλύψεις που, όπως όλα δείχνουν, είναι καταδικασμένες να θαφτούν κάτω από το βάρος της σιωπής των συστημικών ΜΜΕ. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι επιλογή.

Αξίζει να σημειωθεί —και το κάνουμε χωρίς καμία διάθεση εξωραϊσμού— ότι ο Καρακούσης, αν και προερχόμενος από τον συντηρητικό χώρο, υπήρξε διαχρονικά μια από τις πιο νηφάλιες και σοβαρές φωνές του. Δεν πρόκειται για κάποιον «εκτός συστήματος». Το αντίθετο. Και ίσως γι’ αυτό οι καταγγελίες του έχουν ιδιαίτερη βαρύτητα: γιατί προέρχονται από έναν άνθρωπο που γνωρίζει εκ των έσω το πώς λειτουργεί αυτό το σύστημα εξουσίας.

Από τις μέρες της «Ελευθεροτυπίας», όταν υπήρχε ακόμη μια σχετική πολυφωνία και αντιπαράθεση ακόμη και εντός των κυρίαρχων ΜΜΕ, μέχρι την πορεία του στην «Καθημερινή» και τον ΔΟΛ, ο Καρακούσης υπήρξε κομμάτι του μιντιακού κατεστημένου. Σήμερα, ενταγμένος στο συγκρότημα Μαρινάκη, δεν μπορεί εύκολα να κατηγορηθεί για «αντικαθεστωτισμό». Κι όμως, αυτά που γράφει είναι εκρηκτικά.

Ας δούμε το ζουμί:

Η υποτιθέμενη «εκσυγχρονιστική» προσπάθεια της ΕΥΠ όχι μόνο απέτυχε, αλλά κατέληξε —όπως ο ίδιος περιγράφει— στα χέρια προσώπων βαθιά αντιδημοκρατικών, με διασυνδέσεις που φτάνουν μέχρι τα κατάλοιπα της μετεμφυλιακής περιόδου και της χούντας. Δηλαδή, δεν μιλάμε απλώς για ανικανότητα. Μιλάμε για συνειδητή πολιτική επιλογή: την επαναφορά μηχανισμών σκοτεινών εποχών στο σήμερα.

Και το πιο σοκαριστικό;

Πέντε χρόνια μετά, αυτό το «αμαρτωλό» δίκτυο όχι μόνο δεν διαλύθηκε, αλλά παραμένει ενεργό, ισχυρό και διεκδικητικό. Δηλαδή, ενώ έχουν αποκαλυφθεί οι υποκλοπές, ενώ υπάρχει πολιτική και θεσμική κρίση, οι ίδιοι μηχανισμοί συνεχίζουν να παίρνουν δουλειές, να εξασφαλίζουν χρηματοδοτήσεις, να επεκτείνουν την επιρροή τους.

Η υπόθεση με τη NEUROSOFT (διάδοχο της Intellexa) είναι ενδεικτική. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, προωθείται νέα χρηματοδότηση ύψους 40 εκατομμυρίων ευρώ μέσω του υπουργείου Μετανάστευσης — ενός υπουργείου με «ευέλικτες» διαδικασίες, δηλαδή λιγότερους ελέγχους. Όταν το χρήμα ρέει χωρίς διαφάνεια, το παρακράτος τρίβει τα χέρια του.

Και εδώ μπαίνει το πολιτικό ζήτημα στην πιο ωμή του μορφή: οι ίδιες διασυνδέσεις, οι ίδιοι «κύκλοι», τα ίδια πρόσωπα. Οι περιβόητοι «κουμπάροι» δεν είναι απλώς κοινωνικές σχέσεις — είναι δίκτυα εξουσίας και οικονομικών συμφερόντων.

Δεν είναι επίσης καθόλου τυχαίο —και ας το κρατήσουμε αυτό— ότι η απομάκρυνση του Δημήτρη Καιρίδη φέρεται να συνδέεται με αυτές τις εξελίξεις. Όταν οι ισορροπίες διαταράσσονται, κάποιοι «θυσιάζονται» για να συνεχιστεί το παιχνίδι.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το ίδιο δίκτυο καλείται να σχεδιάσει και το μέλλον της κυβερνοασφάλειας της χώρας, μέσω «μελετών» που ανοίγουν τον δρόμο για νέα έργα, νέες συμβάσεις, νέα εκατομμύρια. Τεχνητή νοημοσύνη, κβαντικές τεχνολογίες — ωραίες λέξεις, μοντέρνες, εντυπωσιακές. Πίσω τους όμως κρύβεται το ίδιο παλιό μοντέλο: ιδιωτικά συμφέροντα που απομυζούν δημόσιο χρήμα με κρατική κάλυψη.

Και φυσικά, η όρεξη ανοίγει: επόμενος στόχος οι Ένοπλες Δυνάμεις. Εκεί όπου τα ποσά εκτοξεύονται και οι «δουλειές» γίνονται ακόμη πιο χρυσοφόρες.

Το συμπέρασμα είναι αμείλικτο:

Δεν έχουμε απλώς ένα σκάνδαλο. Έχουμε ένα σύστημα.

Ένα σύστημα που:

• παρακολουθεί,
• συγκαλύπτει,
• αναπαράγεται,
• και τελικά επιβραβεύεται.

Και όσο αυτό το σύστημα παραμένει ανέγγιχτο, όσο δεν υπάρχει πραγματική πολιτική και κοινωνική ρήξη μαζί του, θα συνεχίζει να λειτουργεί σαν καρκίνωμα μέσα στο σώμα της αστικής  δημοκρατίας.

Το ερώτημα δεν είναι αν ξέρουν. Ούτε το ερώτημα είναι γιατί επιτρέπεται να συνεχίζουν. Την απάντηση τη έχουν δώσει εδώ και δεκάες χρόνια οι θεωρητικοί μας. Και η καλύτερη αστική κοινοβουλευτική δημοκτατία δεν είναι παρά μια δικτατορία των αστών