Γράφει ο Συνεργάτης
Κάθε φορά που η ισραηλινή πολεμική μηχανή κλιμακώνει την επιθετικότητά της, αφήνοντας πίσω της συντρίμμια και γενοκτονικές φρικαλεότητες στη Μέση Ανατολή, ενεργοποιείται αυτομάτως το επικοινωνιακό δίχτυ ασφαλείας του δυτικού ιμπεριαλισμού. Στον πυρήνα αυτού του μηχανισμού βρίσκεται η εμμονική προβολή ενός και μόνο προσώπου: του Μπενιαμίν Νετανιάχου.
Η στόχευση είναι απλή και διαφανής. Μεταφέροντας το κέντρο βάρους από τη δομική και διαχρονική φύση του σιωνιστικού καθεστώτος στις προσωπικές πολιτικές εμμονές ή τα δικαστικά αδιέξοδα ενός ακροδεξιού πρωθυπουργού, το σύστημα επιχειρεί μια τεράστια επιχείρηση αποπολιτικοποίησης και συγκάλυψης.
Η κατοχή, ο εποικισμός, το απαρτχάιντ και η εθνοκάθαρση δεν γεννήθηκαν με τον Νετανιάχου ούτε θα εκπνεύσουν με την πολιτική του εξόντωση. Αποτελούν τον θεμέλιο λίθο του ισραηλινού καπιταλιστικού κράτους, στρατηγική επιλογή ενός ολόκληρου αστικού και στρατιωτικού μπλοκ που χαίρει της διαχρονικής στήριξης των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η πληθώρα των δημοσιευμάτων που κατακλύζουν τα μέσα ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα, τα οποία άλλοτε παριστάνουν τα «μυστικά παρασκήνια» και άλλοτε ανακαλύπτουν ξαφνικά εσωτερικές αντιφάσεις, θρησκευτικές διαφοροποιήσεις ή παρασκηνιακές επαφές εντός του σιωνιστικού και αμερικανοεβραϊκού λόμπι.
Τέτοιες ειδήσεις σερβίρονται μεθοδευμένα για να καλλιεργήσουν γόνιμο έδαφος αυταπατών. Λειτουργούν ως βαλβίδες αποσυμπίεσης της λαϊκής οργής, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι υπάρχουν «υγιείς δυνάμεις», εσωτερικές ρωγμές ή εναλλακτικοί διαμεσολαβητές που θα φέρουν την πολυπόθητη αλλαγή πλεύσης. Μας καλούν, με λίγα λόγια, να αναμένουμε τη σωτηρία από τα ίδια τα κέντρα που συντήρησαν και εξόπλισαν το έγκλημα.
Η πραγματικότητα, ωστόσο, δεν επιτρέπει τέτοιες αυταπάτες. Η επόμενη μέρα μετά από έναν ενδεχόμενο πολιτικό διαμελισμό του καθεστώτος Νετανιάχου δεν πρόκειται να φέρει την ειρήνη ή τη δικαιοσύνη για τον παλαιστινιακό λαό, εάν παραμείνουν άθικτοι οι υλικοί συσχετισμοί και οι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί στην περιοχή. Οι λεγόμενες «μετριοπαθείς» εναλλακτικές του ισραηλινού πολιτικού σκηνικού συμμερίζονται τον ίδιο στρατηγικό στόχο της περιφερειακής επιβολής και της καταπίεσης. Οποιαδήποτε προσδοκία εξωραϊσμού του συστήματος μέσα από τις κάλπες ή τα παρασκήνια του Λευκού Οίκου δεν είναι παρά άλλοθι για τη συνέχιση της βαρβαρότητας, αποδεικνύοντας ότι η μόνη πραγματική ελπίδα για τους λαούς της περιοχής βρίσκεται στην ανατροπή αυτών των συσχετισμών μέσα από την ανυποχώρητη αντιιμπεριαλιστική πάλη.
0 Comments