Πηγή: Μανώλης Κοττάκης – Δημοκρατία

Θα το βιώσουν όταν θα έρθει η ώρα όλοι οι σύγχρονοι δελαπατρίδηδες, τους οποίους θα πετάξουν ως συνήθως στον κάλαθο των αχρήστων

Αφορμή για το σημερινό κείμενο είναι ο ατιμωτικός τρόπος που φέρθηκε η κυβέρνηση στο ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Σταύρο Μπένο, του οποίου το όνομα χρησιμοποίησε για να καθησυχάσει τους κατοίκους του ακριτικού Εβρου ότι θα αποκατασταθούν οι ζημίες της καταστροφικής πυρκαγιάς του 2024, αλλά στο τέλος εγκατέλειψε το ύψους 3 δισ. σχέδιο του για μια μελέτη ενός ημετέρου που προβλέπει μέτρα μόλις 309 εκατομμυρίων ευρώ. Το θέμα μας είναι η συμπεριφορά της Ν.Δ. σε παλαιά στελέχη του ΠΑΣΟΚ.

Το 2016, λίγους μήνες μετά την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην προεδρία της Νέας Δημοκρατίας και την εγκατάστασή του στα νέα γραφεία του κόμματος στην οδό Πειραιώς, τον επισκέφτηκα στο γραφείο του. Πριν μπω σ’ αυτό, η τότε γραμματέας του, Ιουλία Ζαχαράκη, ένα αξιαγάπητο πρόσωπο, το οποίο, νομίζω, συνταξιοδοτήθηκε και ηγείτο της υποδοχής μαζί με την επίσης εξαιρετική Κατερίνα Ξαγοράρη (που προστέθηκε αργότερα στο επιτελείο), μου ζήτησε το κινητό μου και με οδήγησε στο καλαίσθητο γραφείο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Δεν ήξερα γιατί μου το ζητά, πρώτη φορά μού συνέβαινε, αλλά έδωσα τόπο… Ο Μητσοτάκης, τον οποίο έβλεπα τακτικά μία έως δύο φορές τον χρόνο μέχρι την αποχώρηση του Γρηγόρη Δημητριάδη από το επιτελείο του το 2022 (και κάναμε, προς τιμήν του, ειλικρινά και εξαντλητικά ντιμπέιτ διαφωνίας, κυρίως για τα εθνικά θέματα με αυστηρότατη τήρηση του off the record), μου επισήμανε καταρχάς ότι το γραφείο του «κοιτά» προς το όρος Αιγάλεω και την ευρύτερη περιοχή όπου πολιτευόταν, για να θυμάται πάντοτε κατά τη διακυβέρνηση τις λαϊκές τάξεις. Δεν θα σχολιάσω σήμερα πώς ακριβώς τις «θυμήθηκε», αλλά ούτως ή άλλως δεν είναι το θέμα μας αυτό. Εκείνη τη μέρα, ανάμεσα στα θέματα που συζητήσαμε ήταν και αν θα κάνει μεγάλη διεύρυνση με κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ, όπως έγραφε ο φιλικό του Τύπος.

Αφορμή για τη συζήτηση ήταν ότι στον προθάλαμο του γραφείου του είχα δει τον γενειοφόρο τότε Κυριάκο Πιερρακάκη, πρόεδρο της διαΝΕΟσις, συμπτωματικά και τον μπασκετμπολίστα Δημήτρη Παπανικολάου. Ο αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας μού απάντησε ότι είχαν ήδη κάνει μετρήσεις για όλα τα κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ, μεταξύ των οποίων ο Ευάγγελος Βενιζέλος, η Αννα Διαμαντοπούλου, ο Γιώργος Φλωρίδης, ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης και άλλοι, και πως οι δημοσκόποι έλεγαν ότι ο μόνος συμβατός με το κόμμα είναι ο σημερινός υπουργός Δημόσιας Τάξης. Πρόθεση του κυρίου Μητσοτάκη ήταν τότε να εντάξει στο στελεχιακό δυναμικό εκσυγχρονιστές από το ΠΑΣΟΚ, αλλά από τη δεύτερη σειρά. Από τον πάγκο. Που θα ήταν υπάκουοι σε αυτόν και δεν θα όρθωναν ένα βουνό «εγώ» κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.

Ετσι κι έγινε η αθόρυβη «πασοκοποίηση». Εκανε μετεγγραφή τον Ακη Σκέρτσο, ο οποίος είχε διατελέσει διευθυντής των γραφείων του Γιάννη Στουρνάρα και του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη. Εκανε μετεγγραφή τον Κυριάκο Πιερρακάκη, κάθ’ υπόδειξιν του Ευάγγελου Βενιζέλου. Εκανε μετεγγραφή τον Κοντογιώργη, ο οποίος ανήκε στο επιτελείο του Σημίτη και του κρατούσε ακόμα και την τσάντα όταν πήγε να καταθέσει στο δικαστήριο για τον Ακη Τσοχατζόπουλο. Εκανε μετεγγραφή τον Γιάννη Μαστρογεωργίου, ο οποίος ήταν στενότατος συνεργάτης της Αννας Διαμαντοπούλου. Εκανε μετεγγραφή τον Μάριο Θεμιστοκλέους, που ανήκει στον κύκλο ιδεών του Ευάγγελου Βενιζέλου. Εκανε υπουργό Πολιτισμού τη γενική γραμματέα του υπουργείου επί Ευάγγελου Βενιζέλου, Λίνα Μενδώνη. Από τους παλιούς μόνο ο Χρυσοχοΐδης υπουργοποιήθηκε, αλλά ταλαιπωρήθηκε κι αυτός με τη σχεδόν δίχρονη έξοδό του από την κυβέρνηση.

Τα παραδείγματα είναι ενδεικτικά. Στους παλαιούς κορυφαίους του ΠΑΣΟΚ ο Μητσοτάκης άφησε ανοιχτούς τους διαύλους επικοινωνίας. Τους κολάκευε κατά καιρούς, άλλοτε διορίζοντας τον έναν επικεφαλής επιτροπής σοφών, άλλοτε διορίζοντας την άλλη υποψήφια της Ελλάδος για τον ΟΟΣΑ, αλλά κατά βάση τούς ενέπαιζε κι αυτό απεδείχθη επανειλημμένως όταν ήρθε η ώρα των αποφάσεων. Είτε για την Προεδρία της Δημοκρατίας είτε για κορυφαία υπουργεία ή για άλλους ρόλους. Η ανασφάλειά του ήταν τέτοια, ώστε δεν ήθελε κανέναν άλλον δίπλα του στο βάθρο εκτός από τον εαυτό του. Κι όλες οι κορυφαίες επιλογές του για αξιώματα είχαν πάντοτε συγκεκριμένο σκοπό. Με τη Κατερίνα Σακελλαροπούλου έκανε ό,τι ήθελε. Τον Τασούλα, που επίσης κάνει ό,τι θέλει μέχρι στιγμής, τον επέλεξε για μία και μόνο στιγμή μέσα στην πενταετία. Για τις διερευνητικές εντολές όπου θα είναι πάρα πολύ κρίσιμος ο ρόλος του για το πρόσωπο του επόμενου πρωθυπουργού. Τον θέλει μαζί του. Αλλά σε ό,τι αφορά το ΠΑΣΟΚ, τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα. Δεν ήθελε κανέναν από τους παλιούς στα πόδια του, του αρκούσαν οι νεότεροι για την αθόρυβη πασοκοποίηση, και τώρα που έχει αρχίσει να φλερτάρει με μερικούς είναι γιατί τους έχει ανάγκη για τη συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας και όχι επειδή κατά βάση είναι ειλικρινής επιλογή του. Απορώ πώς δεν το καταλαβαίνουν.

Στα χρόνια που έφυγαν (η μόνη νέα προσθήκη το 2023 ήταν ο Φλωρίδης με υπόδειξη και από τους «απέξω») συζητούσα με φίλους και φίλες από το ΠΑΣΟΚ, τους οποίους γνώρισα στο ρεπορτάζ, ότι αυτή θα είναι η στρατηγική του πρωθυπουργού χωρίς να υπεισέρχομαι σε προσωπικές λεπτομέρειες που μου είχε εμπιστευτεί, αλλά κανείς δεν με πίστευε. Σε λίγο καιρό, όταν θα τους κάψει όπως καίνε τον «ντζάρο» στον ποταμό Κόσσυνθο της Ξάνθης στις Αποκριές, θα αρχίσουν να με πιστεύουν. Ηδη ο διασυρμός που υπέστη ο Σταύρος Μπένος, τον οποίο επιστράτευσε ο πρωθυπουργός μετά τις πυρκαγιές της βόρειας Εύβοιας και του Εβρου (στον οποίο είναι γαμπρός), προμηνύει τη συνέχεια. Ο Σταύρος που γνωρίζω από το 1997 (τεράστιο έργο στα υπουργεία Δημόσιας Διοίκησης και Αιγαίου) παραπονέθηκε προχτές δημοσίως σε αιρετούς του Εβρου για έλλειψη σεβασμού, καθώς αντικατέστησαν τη δική του μελέτη για την αποκατάσταση των ζημιών στα καμένα με τη μελέτη ενός εμπειρογνώμονα που είναι για πάρα πολλά χρόνια κολλητός της οικογένειας Μητσοτάκη. Δεν ήξερε, δεν ρώταγε;

Αλλά και αυτοί από το ΠΑΣΟΚ που σήμερα δηλώνουν έτοιμοι «να συγκρουστούν με το κόμμα τους» στο όνομα της σταθερότητας και της εθνικής συνεννόησης μετά τόσες αρνητικές εμπειρίες και αδειάσματα που είχαν στη διάρκεια της επταετίας συνεχίζουν να επιδίδονται σε ασκήσεις ματαιοδοξίας. Και δεν υποπτεύονται πως την κρίσιμη ώρα άλλοι παίκτες από τον χώρο τους πιθανόν θα τους πάρουν την μπουκιά από το στόμα! Γεγονός απογοητευτικό για την πορεία τους, όποια κι αν είναι αυτή. Οσα θετικά και αρνητικά πρόσημα μπορεί να έχει. Και για την υποτιθέμενη εμπειρία τους. Εκθέτουν πάλι τον εαυτό τους στον κίνδυνο ενός μεγαλοπρεπούς αδειάσματος. Και όταν κάποιοι τους το επισημαίνουν, με τον δύσκολο τρόπο ίσως, κάθονται και ψάχνουν φαντάσματα για το τι μπορεί να κρύβεται πίσω από μία υπόδειξη.

Το τέλος του έργου εμείς που ξέρουμε καλά τα πρόσωπα και τις καταστάσεις το γνωρίζουμε από τώρα. Θα το βιώσουν όταν θα έρθει η ώρα όλοι οι σύγχρονοι δελαπατρίδηδες, τους οποίους θα πετάξουν ως συνήθως στον κάλαθο των αχρήστων σαν στυμμένες λεμονόκουπες. Οχι μόνο γιατί αυτή είναι η φύση των σκορπιών, αλλά και γιατί το αποτέλεσμα των εκλογών θα είναι τόσο χαοτικό, που θα ακυρώσει κάθε σχέδιο, κάθε υπόσχεση και κάθε εγγύηση. Τον μόνο εγγυητή που είναι ο λαός δεν το έχει κανείς μαζί του πλειοψηφικά αυτή τη στιγμή. Δώρον άδωρον, λοιπόν. Ολα!