Υπάρχουν στιγμές που μια δικαστική απόφαση ξεπερνά τα στενά όρια μιας δικαστικής αίθουσας και αποκτά ευρύτερο πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο. Μια τέτοια στιγμή αποτελεί η πλήρης αθώωση των πέντε αγωνιστών των Σεπολίων – της Λυδίας Καττή, του Δημήτρη Καττή, του Ορέστη Καττή, του Νίκου Καβακλή και του Γεράσιμου (Μάκη) Λιβάνη – οι οποίοι επί σχεδόν έξι χρόνια βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια πολύχρονη δικαστική ομηρία, φορτωμένοι με κατηγορίες που από την πρώτη στιγμή το κίνημα χαρακτήριζε κατασκευασμένες.

Η απόφαση του δικαστηρίου βάζει τέλος σε μια υπόθεση που ξεκίνησε μέσα στο κλίμα αυταρχισμού και αστυνομικής βίας που επικρατούσε τον Νοέμβρη του 2020, όταν η κυβέρνηση επιχείρησε να απαγορεύσει τις εκδηλώσεις μνήμης και αγώνα για την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Η βία της καταστολής στα Σεπόλια

Στις 17 Νοέμβρη 2020 οι γειτονιές των Σεπολίων μετατράπηκαν σε πεδίο αστυνομικής επιχείρησης. Δυνάμεις των ΜΑΤ και της ομάδας ΔΕΛΤΑ εξαπέλυσαν βίαιη επίθεση εναντίον κατοίκων και διαδηλωτών. Οι πέντε αγωνιστές συνελήφθησαν μέσα σε ένα όργιο καταστολής, συνοδευόμενο από ξυλοδαρμούς, εισβολές σε πολυκατοικίες και πρωτοφανή αστυνομική αυθαιρεσία.

Ιδιαίτερα σοκαριστική υπήρξε η άγρια κακοποίηση του Ορέστη Καττή, ενώ ο πατέρας του, Δημήτρης Καττής, δέχτηκε επίσης βίαιη επίθεση με αποτέλεσμα να εμφανίσει σοβαρά προβλήματα υγείας. Παρ’ όλα αυτά, αντί να λογοδοτήσουν οι θύτες, βρέθηκαν στο εδώλιο τα θύματα της κρατικής βίας, αντιμέτωπα με ένα κατηγορητήριο που περιλάμβανε από «αντίσταση κατά της αρχής» μέχρι βαρύτερες κατηγορίες.

Από την πρώτη στιγμή ήταν φανερό ότι στόχος δεν ήταν η απονομή δικαιοσύνης αλλά η τρομοκράτηση όσων επιμένουν να αγωνίζονται, να διαδηλώνουν και να αντιστέκονται.

Ακούσαμε, λοιπόν στο παρακάτω βίνττεο την δικηγόρο της οικογένειας να μας λέει:

“Σαπίζουν στο ξύλο” την μητέρα της οικογένειας, με αποτέλεσμα να την στείλουν στο νοσοκομείο.
Πετάνε στο έδαφος τον σύζυγο της και τον ξυλοφορτώνουν σε βαθμό να καταλήξει να νοσηλεύεται με καρδιακή προσβολή.
Ξυλοφορτώνουν τον γιο της οικογένειας και τον συλλαμβάνουν. 
Oι “άντρες” του Χρυσοχουντίδη όταν το κορίτσι της οικογένειας αρχίζει να διαμαρτύρεται το ρίχνουν κάτω, το τραβούν απ’ τα μαλλιά, ενώ μπάτσος την γρονθοκοπεί στο κεφάλι αποκαλώντας την  «πουτανάκι»… 

Έξι χρόνια πολιτικής δίωξης

Η οικογένεια Καττή δεν βρέθηκε τυχαία στο στόχαστρο. Η μακρόχρονη παρουσία της στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες την είχε ήδη καταστήσει ενοχλητική για τους μηχανισμούς της εξουσίας. Αυτό εξηγεί και το πρωτοφανές δικαστικό γαϊτανάκι που ακολούθησε: συνεχείς αναβολές, ακυρώσεις διαδικασιών, επανεκκινήσεις της δίκης και μια εξαντλητική διαδικασία που κρατούσε τους κατηγορούμενους σε διαρκή ομηρία.

Η συγκεκριμένη υπόθεση αποτέλεσε χαρακτηριστικό παράδειγμα της πολιτικής επιλογής ποινικοποίησης των κοινωνικών αγώνων που ακολουθήθηκε τα τελευταία χρόνια. Δεν αφορούσε μόνο πέντε ανθρώπους. Αφορούσε κάθε συλλογικότητα, κάθε αγωνιστή και κάθε γειτονιά που αρνείται να σκύψει το κεφάλι απέναντι στον αυταρχισμό.

Η αλληλεγγύη έσπασε την απομόνωση

Η σημερινή αθώωση δεν έπεσε από τον ουρανό. Δεν ήταν προϊόν κάποιας «θεσμικής ευαισθησίας» ούτε αποτέλεσμα μιας αφηρημένης δικαστικής ουδετερότητας.

Ήταν καρπός της πολύχρονης αλληλεγγύης και της συλλογικής δράσης. Σωματεία εργαζομένων, φοιτητικοί σύλλογοι, συλλογικότητες γειτονιάς, λαϊκές συνελεύσεις και δεκάδες φορείς κράτησαν ζωντανή την υπόθεση, απαίτησαν την απαλλαγή των διωκόμενων αγωνιστών και δεν επέτρεψαν να περάσει η κρατική αυθαιρεσία στη σιωπή.

Η υπόθεση των Σεπολίων απέδειξε για ακόμη μία φορά ότι όταν το κίνημα στέκεται ενωμένο, οι μεθοδεύσεις της καταστολής μπορούν να ηττηθούν.

Μια νίκη που δεν κλείνει τον λογαριασμό

Η αθώωση των πέντε αγωνιστών αποτελεί αναμφίβολα μια σημαντική νίκη. Ταυτόχρονα όμως φωτίζει μια εξοργιστική πραγματικότητα: εκείνοι που ξυλοκοπούν, βασανίζουν και τρομοκρατούν πολίτες στο όνομα της «τάξης» εξακολουθούν να απολαμβάνουν σχεδόν πλήρη ατιμωρησία, ενώ οι αγωνιστές καλούνται να δίνουν πολύχρονες μάχες για να αποδείξουν το αυτονόητο.

Γι’ αυτό και η δικαίωση των διωκόμενων συντρόφων δεν μπορεί να θεωρηθεί το τέλος της διαδρομής. Είναι ένας ακόμη σταθμός στον αγώνα ενάντια στην κρατική καταστολή, στα ΜΑΤ, στις ειδικές ομάδες καταστολής και στις πολιτικές που αντιμετωπίζουν τις λαϊκές διεκδικήσεις ως εχθρική πράξη.

Η υπόθεση των Σεπολίων δεν πρέπει να ξεχαστεί. Πρέπει να μείνει ζωντανή ως παράδειγμα αντίστασης, επιμονής και συλλογικής αξιοπρέπειας.

Γιατί απέναντι στην καταστολή, την ποινικοποίηση των αγώνων και την κρατική αυθαιρεσία, η απάντηση παραμένει πάντα η ίδια: Αλληλεγγύη, οργάνωση και αγώνας.