Στις 2 Μάη 1808 ο λαός της Μαδρίτης ξεσηκώθηκε ενάντια στους Γάλλους κατακτητές του Ναπολέοντα. Την επόμενη μέρα, 3 Μαΐου, οι γαλλικές δυνάμεις προχώρησαν σε μαζικές εκτελέσεις. Μπροστά στα εκτελεστικά αποσπάσματα, πατριώτες, εργάτες, χωρικοί και απλοί πολίτες έπεφταν με το κεφάλι ψηλά. Το αίμα τους πότισε τους δρόμους της ισπανικής πρωτεύουσας, αλλά δεν πνίγηκε η φλόγα της αντίστασης.
Η εξέγερση του Δεύτερου Μάη (Dos de Mayo) αποτέλεσε την απαρχή του Πολέμου της Ανεξαρτησίας της Ισπανίας ενάντια στη ναπολεόντεια εισβολή. Δεν ήταν απλώς «εθνική» υπόθεση. Ήταν ταξική και λαϊκή. Ο απλός λαός, που δεν είχε τίποτα να χάσει παρά τις αλυσίδες του, όρθωσε το ανάστημά του απέναντι σε έναν «φωτισμένο» αυτοκράτορα που στην πράξη έφερνε νέα δεσμά και λεηλασία.
Ο Φρανσίσκο Γκόγια, μάρτυρας και χρονικογράφος εκείνων των ημερών, αποτύπωσε με απαράμιλλη δύναμη τον τρόμο και την αξιοπρέπεια των εκτελεσμένων στο αριστούργημά του «Η 3η Μαΐου 1808». Το έργο αυτό δεν είναι απλώς τέχνη. Είναι κατηγορώ ενάντια σε κάθε κατακτητή, σε κάθε ιμπεριαλισμό που νομίζει ότι με σφαίρες και τρόμο θα σπάσει τη θέληση των λαών.Σήμερα, που νέοι ιμπεριαλισμοί προσπαθούν να ξαναγράψουν την ιστορία και να υποτάξουν λαούς με οικονομικούς αποκλεισμούς, βομβαρδισμούς και ψεύτικα «πολιτισμένα» προσχήματα, η μνήμη της 3ης Μαΐου 1808 μας υπενθυμίζει το διαχρονικό μάθημα: Ο λαός που αποφασίζει να μην υποκύψει είναι αήττητος.
Τιμή και δόξα στους αγωνιστές της Μαδρίτης του 1808!
Τιμή σε όσους, χθες και σήμερα, προτιμούν να πεθάνουν όρθιοι παρά να ζήσουν γονατισμένοι μπροστά στους νέους Ναπολέοντες.Η αντίσταση είναι δίκαιη. Η αντίσταση συνεχίζεται.
0 Comments