Μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση μάς έστειλε αναγνώστης του ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ, σχετικά με την ανάρτησή μας όπου επισημαίναμε την υποκρισία του ΣΥΡΙΖΑ να απέχει φέτος από τη δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο για την επέτειο της Αποκατάστασης της Δημοκρατίας, επικαλούμενος την παρουσία νοσταλγών της χούντας.
Ο αναγνώστης μας συμφωνεί ότι η στάση του ΣΥΡΙΖΑ είναι υποκριτική, αφού για χρόνια συμμετείχε στις ίδιες εκδηλώσεις χωρίς να ενοχλείται από τους ίδιους ανθρώπους που σήμερα ανακάλυψε. Ωστόσο, μας επισημαίνει και μια άλλη διάσταση του ζητήματος, που αξίζει να συζητηθεί.
Όπως σημειώνει, κανένα κόμμα που αυτοπροσδιορίζεται ως προοδευτικό δεν θα έπρεπε να νομιμοποιεί με την παρουσία του μια τέτοια φιέστα, όταν οικοδεσπότης της είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τασούλας, πολιτικός που έχει ταυτιστεί με τον ακραίο αντικομμουνισμό και αποτελεί πολιτικό τέκνο του Ευάγγελου Αβέρωφ.
Μάλιστα, μας υπενθυμίζει ένα περιστατικό που πέρασε σχεδόν στα «ψιλά». Στην περσινή δεξίωση ο πρόεδρος της Νέας Αριστεράς, Αλέξης Χαρίτσης, επιχείρησε να παραστεί συνοδευόμενος από έναν Παλαιστίνιο, θέλοντας να αναδείξει τη συνεχιζόμενη συνεργασία της ελληνικής κυβέρνησης με το κράτος του Ισραήλ εν μέσω της αιματοχυσίας στη Γάζα. Ο Κωνσταντίνος Τασούλας, όμως, απαγόρευσε την είσοδο στον Παλαιστίνιο συνοδό, με αποτέλεσμα ο Χαρίτσης να αποχωρήσει από την εκδήλωση.
Το πιο αποκαλυπτικό, όμως, ήταν ότι κανείς από τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς και τους επίσημους προσκεκλημένους δεν αντέδρασε. Κανείς δεν θεώρησε ότι ένας τέτοιος αποκλεισμός αποτελούσε προσβολή προς τη δημοκρατία, την οποία υποτίθεται ότι γιόρταζαν.
Και εδώ βρίσκεται ίσως η ουσία της επιστολής του αναγνώστη μας. Όταν η «γιορτή της Δημοκρατίας» μετατρέπεται σε μια αυστηρά ελεγχόμενη δεξίωση της εξουσίας, όπου αποκλείονται όσοι χαλούν το επικοινωνιακό αφήγημα και γίνονται ανεκτοί ακόμη και νοσταλγοί της δικτατορίας, τότε εύλογα τίθεται το ερώτημα:
Τι ακριβώς γιορτάζεται; Η δημοκρατία ή η εκδοχή της που βολεύει το καθεστώς;
Είναι μια σκέψη που αξίζει να προβληματίσει. Γιατί η δημοκρατία δεν κρίνεται από τις δεξιώσεις, τα κοκτέιλ και τις επίσημες φωτογραφίες, αλλά από το ποιοι χωρούν και ποιοι αποκλείονται. Και όσο οι εξουσιαστές οικειοποιούνται τον όρο «δημοκρατία» για να τον αδειάζουν από το πραγματικό του περιεχόμενο, τόσο λιγότερο νόημα έχουν οι φιέστες που διοργανώνουν στο όνομά της.
0 Comments