«Ένας Ισραηλινός, ο Ταλ Ντίλιαν, δηλώνει απίστευτα πράγματα για το ελληνικό κράτος και ζητάει να τον καλέσουν να τα καταθέσει, αλλά όλοι κάνουν την πάπια! Κυβέρνηση, Βουλή και, το κυριότερο, Δικαιοσύνη. Τι διασυρμός είναι αυτός… Μέχρι και Νίξον τον είπε!».
Αυτό έγραψε στο Χ δημοσιογράφος της Εφημερίδας των Συντακτών σχολιάζοντας τη συνέντευξη του ανθρώπου που συνδέθηκε όσο κανείς άλλος με το σκάνδαλο των υποκλοπών και το λογισμικό Predator.
Και πράγματι, όσο περνούν οι ώρες, τόσο πιο εκκωφαντική γίνεται η σιωπή των θεσμών.
Διότι εδώ δεν έχουμε έναν ανώνυμο σχολιαστή του διαδικτύου. Δεν έχουμε έναν πολιτικό αντίπαλο της κυβέρνησης. Δεν έχουμε έναν συνωμοσιολόγο που εκτοξεύει αβάσιμες καταγγελίες.
Έχουμε τον ίδιο τον Ταλ Ντίλιαν, τον άνθρωπο που βρέθηκε στο επίκεντρο της διεθνούς υπόθεσης Predator, να δηλώνει δημόσια ότι είναι διαθέσιμος να καταθέσει και να δώσει εξηγήσεις. Και όχι μόνο αυτό. Να εκφράζει ο ίδιος την απορία του γιατί κανείς από τη Βουλή ή τη Δικαιοσύνη δεν τον έχει καλέσει.
Σε οποιαδήποτε χώρα που θα ήθελε να παρουσιάζεται ως ευρωπαϊκό κράτος δικαίου, μια τέτοια δήλωση θα προκαλούσε πολιτικό σεισμό. Τα κόμματα θα απαιτούσαν εξηγήσεις, οι κοινοβουλευτικές επιτροπές θα έστελναν προσκλήσεις, οι εισαγγελικές αρχές θα έσπευδαν να εξετάσουν τον μάρτυρα.
Στην Ελλάδα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο.
Ένας άνθρωπος που δηλώνει ότι γνωρίζει κρίσιμες πτυχές μιας υπόθεσης που τραυμάτισε τη δημοκρατική λειτουργία της χώρας ζητά να μιλήσει και το πολιτικό σύστημα συμπεριφέρεται σαν να μην άκουσε τίποτα.
Το ερώτημα δεν είναι αν ο Ντίλιαν λέει την αλήθεια. Αυτό είναι δουλειά μιας σοβαρής δικαστικής έρευνας να το εξακριβώσει.
Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο:
Γιατί δεν θέλουν να ακούσουν τι έχει να πει;
Τι φοβούνται;
Μήπως φοβούνται ότι μια δημόσια κατάθεση θα φωτίσει πλευρές της υπόθεσης που μέχρι σήμερα παραμένουν βολικά σκοτεινές;
Μήπως φοβούνται ότι θα καταρρεύσει ο ισχυρισμός πως κανείς δεν γνωρίζει τίποτα, κανείς δεν ευθύνεται για τίποτα και όλα συνέβησαν περίπου από… παρθενογένεση;
Όσο η κυβέρνηση, η Βουλή και η Δικαιοσύνη αποφεύγουν να αγγίξουν το ζήτημα, τόσο ενισχύεται η εντύπωση ότι δεν αναζητούν την αλήθεια αλλά τη λήθη.
Και τότε το πρόβλημα παύει να είναι ο Ταλ Ντίλιαν.
Το πρόβλημα γίνεται η ίδια η λειτουργία των θεσμών.
Γιατί όταν ένας βασικός πρωταγωνιστής ενός τόσο μεγάλου σκανδάλου δηλώνει δημόσια «καλέστε με να καταθέσω» και η απάντηση είναι η απόλυτη σιωπή, τότε ο διασυρμός δεν αφορά μόνο μια κυβέρνηση.
1 Comment