Κάθε καλοκαίρι ακούμε το ίδιο κυβερνητικό αφήγημα. «Η κλιματική κρίση φταίει». «Οι συνθήκες είναι πρωτοφανείς». «Η Πολιτεία κάνει ό,τι μπορεί».

Μόνο που οι αριθμοί είναι αμείλικτοι και αποκαλύπτουν μια διαφορετική πραγματικότητα.

Το δίκτυο διανομής ηλεκτρικής ενέργειας του ΔΕΔΔΗΕ εκτείνεται σε περίπου 250.000 έως 254.000 χιλιόμετρα σε ολόκληρη τη χώρα. Από αυτά, σχεδόν το 90% παραμένει εναέριο και μόλις το 10% είναι υπόγειο.

Και ενώ η κυβέρνηση διαφημίζει το πρόγραμμα «Ελλάδα 2.0» και τα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης, η πραγματικότητα είναι ότι οι παρεμβάσεις που εντάχθηκαν για την υπογειοποίηση και τη θωράκιση του δικτύου αφορούν περίπου 5.300 χιλιόμετρα.

Με άλλα λόγια; Μόλις το 2% ενός δικτύου που ξεπερνά τα 250.000 χιλιόμετρα.

Ένα ποσοστό που δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως σοβαρή στρατηγική πρόληψης όταν κάθε καλοκαίρι η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με βιβλικές καταστροφές.

Και όμως, η ανάγκη ήταν γνωστή εδώ και χρόνια.

Η κοινή έκθεση της WWF Ελλάς και του Meteo για τις πυρκαγιές του 2025 είναι αποκαλυπτική. Σύμφωνα με τα στοιχεία της, έξι στις δέκα μεγάλες πυρκαγιές, εκείνες δηλαδή που ευθύνονται για το 55% των συνολικών καμένων εκτάσεων, ξεκίνησαν από το δίκτυο ηλεκτρικής ενέργειας.

Το συμπέρασμα είναι συντριπτικό.

Δεν μιλάμε πλέον για μεμονωμένα περιστατικά ούτε για «κακιά στιγμή». Μιλάμε για μια γνωστή, καταγεγραμμένη και επαναλαμβανόμενη αιτία καταστροφών.

Κι όμως, αντί η υπογειοποίηση του δικτύου να αποτελέσει εθνική προτεραιότητα, οι κυβερνήσεις επιλέγουν να επενδύουν αποσπασματικά, αφήνοντας το μεγαλύτερο μέρος του δικτύου εκτεθειμένο στις υψηλές θερμοκρασίες, στους θυελλώδεις ανέμους και στη βλάστηση που μετατρέπεται σε προσάναμμα.

Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν χρήματα. Το «Ελλάδα 2.0» κινητοποιεί εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ για τον ΔΕΔΔΗΕ. Ο συνολικός προϋπολογισμός των δράσεων υπογειοποίησης και ενίσχυσης του δικτύου φτάνει τα 350 έως 377 εκατομμύρια ευρώ μέχρι το 2026.

Το ερώτημα, όμως, δεν είναι πόσα χρήματα ανακοινώνονται.

Το ερώτημα είναι αν οι παρεμβάσεις αντιστοιχούν στο μέγεθος του προβλήματος.

Γιατί όταν από ένα δίκτυο 250.000 χιλιομέτρων προστατεύεις ουσιαστικά μόλις το 2%, δεν μπορείς να μιλάς για ολοκληρωμένο σχέδιο αντιπυρικής προστασίας.

Και όταν η επιστημονική κοινότητα προειδοποιεί ότι το ίδιο το ηλεκτρικό δίκτυο αποτελεί έναν από τους βασικότερους παράγοντες εκδήλωσης μεγάλων πυρκαγιών, η αδράνεια παύει να είναι απλή διοικητική ανεπάρκεια. Μετατρέπεται σε πολιτική ευθύνη.

Κάθε καμένο δάσος δεν είναι μόνο αποτέλεσμα της κλιματικής κρίσης.

Είναι και αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών.

Είναι αποτέλεσμα της λογικής που αντιμετωπίζει την πρόληψη ως κόστος και την προστασία της ανθρώπινης ζωής και του φυσικού πλούτου ως δευτερεύουσα προτεραιότητα.

Και όσο αυτή η λογική παραμένει κυρίαρχη, η χώρα θα συνεχίσει να μετρά κάθε καλοκαίρι στάχτες, χαμένες περιουσίες και ανυπολόγιστες οικολογικές καταστροφές, ενώ οι κυβερνήσεις θα συνεχίζουν να αναζητούν άλλοθι στην «πρωτοφανή» ένταση των καιρικών φαινομένων.

Η πραγματικότητα, όμως, δεν καίγεται μαζί με τα δάση. Και οι αριθμοί δεν λένε ποτέ ψέματα.