Η πολιτική κρίση που ωρίμαζε εδώ και μήνες στις ΗΠΑ φαίνεται πως μπαίνει πλέον σε νέα φάση. Ακόμα και αμερικανικά ΜΜΕ του κυρίαρχου συστήματος, όπως το CNN, παραδέχονται ανοιχτά ότι η σύγκρουση ανάμεσα στη χαοτική διακυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ και στο πολιτικό ένστικτο αυτοσυντήρησης των Ρεπουμπλικανών έχει φτάσει σε οριακό σημείο.

Δεν πρόκειται πλέον για μεμονωμένες γκρίνιες ή παρασκηνιακές διαφωνίες. Η δυσαρέσκεια απέναντι στον Αμερικανό πρόεδρο αρχίζει να παίρνει χαρακτηριστικά εσωτερικής κρίσης στο ίδιο του το στρατόπεδο.

Και δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί.

Ο Τραμπ, επιχειρώντας να εμφανιστεί ως «παγκόσμιος σερίφης», έσυρε τις ΗΠΑ σε έναν ακόμη πολεμικό τυχοδιωκτισμό στη Μέση Ανατολή, αξιοποιώντας το γνωστό αφήγημα περί «ιρανικής απειλής» και «πυρηνικού κινδύνου». Με πρόσχημα την ανάγκη αποτροπής του Ιράν από την απόκτηση πυρηνικών όπλων και με τη ρητορική περί «απελευθέρωσης» του ιρανικού λαού, η Ουάσιγκτον εμπλέκεται βαθύτερα σε μια σύγκρουση που απειλεί να βυθίσει ολόκληρη την περιοχή στο χάος.

Ομως η αμερικανική κοινωνία δεν δείχνει διατεθειμένη να ακολουθήσει αδιαμαρτύρητα.

Μετά από δεκαετίες πολέμων στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Συρία και αλλού, ένα τεράστιο τμήμα των Αμερικανών πολιτών αντιμετωπίζει πλέον με δυσπιστία κάθε νέα «σταυροφορία για τη δημοκρατία». Οι υποσχέσεις περί «χειρουργικών επεμβάσεων» και «υπεράσπισης της ελευθερίας» ηχούν κούφιες σε μια κοινωνία που βλέπει δισεκατομμύρια να κατευθύνονται σε πολεμικούς εξοπλισμούς, ενώ η ακρίβεια, η φτώχεια, η κρίση υγείας και η κοινωνική αποσύνθεση βαθαίνουν στο εσωτερικό των ΗΠΑ.

Αυτό ακριβώς φοβούνται πλέον και πολλοί Ρεπουμπλικανοί βουλευτές και γερουσιαστές.

Καταλαβαίνουν ότι ο Τραμπ μετατρέπεται από πολιτικό πλεονέκτημα σε εκλογικό βαρίδι. Η δημοτικότητά του υποχωρεί, η κοινωνική πόλωση οξύνεται και η εικόνα ενός προέδρου που λειτουργεί παρορμητικά, χωρίς στρατηγική και με λογική προσωπικής αυτοκρατορίας, αρχίζει να προκαλεί αμηχανία ακόμα και σε τμήματα του ίδιου του κόμματός του.

Το πρόβλημα για το αμερικανικό κατεστημένο δεν είναι φυσικά η ειρήνη. Ποτέ δεν ήταν.

Το πρόβλημα είναι ο φόβος ότι ένας ανεξέλεγκτος πολεμικός τυχοδιωκτισμός μπορεί να εξελιχθεί σε πολιτική καταστροφή στο εσωτερικό. Οτι ένας νέος μακροχρόνιος πόλεμος θα βαθύνει την κοινωνική δυσαρέσκεια και θα προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερη κρίση νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος.

Γιατί πίσω από τα μεγάλα λόγια περί «δημοκρατίας» και «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», η πραγματικότητα παραμένει κυνική: οι ΗΠΑ συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν ολόκληρες περιοχές του πλανήτη ως σκακιέρα γεωπολιτικών συμφερόντων.

Και ο Τραμπ, περισσότερο ίσως από κάθε προηγούμενο πρόεδρο, εκφράζει αυτή την πολιτική με ωμότητα, αλαζονεία και επικίνδυνο τυχοδιωκτισμό.

Η ειρωνεία είναι πως ο άνθρωπος που επέστρεψε στην εξουσία υποσχόμενος ότι θα βάλει τέλος στους «ατελείωτους πολέμους», κινδυνεύει τώρα να ταυτιστεί με μια νέα ιστορική περιπέτεια για τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Και όσο μεγαλώνει η οργή στην αμερικανική κοινωνία, τόσο περισσότερο θα μεγαλώνουν και οι ρωγμές μέσα στο ίδιο το στρατόπεδο των Ρεπουμπλικανών.