Κώστας Παπαδάκης: Η πρόσφατη ανακίνηση της υπόθεσης Μαρφίν δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε ασφαλώς η τελευταία αστυνομική και πολιτική σκευωρία. Η επιδίωξη ενοχοποίησης αθώων, αναρχικών ή αριστερών επεδίωκε σταθερά την τρομοκράτηση του χώρου και την εμπέδωση της εικόνας «νόμου και τάξης».

Δεκαέξι χρόνια μετά, η υπόθεση της Μαρφίν επιστρέφει. Και μαζί της επιστρέφει ένα ερώτημα που όσο κι αν επιχειρήθηκε να θαφτεί κάτω από τόνους λάσπης, αντικομμουνιστικής και αντι-αναρχικής ρητορικής και επικοινωνιακής προπαγάνδας, παραμένει αμείλικτο: Τελικά, η Δικαιοσύνη αναζητά την αλήθεια ή αναζητά ενόχους για να υπηρετήσει ένα ήδη διαμορφωμένο πολιτικό αφήγημα;

Η τραγωδία της Μαρφίν χρησιμοποιήθηκε επί χρόνια ως ένα από τα πιο βολικά όπλα του συστήματος απέναντι στο μεγαλειώδες αντιμνημονιακό κίνημα του 2010. Μια από τις μαζικότερες διαδηλώσεις της Μεταπολίτευσης στιγματίστηκε από τον θάνατο τριών εργαζομένων και ενός αγέννητου παιδιού, ενώ η οργή και η κοινωνική κατακραυγή μετατράπηκαν σε εργαλείο για την κατασκευή ενός ολόκληρου πολιτικού αφηγήματος περί «ανομίας», «κουκουλοφόρων» και «άκρων».

Και τώρα, δεκαέξι χρόνια μετά, μια νέα δίωξη έρχεται να ξανανοίξει τον φάκελο.

Μόνο που αυτή τη φορά τα ερωτήματα είναι ακόμη πιο συγκεκριμένα.

Μια γυναίκα, που είχε ήδη βρεθεί στο μικροσκόπιο των αστυνομικών αρχών, βρίσκεται εκ νέου κατηγορούμενη. Με τα ίδια στοιχεία που είχαν εξεταστεί στο παρελθόν. Με φωτογραφίες και μαρτυρικό υλικό που δεν είχαν οδηγήσει σε ταυτοποίηση. Και, σύμφωνα με όσα καταγγέλλει ο συνήγορός της, με ένα αόριστο ανώνυμο email να εμφανίζεται ως το «νέο στοιχείο».

Αν αυτό δεν είναι επικίνδυνη διολίσθηση προς τη λογική του «κάποιον πρέπει να βρούμε», τότε τι είναι;

Ο δικηγόρος Κώστας Παπαδάκης, που υπερασπίζεται την 46χρονη, καταθέτει μια ιδιαίτερα σκληρή τοποθέτηση. Μιλά για αστυνομική και πολιτική σκευωρία, για αυθαιρεσία και ψεύδος και θέτει ευθέως το ζήτημα της νομιμότητας της δίωξης.

Και κυρίως αναδεικνύει κάτι που θα έπρεπε να αποτελεί αυτονόητη αρχή σε κάθε ευνομούμενη πολιτεία:

Χωρίς αποδείξεις δεν μπορεί να υπάρχει ενοχή. Και μια κοινωνία που αρχίζει να τιμωρεί ανθρώπους επειδή «μοιάζουν» με κάποιον σε μια φωτογραφία, επειδή κάποιος έστειλε ένα ανώνυμο email ή επειδή αυτό απαιτεί η επικαιρότητα, έχει ήδη κάνει ένα επικίνδυνο βήμα πίσω.

Το ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι η υπόθεση δεν αφορά μόνο την τύχη μιας 46χρονης γυναίκας. Αφορά και το παιδί της. Αφορά το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να μην καταστρέφεται η ζωή του από μια επικοινωνιακή διαπόμπευση πριν ακόμη κριθεί η υπόθεσή του από τη Δικαιοσύνη.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία.

Η «περιρρέουσα ατμόσφαιρα» δεν είναι δικαστικό τεκμήριο. Το ανώνυμο email δεν είναι απόδειξη. Η πολιτική σκοπιμότητα δεν μπορεί να υποκαταστήσει τα πραγματικά στοιχεία μιας δικογραφίας.

Ακολουθεί ολόκληρη η τοποθέτηση του Κώστα Παπαδάκη:

Η πρόσφατη ανακίνηση της υπόθεσης Μαρφίν δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε ασφαλώς η τελευταία αστυνομική και πολιτική σκευωρία. Η επιδίωξη ενοχοποίησης αθώων, αναρχικών ή αριστερών επεδίωκε σταθερά την τρομοκράτηση του χώρου και την εμπέδωση της εικόνας «νόμου και τάξης». Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, την εκδικητικότητα απέναντι στο μεγαλειώδες αντιμνημονιακό κίνημα, που δυστυχώς προδόθηκε και ηττήθηκε.

Η διαδήλωση της 5.5.2010 ήταν μία από τις μαζικότερες της Μεταπολίτευσης, όμως αμαυρώθηκε από όσα έγιναν στη Μαρφίν και αντέστρεψαν τους ρόλους του κατηγορουμένου και του κατηγόρου.

Δεκαέξι χρόνια μετά και ύστερα από διαδοχικές αποτυχημένες δικαστικά προσπάθειες απόδοσης ποινικών ευθυνών σε αναρχικούς, ένα νέο «πολιτικό στοίχημα» της κυβέρνησης έρχεται να αναμετρηθεί με την απόδοση δικαιοσύνης.

Στην περίπτωση της 46χρονης που υπερασπίζομαι, η αυθαιρεσία και το ψεύδος είναι πρωτόγνωρα και ξεπερνούν κάθε όριο:

1. Διότι, με τα ίδια στοιχεία (φωτογραφίες, μάρτυρες κ.λπ.), η τυχόν εμπλοκή της εξετάστηκε από τις ίδιες αστυνομικές υπηρεσίες (ΔΕΕ) και κρίθηκε ότι δεν υφίσταται προσομοίωση, με αποτέλεσμα η υπόθεση να τεθεί από τον εισαγγελέα στο αρχείο.

Με άλλα λόγια, υφίσταται οιονεί απαλλακτικό δεδικασμένο, που δεν επιτρέπεται να ανατραπεί χωρίς ισχυρά νέα στοιχεία. Τέτοιο στοιχείο δεν είναι το αόριστο ανώνυμο email —«παλιά μου τέχνη κόσκινο»— που εμφανίζει η ΕΛ.ΑΣ.

2. Διότι και μετά από αυτό, στην τελευταία έκθεση της ΔΕΕ όχι μόνο δεν διαπιστώνεται ταυτοποίηση —που μόνο η ταυτοποίηση αποτελεί απόδειξη— της κατηγορουμένης με το πρόσωπο που εικονίζεται στις φωτογραφίες της Μαρφίν, αλλά ούτε καν ικανοποιητική προσομοίωση.

«Limited support same», αναφέρει σχετικά η έκθεση ΔΕΕ, δηλαδή περιορισμένη υποστήριξη ομοιότητας. Ούτε καν μέτρια, ισχυρή ή πολύ ισχυρή υποστήριξη ομοιότητας, που και αυτές, αν και υπερτερούν της περιορισμένης, υπολείπονται ανάλογα της ταυτοποίησης.

Και παράνομη, λοιπόν, η δίωξη και πλήρης η έλλειψη ενδείξεων.

Και πλέον το επικοινωνιακό μονοπώλιο του ψεύδους τελειώνει. Η ώρα της αλήθειας έρχεται.

Ένα νέο μεγάλο φιάσκο, συνεπώς, περιμένει την κυβέρνηση και τον φιλόδοξο υπουργό ΠροΠο. Ο κ. Κοίνερ το σκέφτηκε πολύ, αλλά έκανε ήδη το επόμενο λάθος του.

Το μόνο ερώτημα είναι αν η κατάρρευση θα αρχίσει την Τρίτη, μετά την απολογία, ή θα ακολουθηθεί η πεπατημένη της άδικης προφυλάκισης, που θα καταστρέψει ανεπανόρθωτα τη ζωή της ίδιας —που, παρά τα διαβήματά μου, δεν έχουν εξαλειφθεί όλες οι αναρτήσεις με φωτογραφίες της, ονομαστικές αναφορές, βίντεο και ψέμματα— και της 5χρονης κόρης της.

Ανακρίτρια και εισαγγελέας θα αναμετρηθούν με ένα σκληρό δίλημμα:

Θα αποδώσουν δικαιοσύνη ή θα συνταχθούν με την «περιρρέουσα ατμόσφαιρα»;

Με συγκροτημένη, έστω και συγκρατημένη, αισιοδοξία θα δώσουμε και αυτή τη μάχη!