Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο από την παρέμβαση του Ρουβίκωνας στον γιατρό που καταγγέλθηκε για «φακελάκια» δεν είναι μόνο η ίδια η ενέργεια. Είναι η τεράστια λαϊκή αποδοχή που συνάντησε.

Οι αριθμοί μιλούν μόνοι τους: δεκάδες χιλιάδες αντιδράσεις, εκατοντάδες χιλιάδες προβολές, σχεδόν χίλια σχόλια και –το κυριότερο– μια συντριπτική πλειοψηφία επιδοκιμαστικών τοποθετήσεων. Δεν μιλάμε για μια περιθωριακή αποδοχή από έναν στενό πολιτικό χώρο. Μιλάμε για ένα φαινόμενο που δείχνει πως σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας θεωρεί πλέον τέτοιες παρεμβάσεις όχι απλώς ανεκτές αλλά και αναγκαίες.

Κι αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό μήνυμα για το ίδιο το πολιτικό και κρατικό σύστημα.

Γιατί όταν χιλιάδες άνθρωποι χειροκροτούν δημόσιες «παρεμβάσεις τιμωρίας» απέναντι σε διεφθαρμένους γιατρούς ή εργοδοσίες, αυτό σημαίνει πως έχει παγιωθεί η αντίληψη ότι οι επίσημοι μηχανισμοί ελέγχου έχουν αποτύχει πλήρως. Ο κόσμος δεν πιστεύει ότι το κράτος θα τιμωρήσει τον φακελάκια γιατρό. Δεν πιστεύει ότι η Επιθεώρηση Εργασίας θα προστατεύσει τον εργαζόμενο. Δεν πιστεύει ότι υπάρχει θεσμική δικαιοσύνη για τον απλό άνθρωπο.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο επόμενο βήμα.

Μετά την παρέμβαση στον επίορκο γιατρό, μέλη του εργατικού τομέα του Ρουβίκωνα εμφανίζονται πλέον σε χώρους δουλειάς πραγματοποιώντας «ελέγχους» για εργασιακές συνθήκες, απλήρωτες υπερωρίες και εργοδοτικές αυθαιρεσίες. Και το σοκαριστικό για κάποιους είναι πως ούτε αυτές οι ενέργειες αντιμετωπίζονται με κοινωνική αποδοκιμασία. Αντίθετα, πολλοί εργαζόμενοι μοιάζουν να τις θεωρούν φυσική συνέπεια της κρατικής ανυπαρξίας.

Η εικόνα από το συγκεκριμένο περιστατικό ήταν αποκαρδιωτική. Μια υπάλληλος εμφανώς πανικόβλητη να βρίσκεται μόνη απέναντι στους παρεμβαίνοντες, ενώ κανένας υπεύθυνος της επιχείρησης δεν εμφανιζόταν να αναλάβει ευθύνη ή να δώσει εξηγήσεις. Σαν να είχε εξαφανιστεί η εργοδοσία αφήνοντας τον πιο αδύναμο κρίκο εκτεθειμένο.

Αλλά το πολιτικό βάθος του ζητήματος βρίσκεται αλλού.

Όταν μια κοινωνία αρχίζει να θεωρεί πιο αποτελεσματικές τις παρεμβάσεις συλλογικοτήτων από τους επίσημους κρατικούς μηχανισμούς, τότε το κράτος έχει ήδη χάσει ένα κρίσιμο κομμάτι της νομιμοποίησής του. Και αυτή η απονομιμοποίηση δεν προκύπτει από κάποια «προπαγάνδα ακραίων». Παράγεται καθημερινά από τη διαφθορά, την ατιμωρησία, την εργοδοτική ασυδοσία και τη διάλυση κάθε μηχανισμού προστασίας των εργαζομένων.

Το μήνυμα που βγαίνει μέσα από αυτές τις αντιδράσεις είναι σαφές: ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας αισθάνεται πλέον ότι δεν υπάρχει θεσμική προστασία και αρχίζει να αναζητά άλλες μορφές «δικαιοσύνης». Κι αυτό, ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς πολιτικά με τον Ρουβίκωνα, αποτελεί καμπανάκι τεράστιας κοινωνικής και πολιτικής σημασίας.