Η δημόσια σύγκρουση ανάμεσα στον Μάριο Σαλμά και τον Άδωνι Γεωργιάδη αποκαλύπτει κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια προσωπική κόντρα δύο στελεχών της Νέας Δημοκρατίας. Ξεσκεπάζει τη βαθιά πολιτική και ηθική χρεοκοπία ενός συστήματος που χρησιμοποιεί τη Δικαιοσύνη σαν λάστιχο: τη θεοποιεί όταν εξυπηρετεί τις επιδιώξεις του και την απαξιώνει όταν οι αποφάσεις της στρέφονται εναντίον του.

Ο Άδωνις εμφανίζεται σήμερα ως αδέκαστος εισαγγελέας απέναντι στον Σαλμά. Επικαλείται ελέγχους του ΥΠΕΔΥΦΚΑ και υπηρεσιών του ΕΟΠΥΥ, σύμφωνα με τους οποίους είχαν εντοπιστεί μη νομότυπα παραστατικά και είχε προταθεί καταλογισμός περίπου 176.677 ευρώ. Παραλείπει, όμως, να πει ότι το 2019 το Διοικητικό Συμβούλιο του ΕΟΠΥΥ δεν υιοθέτησε την εισήγηση και δεν προχώρησε σε καταλογισμό.

Μόνο που η ίδια ακριβώς λογική επιστρέφει σαν μπούμερανγκ στον ίδιο.

Στην υπόθεση Novartis, το όνομά του ερευνήθηκε από τις εισαγγελικές αρχές. Εξετάστηκαν, μεταξύ άλλων, καταθέσεις μετρητών περίπου 345.000 ευρώ που είχαν χαρακτηριστεί στην έρευνα ως αδιευκρίνιστης προέλευσης, ενώ είχαν διατυπωθεί και καταγγελίες για πολύ μεγαλύτερο ποσό ύψους 2.000.000 ευρώ. Τελικά, η δικογραφία αρχειοθετήθηκε.

Εδώ αρχίζει το πολιτικό θέατρο του παραλόγου.

Όταν πρόκειται για τον Σαλμά, το γεγονός ότι δεν υπήρξε τελικός καταλογισμός δεν εμποδίζει τον Άδωνι να μιλά για σκάνδαλο. Όταν, όμως, πρόκειται για τον ίδιο, η αρχειοθέτηση παρουσιάζεται ως η απόλυτη απόδειξη ότι δεν υπήρχε τίποτα μεμπτό.

Με άλλα λόγια, η ίδια ακριβώς εξέλιξη αποκτά δύο διαφορετικές ερμηνείες, ανάλογα με το ποιος κάθεται στο εδώλιο της πολιτικής αντιπαράθεσης.

Το πραγματικό συμπέρασμα είναι άλλο.

Το πολιτικό προσωπικό της αστικής εξουσίας δεν ενδιαφέρεται για τη διαφάνεια ούτε για την κάθαρση. Ενδιαφέρεται μόνο να εξοντώσει τον εσωκομματικό ή πολιτικό του αντίπαλο. Οι θεσμοί, οι εισαγγελικές αποφάσεις, οι πορισματικές εκθέσεις και οι έλεγχοι μετατρέπονται σε πολεμοφόδια. Ό,τι βολεύει υψώνεται σε αδιάσειστη αλήθεια· ό,τι δεν βολεύει καταγγέλλεται ως συγκάλυψη.

Αυτή είναι η ουσία του σημερινού πολιτικού συστήματος.

Aπέναντί μας έχουμε επαγγελματίες της πολιτικής υποκρισίας. Και όσο η διαφθορά αντιμετωπίζεται ως εργαλείο εσωτερικών εκκαθαρίσεων και όχι ως κοινωνικό και πολιτικό πρόβλημα, τόσο ο λαός θα παρακολουθεί τους πρωταγωνιστές του ίδιου έργου να αλληλοκατηγορούνται για όσα μέχρι χθες έκαναν πως δεν έβλεπαν.

Το μόνο που αλλάζει είναι ποιος κρατά κάθε φορά το μικρόφωνο του κατήγορου και ποιος φορά τον μανδύα του αδικημένου.