Η σημερινή αποκάλυψη της εφημερίδας Δημοκρατία δεν φέρνει στο φως κάποιο άγνωστο σκάνδαλο. Αναδεικνύει, όμως, με τον πιο ωμό τρόπο μια κατάσταση που εδώ και χρόνια αποτελεί μόνιμη πρόκληση απέναντι στην κοινωνία. Τα χρέη της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ έφτασαν πλέον το αστρονομικό ποσό των 1,1 δισ. ευρώ, αυξημένα κατά 121 εκατ. ευρώ μέσα σε έναν μόλις χρόνο.

Κι όμως, την ίδια στιγμή που οι ηγεσίες των δύο κομμάτων εμφανίζονται δημόσια να διαβεβαιώνουν ότι «εξυπηρετούν» τις ρυθμίσεις των δανείων τους, οι αριθμοί λένε μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Αν τα χρέη αυξάνονται αντί να μειώνονται, τότε ποια ακριβώς «εξυπηρέτηση» γίνεται; Και κυρίως, ποιος κοροϊδεύει ποιον;

Το πραγματικό σκάνδαλο, βέβαια, δεν βρίσκεται μόνο στο ύψος των κομματικών χρεών. Βρίσκεται στην ταξική μεροληψία του ίδιου του συστήματος.

Για τον εργαζόμενο, τον συνταξιούχο, τον μικροεπαγγελματία, το τραπεζικό σύστημα είναι αμείλικτο. Ένα στεγαστικό ή επαγγελματικό δάνειο που δεν εξυπηρετείται οδηγεί σε κατασχέσεις, πλειστηριασμούς, δεσμεύσεις λογαριασμών και στην παράδοση της λαϊκής κατοικίας στα funds. Οι τράπεζες και οι εισπρακτικοί μηχανισμοί δεν δείχνουν ούτε ίχνος επιείκειας απέναντι σε ανθρώπους που αδυνατούν να πληρώσουν εξαιτίας της ακρίβειας, της ανεργίας ή των μισθών πείνας.

Όταν, όμως, ο οφειλέτης λέγεται Νέα Δημοκρατία ή ΠΑΣΟΚ, οι κανόνες αλλάζουν. Τα δισεκατομμύρια μετατρέπονται σε… διαχειρίσιμο λογιστικό πρόβλημα. Οι τράπεζες που κυνηγούν ανελέητα τον απλό δανειολήπτη επιδεικνύουν αξιοθαύμαστη υπομονή απέναντι στα κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα επί δεκαετίες. Πρόκειται για μια προνομιακή μεταχείριση που κανένας πολίτης δεν θα μπορούσε ποτέ να απολαύσει.

Το γεγονός αυτό αποκαλύπτει τη βαθύτερη σχέση αλληλεξάρτησης ανάμεσα στο πολιτικό προσωπικό του συστήματος και το τραπεζικό κεφάλαιο. Οι ίδιοι που ψήφισαν νόμους για την «κουλτούρα πληρωμών», που χαρακτήρισαν τους πολίτες «στρατηγικούς κακοπληρωτές» και νομοθέτησαν υπέρ των funds, εμφανίζονται οι ίδιοι να κουβαλούν χρέη που όχι μόνο δεν μειώνονται, αλλά διογκώνονται χρόνο με τον χρόνο.

Δεν πρόκειται για υποκρισία. Πρόκειται για τον τρόπο λειτουργίας ενός συστήματος όπου υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά. Ένα για τους πολλούς και ένα για τους ισχυρούς.

Η υπόθεση των κομματικών δανείων δεν είναι απλώς ένα οικονομικό ζήτημα. Είναι βαθιά πολιτικό. Αποκαλύπτει ότι η περίφημη «νομιμότητα» εφαρμόζεται μόνο στους αδύναμους. Ότι οι κανόνες της αγοράς και της τραπεζικής πειθαρχίας ισχύουν μόνο για εκείνους που δεν έχουν πρόσβαση στην εξουσία.

Γι’ αυτό και η οργή της κοινωνίας είναι απολύτως δικαιολογημένη. Δεν μπορεί να ζητούν από τον λαό να πληρώνει μέχρι και το τελευταίο ευρώ, ενώ οι ίδιοι διαχειρίζονται χρέη δισεκατομμυρίων χωρίς ουσιαστικές συνέπειες. Δεν μπορεί να κουνάνε το δάχτυλο στους πολίτες για την «ατομική ευθύνη», όταν τα ίδια τα κόμματα της εξουσίας αποτελούν το πιο κραυγαλέο παράδειγμα οικονομικής ασυδοσίας.

Σε τελική ανάλυση, τα 1,1 δισ. ευρώ των κομματικών δανείων δεν είναι απλώς ένας αριθμός. Είναι η πιο εύγλωττη απόδειξη ότι στο καθεστώς που ζούμε η ισονομία σταματά εκεί όπου αρχίζουν τα συμφέροντα της οικονομικής και πολιτικής ελίτ. Για τον λαό υπάρχουν πλειστηριασμοί. Για τα κόμματα της εξουσίας υπάρχει πάντα… μια ακόμη «ρύθμιση».