Δεν ξέρουμε για εσάς, σύντροφοι, αλλά εμάς στο «Βαθύ Κόκκινο» μας έτρεξε ένα δάκρυ συγκίνησης διαβάζοντας για το βαρύ τίμημα που καλούνται να πληρώσουν οι εκπρόσωποι της αστικής εξουσίας. Όταν το καθήκον καλεί, οι προσωπικές απολαύσεις θυσιάζονται στον βωμό της «εθνικής υπερηφάνειας» και της επικοινωνιακής σοβαρότητας.
Πάρτε για παράδειγμα τον βουλευτή Μακάριο Λαζαρίδη. Η σκληρή επικαιρότητα και η τραγωδία με την πτώση του Phantom τον αναγκάζουν να πάρει μια απόφαση που θα λύγιζε τον καθένα: να ακυρώσει την πολυαναμενόμενη εμφάνισή του στο πανηγύρι της 16ης Γιορτής Γίδας. Και μάλιστα, επιστρέφοντας από ένα άλλο βαρύ «χαράκωμα» του καθήκοντος, τα εγκαίνια της 90ης Δ.Ε.Θ.
Το αστικό πολιτικό προσωπικό μάς αποδεικνύει καθημερινά ότι η ζωή του δεν είναι μόνο δεξιώσεις, κορδέλες και τηλεοπτικά παράθυρα. Είναι ένας διαρκής, επίπονος αγώνας επιλογής ανάμεσα στα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης και στο πανηγύρι της γίδας. Όταν μάλιστα η πραγματικότητα το απαιτεί, ξέρουν να δείχνουν τη δέουσα «εγκράτεια», στερώντας από τους ψηφοφόρους τους τη χαρά να τους δουν να σέρνουν τον χορό.
Οι εργαζόμενοι που παλεύουν με την ακρίβεια, την υποτίμηση των μισθών και την καθημερινή επιβίωση, σίγουρα αντλούν κουράγιο από αυτές τις μεγάλες θυσίες των κυβερνώντων. Όταν η εξουσία στερείται τη Γιορτή Γίδας για χάρη της σοβαρότητας, εμείς οι υπόλοιποι οφείλουμε απλώς να υποκλιθούμε στο μεγαλείο της «κοινωνικής τους ευθύνης».
Δεν τρέχει τίποτα και η έκθεση της Θεσσαλονίκης γιορτή για τα δεξιά γίδια είναι…