Σαν σήμερα, τον Μάη του 1942, ο Θανάσης Κλάρας έπαιρνε το ψευδώνυμο Άρης Βελουχιώτης και έβγαινε στο βουνό. Μαζί του, μόλις δεκαπέντε άντρες. Αυτή η μικρή ομάδα δεν ήταν απλώς μια ακόμα αντάρτικη παρέα. Ήταν ο πρώτος ένοπλος πυρήνας του ΕΛΑΣ, του στρατιωτικού σκέλους του ΕΑΜ, που σε λίγους μήνες θα γινόταν ο μεγαλύτερος αντιστασιακός στρατός στην κατεχόμενη Ευρώπη.

Από τη φυλακή και την εξορία στο βουνό

Ο Θανάσης Κλάρας, γιος οικογένειας από τη Λαμία, είχε ήδη μια μακρά πορεία μέσα στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Είχε γνωρίσει τις φυλακές της δικτατορίας Ιωάννης Μεταξάς, την εξορία και τη σκληρή δουλειά του κομμουνιστή αγωνιστή. Όταν οι Γερμανοί, οι Ιταλοί και οι Βούλγαροι εισέβαλαν στην Ελλάδα, ο Κλάρας δεν περίμενε διαταγές από μακριά. Πίστευε ότι μόνο ο ένοπλος λαϊκός αγώνας μπορούσε να διώξει τον κατακτητή και να ανοίξει δρόμο για μια καλύτερη, ελεύθερη Ελλάδα.

Τον Γενάρη του 1942 η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ υιοθέτησε την πρότασή του για την οργάνωση ένοπλων ομάδων. Λίγους μήνες αργότερα, στα μέσα Μάη, ο Άρης κατέβηκε στη Ρούμελη. Στη Σπερχειάδα, γύρω στις 21-22 Μαΐου 1942, ορκίστηκαν οι πρώτοι μαχητές.

Ο ίδιος ο Άρης έγραψε τον Όρκο:

«Ορκίζομαι να πολεμήσω μέχρις εσχάτων για την απελευθέρωση της πατρίδας μου από τον ξένο κατακτητή και τους ντόπιους συνεργάτες του, να υπακούω τυφλά στους ανωτέρους μου και να τηρώ απαρεγκλίτως τους νόμους του ΕΛΑΣ…»

Με 15 άνδρες ξεκίνησε. Μέσα σε λίγους μήνες, ο ΕΛΑΣ είχε μετατραπεί σε χιλιάδες μαχητές. Από τη Ρούμελη και την Ευρυτανία, η φλόγα απλώθηκε σε όλη την Ελλάδα.

Ο πρώτος Καπετάνιος

Ο Άρης δεν ήταν απλώς ένας αρχηγός. Ήταν ο συμβολισμός του νέου αντάρτη: αυστηρός, αδιάλλακτος με τους προδότες και τους δωσίλογους, αλλά ταυτόχρονα κοντά στον απλό κόσμο. Οι ιστορίες για την πειθαρχία που επέβαλε, την ταχύτητα των κινήσεών του και την ικανότητά του να εμπνέει τους χωρικούς έγιναν θρύλος.

Η πρώτη μεγάλη επιτυχία ήρθε λίγους μήνες αργότερα, τον Νοέμβρη του 1942, με την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμος μαζί με Άγγλους κομάντος και τον ΕΔΕΣ. Ήταν η πρώτη μεγάλη πράξη συμμαχικής αντίστασης στην Ευρώπη και έδειξε ότι ο ελληνικός λαός δεν είχε υποταχθεί.

Σήμερα, 84 χρόνια μετά, η πράξη του Άρη Βελουχιώτη και των πρώτων δεκαπέντε δεν είναι απλώς ιστορικό γεγονός. Είναι υπενθύμιση ότι όταν ο λαός αποφασίζει να πάρει την τύχη του στα χέρια του, ακόμα και οι πιο μικρές αρχές μπορούν να γίνουν ποτάμια που παρασύρουν κατακτητές, συνεργάτες και δωσίλογους.

Ο ΕΛΑΣ δεν πολέμησε μόνο ενάντια στους φασίστες κατακτητές. Πολέμησε και για μια Ελλάδα της λαϊκής κυριαρχίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της εθνικής ανεξαρτησίας. Αυτός ο αγώνας δεν τελείωσε το 1944. Συνεχίστηκε στον Εμφύλιο, στις φυλακές και τις εξορίες της μετεμφυλιακής περιόδου, και φτάνει μέχρι τις μέρες μας.

Ο Άρης ζει.

Σε κάθε νέο που αρνείται την υποταγή, σε κάθε αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον φασισμό, σε κάθε φωνή που υψώνεται ενάντια στην κατοχή – είτε αυτή είναι ξένη στρατιωτική είτε οικονομική και πολιτική. Η φλόγα που άναψε ο Θανάσης Κλάρας στις πλαγιές της Ρούμελης τον Μάη του 1942 δεν έσβησε ποτέ.

ΕΛΑΣ – ΕΑΜ – Δόξα και Τιμή!