Του Γιώργη Γιαννακέλλη
Πιθανολογώ ότι ελάχιστους/ες θα ακουμπήσω με αυτό που θα γράψω τώρα. Ισως, αν και νομίζω ότι τα πάω σχετικά καλά με τον γραπτό λόγο, να βρίσκομαι σε αδυναμία να μεταφέρω αυτούσια αυτό που σκέπτομαι.
Εχει προχωρήσει αρκετά μετά τα μεσάνυχτα, και βάζοντας μια ουισκιά, στο χαλαρό, στην βεράντα του σπιτιού μου, είπα να κάνω μια τσάρκα στο διαδίκτυο και συγκεκριμένα στο facebook.
Τράκαρα μια δηθενιά, μια “πλαστική” εικόνα, που με παρακίνησε να ξεδιπλώσω κάποιες σκέψεις.
Συγκεκριμένα παρακολούθησα ένα βιντεάκι που είχε αναρτήσει μια “Ακαδημία ζεϊμπέκικου”, με κάποια άτομα να χορεύουν ένα αριστουργηματικό ορχηστρικό κομμάτι του Λοϊζου -το “ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας”- και από κάτω να ακολουθούν εκατοντάδες επιβραβευτικά σχόλια για τις επιδόσεις των χορευτών.
Με κάποια υπερβολή θα έλεγα ότι μελαγχόλησα. Κι αυτό γιατί δυσκολεύομαι να αντιληφθώ το πώς το τυποποιημένο, το ψεύτικο, το άχρωμο, έχει τέτοια κοινωνική αποδοχή.
Ναι, ομολογουμένως ήταν άψογος ο συντονισμός των χορευτών στις φιγούρες, στα βήματά τους. Μόνο που αυτοί δεν χόρευαν ζεϊμπέκικο, αλλά ένα είδος Καλαματιανού, απ’ αυτό που μας μάθαιναν οι δάσκαλοι να παρουσιάζουμε σε κάποιες σχολικές γιορτές.
Συμπωματικά έλαχε να γνωρίσω λαϊκούς οργανοπαίχτες και τραγουδιστές, όπως και ανθρώπους της τάξης μας που σε ένα ζεϊμπέκικο χορό κεντούσαν το μεράκι τους, τον σεβντά τους, ζωγράφιζαν τα εσώψυχα τους. Ετυχε να νταραβεριστώ με έναν Μικρασιάτη πρόσφυγα, τον Μπόρα, που ο μπαγλαμάς του δεν “έπαιζε” όταν ο ιδιοκτήτης του ήταν στις “μαύρες” του. Ελαχε να γνωρίσω τον Σόλωνα, τον Λέκκα, που όπως έλεγε η φωνή του δεν του έβγαινε να τραγουδήσει όταν απέναντι του είχε “κουστουμαρισμένους” και “κυριλάτους”. Συνέβη να έχω γνωστό μπουζουκτζή που είπε σε χορευτή καπιταλιστή, μετά από παραγγελιά που δέχτηκε: “πάρε την χαρτούρα σου, αυτό το τραγούδι εσύ δεν μπορείς να το χορέψεις”. Συναναστράφηκα με ανθρώπους της τάξης μας, που όταν έπαιρναν στροφές σε ζεϊμπεκιά στην πίστα τα πατώματα αναστέναζαν και τα τέλια δάκρυζαν.
Γι’ αυτό και οι “δάσκαλοι” της “Ακαδημίας ζεϊμπέκικου” μου φαίνονται τόσο λίγοι και οι “μαθητές/ες” γραφικές φιγούρες.
Κείμενο που είχα γράψει σαν σήμερα το 2022 κκαι μου θύμισε το φ/β
0 Comments