Πηγή: Θανάσης Καραμπάτσος – Documento

Στη φτωχοποιημένη Ελλάδα οι γόνοι των πολιτικών βρίσκουν τις καλύτερες δουλειές στον ιδιωτικό τομέα. Με «δομημένα» βιογραφικά «αριστείας». Γνωρίζαμε την υπόθεση Κυριάκου Μητσοτάκη που ο μπαμπάς του πήρε τηλέφωνο τον διοικητή Καρατζά και σε ηλικία 32 ετών τον τακτοποίησαν σε θέση διευθύνοντα θυγατρικής της Εθνικής Τράπεζας για να το έχει ως εμπειρία στο βιογραφικό του. Βέβαια οι επιλογές του ήταν καταστροφικές, αλλά αυτά είναι λεπτομέρειες. Όπως και ότι ο Κώστας Μπακογιάννης σε ηλικία 30 ετών είχε πάρει θέση συμβούλου στο υπουργείο Εξωτερικών στο πλάι της υπουργού Ντόρας Μπακογιάννη που τύγχανε και μητέρα του. Γνωρίζουμε την πορεία της Σοφίας Μητσοτάκη στη CVC Capital Partners που τελεί πλέον αντιπρόεδρος από τον περασμένο Ιανουάριο προτού κλείσει τα 30 της. Εξαιρετικά παιδιά οι γόνοι της «αριστείας», βρίσκουν δουλειά στα καλύτερα μαγαζιά που τυγχάνει να σχετίζονται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο οι γονείς τους. Δικηγόρος που εκπροσωπεί funds ο υιός Ντογιάκος, η θετή κόρη του Αδώνιδος βρήκε δουλειά στο Ελληνικό στα 25 της, γενικά τακτοποιούνται με τα προσόντα των γόνων.

Ο Δημήτρης Αβραμόπουλος απάντησε στο Documento ότι ο γιος του με τα προσόντα του κι όχι με τις δικές του πλάτες, αφού πήρε το πτυχίο του ως περιζήτητος σε ξενοδοχειακούς και εφοπλιστικούς ομίλους και λίγο προτού κλείσει τα 30 χρόνια του, προσελήφθη από έναν από τους μεγαλύτερους ενεργειακούς ομίλους παγκοσμίως, την κρατική QatarEnergy, σε θέση senior analyst. Μια θέση που χρειάζεται προϋπηρεσία μερικών χρόνων. Αντί να πει ο Δ. Αβραμόπουλος ότι αμάρτησε για να τακτοποιήσει το παιδί του, απάντησε ότι το παιδί τα έκανε όλα μόνο του. Και ντρεπόταν τόσο το παιδί που δεν ήθελε άλλο να κομπάζει για την επιτυχία του και διέγραψε κάθε τι που τον συνέδεε με το Κατάρ. Δυστυχώς όμως το Διαδίκτυο κρατάει κάποια ίχνη όταν η διαγραφή είναι πρόσφατη…

Είναι τα παιδιά της διπλανής πόρτας, με την αξία τους και τα… δομημένα βιογραφικά τους. Αξιοκρατία που στέλνει τα δικά μας (όχι των «ημετέρων») παιδιά στην ανεργία και στο εξωτερικό.

Η ενέργεια ως εργαλείο ανάπτυξης

Έχει επισημανθεί πολλές φορές από εδώ η δυναμική που έδωσε στην ελληνική οικονομία η ίδρυση της ΔΕΗ από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ήταν προαπαιτούμενο για την εκβιομηχάνιση της χώρας. Συνένωσε πολλές μικρές μονάδες σε μία και οργάνωσε την παραγωγή ενέργειας σε χαμηλή τιμή και με εκτεταμένη ανάπτυξη ιδίων δημόσιων πόρων. Εδώ και πάνω από μία δεκαετία το νεοφιλελεύθερο μοντέλο πρότεινε τη διάσπαση του μοναδικού δημόσιου οργανισμού παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας για να λειτουργήσει ο… ανταγωνισμός. Τα κατάφεραν και έφεραν αυξήσεις και ακρίβεια. Λειτουργία καρτέλ και ακρίβεια παντού. Ουσιαστικά μια αναδιανεμητική επιχείρηση μεταφοράς εισοδήματος από τα υποτελή στρώματα στην ολιγαρχία. Μια χούφτα ολιγάρχες πλουτίζουν άκοπα και ασύδοτα. Αυτή είναι η ελεύθερη αγορά.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη χρησιμοποιεί πάλι τη ΔΕΗ για την αλλαγή μοντέλου παραγωγής της χώρας. Παραμένει η μεγαλύτερη επιχείρηση ενέργειας και συγκεντρώνει πολλές δραστηριότητες ακόμη και στο λιανεμπόριο. Αλλάζει τον ρόλο της από βιομηχανική παραγωγή σε επιχείρηση υπηρεσιών, σε ένα fund που επενδύει στις θυγατρικές της. Πάλι δίνει το στίγμα της στην οικονομική παραγωγή μας. Δεν επενδύει στα υδροηλεκτρικά, αλλά στα ενεργοβόρα data centers μιας χούφτας εργαζομένων, και μάλιστα υπερεξειδικευμένων. Από τους χιλιάδες εργάτες των ορυχείων με τη στοιχειώδη εκπαίδευση στην υψηλή εξειδίκευση και με τεράστια προσόντα αλλά ελάχιστα εργατικά χέρια. Πάλι η ΔΕΗ έρχεται ως μοχλός αλλαγής μοντέλου.

Η κυβέρνηση έχει αλλάξει τον προσανατολισμό από τον ντόπιο λιγνίτη σε εισαγόμενα καύσιμα, όπως το φυσικό αέριο. Η ΔΕΗ δίνει τον ρυθμό, παρότι είχε δικά της όλα τα λιγνιτικά πεδία σε δυτική Μακεδονία και Μεγαλόπολη. Οι ιδιώτες πάροχοι έστησαν εργοστάσια παραγωγής φυσικού αερίου. Η δικαιολογία για τη ρυπογόνο διάσταση παραμένει δικαιολογία, στοιχειοθετημένο πλέον. Όντως ο λιγνίτης δεν είναι καθαρό καύσιμο, αλλά και το φυσικό αέριο δεν είναι «πράσινο» και πεντακάθαρο, όπως έχει προβληθεί. Το κακό είναι ότι προκαλεί εξάρτηση καθώς έρχεται είτε από ρωσικές και αζερικές στέπες μέσω Τουρκίας είτε διά θαλάσσης από το Αμέρικα ή το Κατάρ. Η πρόσφατη σύγκρουση στον Περσικό αναδεικνύει τη διάσταση της εξάρτησης.

Το χειρότερο είναι ότι η κυβέρνηση έχει επιλέξει, νωρίτερα από τη γερμανική ή την ιταλική κυβέρνηση να καταστρέψει την εθνική παραγωγή λιγνίτη. Ούτε καν ως εναλλακτικό καύσιμο για δύσκολες συνθήκες σε ένα τόσο ρευστό γεωπολιτικό περιβάλλον δεν το δέχεται, παρότι έχει θέση στον εθνικό σχεδιασμό που η ίδια έχει εκπονήσει. Βιάζεται η κυβέρνηση Μητσοτάκη να εξαρτάται από το λόμπι του πετρελαίου από τον Κόλπο και από το υπερατλαντικό λόμπι του φυσικού αερίου.

Για άλλη μια φορά η ενέργεια αλλάζει την οικονομική παραγωγική βάση της χώρας αλλά αυτή τη φορά έχει έντονο γεωπολιτικό αποτύπωμα και είναι μη αναστρέψιμη μετά την καταστροφή των καδοφόρων εκσκαφέων και των λιγνιτωρυχείων.

Επόμενο πεδίο σύγκρουσης το νερό. Ποιος θα το ελέγχει με τα τα διψασμένα data center και την υπερτουριστικοποίηση