Το δημοσίευμα του «Μικροπολιτικού» έχει ενδιαφέρον όχι μόνο για όσα λέει, αλλά κυρίως για όσα υπονοεί.

Μαθαίνουμε ότι ο Ντίλιαν, ένας από τους πρωταγωνιστές του σκοτεινού σκανδάλου των υποκλοπών, δηλώνει σήμερα πρόθυμος να μιλήσει και να συμβάλει σε μια «πλήρη και διάφανη έρευνα». Η απορία είναι εύλογη: γιατί αυτή η προθυμία δεν υπήρχε το 2022, όταν η υπόθεση βρισκόταν στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής και η κοινωνία απαιτούσε απαντήσεις;

Η απάντηση που δίνει εμμέσως το ίδιο το δημοσίευμα είναι αποκαλυπτική. Τότε υπήρχαν «εγγυήσεις». Σήμερα οι εγγυήσεις αυτές φαίνεται να έχουν εξανεμιστεί. Με άλλα λόγια, δεν άλλαξε ξαφνικά η ανάγκη για αλήθεια και διαφάνεια. Άλλαξαν οι πολιτικοί συσχετισμοί, οι διεθνείς ισορροπίες και οι προστασίες που απολάμβαναν ορισμένοι εμπλεκόμενοι.

Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι ότι ο Ντίλιαν δεν απευθύνεται στην κοινωνία ούτε στη Δικαιοσύνη. Απευθύνεται σε συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα: τον Τσίπρα, τον Σαμαρά και τον Καραμανλή. Το μήνυμα δεν μοιάζει με κατάθεση πολίτη που αναζητά δικαίωση. Μοιάζει περισσότερο με πολιτικό σήμα προς κέντρα εξουσίας που βρίσκονται σε αντιπαράθεση με το Μαξίμου.

Αν πράγματι διαθέτει «αποδεικτικά στοιχεία», τότε το ερώτημα είναι απλό: γιατί δεν τα κατέθεσε όταν η υπόθεση ερευνιόταν; Γιατί περίμενε να αλλάξουν οι συνθήκες; Και πόσο αξιόπιστη μπορεί να είναι μια αποκάλυψη που εμφανίζεται όταν οι παλιοί προστάτες αδυνατούν πλέον να προσφέρουν προστασία;

Το σκάνδαλο των υποκλοπών υπήρξε μια από τις μεγαλύτερες θεσμικές εκτροπές της μεταπολίτευσης. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έκανε ό,τι μπορούσε για να συγκαλυφθεί η υπόθεση: αρνήθηκε ουσιαστική διερεύνηση, επικαλέστηκε το «απόρρητο», εξαφάνισε κρίσιμους μάρτυρες πίσω από κλειστές πόρτες και μετέτρεψε τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες σε παρωδία.

Γι’ αυτό και το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι αν ο Ντίλιαν θα μιλήσει σήμερα. Το πρόβλημα είναι ότι το πολιτικό σύστημα λειτουργεί έτσι ώστε οι πρωταγωνιστές τέτοιων υποθέσεων να ανοίγουν το στόμα τους μόνο όταν αισθάνονται ότι άλλαξαν οι άνεμοι της εξουσίας.

Και αυτό λέει πολλά όχι μόνο για τους ίδιους, αλλά και για τη «δημοκρατία» που οικοδομούν όσοι κυβερνούν τον τόπο.

Το σημερινό δημοσίευμα του “Μικροπολιτικού”:

Ο Ντίλιαν αφήνει να εννοηθεί – στην συνένετυξη του στην ΕφΣυν- ότι είναι έτοιμος να μιλήσει, εφόσον κληθεί, εκφράζοντας την «απογοήτετσή» του για το γεγονός ότι η κυβέρνηση απέρριψε τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής, μιας και θα ήταν πρόθυμος να συμμετάσχει σε μια πλήρη και διάφανη έρευνα.

Το ΠΑΣΟΚ ανταπόκριθηκε στην επιθυμία του, καταθέτοντας χθες αίτημα για κλήση του Ντίλιαν σε ακρόαση στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, μαζί με τον Γρηγόρη Δημητριάδη.

Ειδικά για τον δεύτερο υπενθυμίζει και τη δήλωσή του ότι «Εγώ ανέλαβα την πολιτική ευθύνη για τις υποκλοπές για να προστατεύσω την κυβέρνηση, τις μυστικές υπηρεσίες, την παράταξή μου, αλλά πάνω από όλα την πατρίδα».

«Λύση» του προβλήματος

Στην εξεταστική του 2022 ο Ντίλιαν δεν είχε την ίδια προθυμία. Μεσολάβησαν, όμως, κάποιες εγγυήσεις που του δόθηκαν και διαψεύστηκαν. Και βέβαια η αλλαγή δεδομένων (σε Αθήνα και Τελ Αβίβ) που καθιστούν τις εγγυήσεις που έλαβε επί της ουσίας ανίσχυρες για το προσεχές μέλλον…

Εξού και ο τρόπος που παρενέβη είναι αποκαλυπτικός, όπως και η επιλογή του να απευθυνθεί στον Αλέξη Τσίπρα και τον Αντώνη Σαμαρά, τα πρόσωπα που διεκδικούν νέο ρόλο στους πολιτικούς συσχετισμούς απέναντι στον Μητσοτάκη, καθώς και στον Κώστα Καραμανλή για τις θεσμικές παρεμβάσεις του εναντίον του Μαξίμου.

Σε αυτούς στέλνει το μήνυμά ότι ο ίδιος δεν είναι μέρος του προβλήματος, αλλά σίγουρα είναι μέρος της λύσης του, αφού διαθέτει αποδεικτικά στοιχεία για τους ισχυρισμούς του.