Πιθανότατα έχει βάση η εκτίμηση του δικηγόρου Θανάση Καμπαγιάννη ότι οι επικοινωνιολόγοι του Μαξίμου, με πρώτο τον Γκρίνμπεργκ, έχουν εντοπίσει πως, πέρα από την ακρίβεια που τσακίζει τα λαϊκά νοικοκυριά, η διαφθορά αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της κυβέρνησης. Γι’ αυτό παρακολουθούμε ένα διαρκές επικοινωνιακό σόου με αποκαλύψεις για εγκληματικά κυκλώματα, ενώ, σύμφωνα με δημοσιεύματα, έρχονται και νέες αποκαλύψεις.
Η υπόθεση της ΜΚΟ «Παιδική Χαρά» είναι πραγματικά σοκαριστική. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, συγκεντρώνονταν χρήματα με πρόσχημα τη θεραπεία παιδιών με σοβαρές ασθένειες, ενώ στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται ο 37χρονος Κωνσταντίνος Φιρινίδης, ο οποίος εμφανιζόταν ως υπέρμαχος του εθελοντισμού και της φιλανθρωπίας. Αν επιβεβαιωθούν οι καταγγελίες, θα πρόκειται για μια ιδιαίτερα κυνική εκμετάλλευση του ανθρώπινου πόνου. Η κοινωνική ευαισθησία και η αγωνία γονιών για τα άρρωστα παιδιά τους φέρονται να χρησιμοποιήθηκαν ως μέσο οικονομικού οφέλους.
Δεν είναι, όμως, η πρώτη φορά που ο χώρος των ΜΚΟ βρίσκεται στο επίκεντρο οικονομικών σκανδάλων.
Και έχουν αποκαλυφθεί σημεία και τέρατα με κάποιες Μ.Κ.Ο. Ας θυμηθούμε την «Αλληλεγγύη» της Εκκλησίας, την υπόθεση του πρώην γραμματέα της ΝΔ Ανδρέα Παπαμιμίκου και το Διεθνές Κέντρο Αποναρκοθέτησης, υποθέσεις που συνδέθηκαν με σοβαρά ερωτήματα για τη διαχείριση χρημάτων και κρατικών κονδυλίων και κατέληξαν στα δικαστήρια.
Δεν πρόκειται, φυσικά, να τσουβαλιάσουμε όλες τις ΜΚΟ. Υπάρχουν οργανώσεις και άνθρωποι που προσφέρουν πραγματικό κοινωνικό έργο, συχνά με αυταπάρνηση και χωρίς κανένα οικονομικό όφελος.
Άλλο, όμως, η κοινωνική αλληλεγγύη και άλλο η φιλανθρωπία ως βιτρίνα για μπίζνες.
Και αν η κυβέρνηση θέλει πραγματικά να αντιμετωπίσει τη διαφθορά, δεν αρκούν τα τηλεοπτικά σόου και οι επιλεκτικές αποκαλύψεις. Χρειάζεται έλεγχος παντού, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς ασυλία για ισχυρούς και ημέτερους. Γιατί η κοινωνική αλληλεγγύη δεν είναι εμπόρευμα και ο ανθρώπινος πόνος δεν μπορεί να γίνεται εργαλείο πλουτισμού.
0 Comments