Η υπόθεση που έφερε ξανά στην επικαιρότητα ο Ρουβίκωνας, με την παρέμβαση στο γραφείο του διευθυντή της Μαιευτικής-Γυναικολογίας του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Λάρισας, δεν αποτελεί ούτε «μεμονωμένο περιστατικό», ούτε κάποια «κακή στιγμή» ενός λειτουργού της υγείας. Είναι η κορυφή ενός βρόμικου παγόβουνου που εδώ και δεκαετίες σαπίζει μέσα στο δημόσιο σύστημα υγείας: του θεσμοθετημένου πλέον «φακέλου».
Οταν ένας γιατρός, αξιοποιώντας την εξουσία που του δίνει η θέση του, απαιτεί χρήματα από εγκύους γυναίκες που βρίσκονται σε κατάσταση αγωνίας και φόβου για την υγεία των παιδιών τους, τότε δεν μιλάμε απλά για διαφθορά. Μιλάμε για εκβιασμό πάνω στην ανθρώπινη ανάγκη. Μιλάμε για ωμή εμπορευματοποίηση της ζωής.
Και το πιο εξοργιστικό; Οτι σχεδόν ποτέ δεν τιμωρείται κανείς ουσιαστικά.
Ολόκληρες πόλεις γνωρίζουν ποιοι γιατροί «τα παίρνουν». Οι διάδρομοι των νοσοκομείων βουίζουν από ονόματα και ιστορίες. Οι ασθενείς ξέρουν. Οι νοσηλευτές ξέρουν. Οι διοικήσεις ξέρουν. Τα υπουργεία ξέρουν. Κι όμως, το σύστημα προστατεύει τα παιδιά του με αξιοθαύμαστη συνέπεια.
Πόσοι φακελάκηδες γιατροί έχασαν πραγματικά την άδεια ασκήσεως επαγγέλματος; Πόσοι αποκλείστηκαν οριστικά από το ΕΣΥ; Πόσοι οδηγήθηκαν σε πραγματική παραδειγματική τιμωρία; Η απάντηση είναι: ΚΑΝΕΝΑΣ.
Αντίθετα, βλέπουμε διαρκώς ένα καθεστώς συγκάλυψης, εσωτερικών «ΕΔΕ», πειθαρχικών-παρωδία και δικαστικών καθυστερήσεων μέχρι να ξεχαστεί η υπόθεση. Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι σαφές: «Πάρτε όσα μπορείτε, το πολύ-πολύ να περάσετε μια πρόσκαιρη ταλαιπωρία».
Και φυσικά το πρόβλημα δεν αφορά μόνο κάποια «διεφθαρμένα άτομα». Το ίδιο το σύστημα υγείας, υποχρηματοδοτημένο και ταξικά οργανωμένο, γεννά και αναπαράγει τέτοια φαινόμενα. Οταν η υγεία αντιμετωπίζεται σαν εμπόρευμα, όταν ο ασθενής μετατρέπεται σε πελάτη και όταν η κοινωνία εκπαιδεύεται να θεωρεί «φυσιολογικό» το φακελάκι για να εξυπηρετηθεί, τότε η διαφθορά γίνεται καθημερινότητα.
Και εδώ βρίσκεται και η τεράστια υποκρισία του πολιτικού συστήματος. Οι κυβερνήσεις θυμούνται την «κάθαρση» μόνο όταν ξεσπά κάποιο σκάνδαλο στη δημοσιότητα. Κατά τα άλλα, αφήνουν ανέγγιχτους τους μηχανισμούς που παράγουν τη διαφθορά.
Οσο για εκείνους που ενοχλούνται περισσότερο από τις παρεμβάσεις καταγγελίας παρά από το ίδιο το φακελάκι, ας απαντήσουν σε κάτι απλό: αν οι θεσμοί λειτουργούσαν πραγματικά, θα υπήρχε ανάγκη να εκτίθενται δημόσια τέτοιες υποθέσεις;
Γιατί το πραγματικό σκάνδαλο δεν είναι ότι κάποιοι μπήκαν σε ένα γραφείο και φώναξαν συνθήματα.
Το πραγματικό σκάνδαλο είναι ότι η δημόσια υγεία έχει γεμίσει μικρούς τοπικούς φεουδάρχες που εμπορεύονται την αγωνία των ανθρώπων και παραμένουν στο απυρόβλητο.
0 Comments