Η πρόσφατη τραγωδία με την πτώση του μαχητικού αεροσκάφους F-4 Phantom στην Τανάγρα, η οποία στοίχισε τη ζωή σε δύο ανθρώπους της Πολεμικής Αεροπορίας, δεν είναι απλώς ένα «ατυχές αεροπορικό συμβάν». Πίσω από το πέπλο των επίσημων ανακοινώσεων και των «ερευνών για τα αίτια», κρύβεται η βαθιά, συστηματική και επικίνδυνη διείσδυση των ιδιωτικών εμπορικών συμφερόντων μέσα στον σκληρό πυρήνα των δημόσιων υποδομών και των Ενόπλων Δυνάμεων.
Το αεροπορικό show “Athens Flying Week” (AFW) μετατράπηκε για άλλη μια φορά σε ένα πεδίο κερδοφορίας για την αστική τάξη, χρησιμοποιώντας ως σκηνικό την 114 Πτέρυγα Μάχης στην Τανάγρα. Μια ενεργή στρατιωτική βάση, η οποία συντηρείται από το υστέρημα του ελληνικού λαού, παραχωρείται σε μια ανώνυμη εταιρεία για να διοργανώνει VIP και VVIP φιέστες, να στήνει εμπορικές εκθέσεις και να πουλάει εισιτήρια έως και 250 ευρώ.
Η «νομιμότητα» της παραχώρησης και η μπίζνα των Ενόπλων Δυνάμεων
Το αστικό κράτος φρόντισε εγκαίρως να στρώσει το χαλί για αυτού του είδους τις κερδοφόρες συμπράξεις. Με τον νόμο 5223/2025 –ο οποίος μάλιστα τροποποιήθηκε το 2026 για να γίνει ακόμα πιο ξεκάχαρος– θεσμοθετήθηκε η «αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας των Ενόπλων Δυνάμεων». Με απλά λόγια, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας νομιμοποίησε την ενοικίαση και την παραχώρηση εγκαταστάσεων –ακόμα και «επιχειρησιακά αναγκαίων»– σε ιδιωτικούς φορείς.
Το αποτέλεσμα; Μια ιδιωτική εταιρεία (ATHENS FLYING WEEK Α.Ε.) με τζίρους εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, που συνδέεται στενά με τον επιχειρηματικό όμιλο του Παναγιώτη Ποδηματά, να απολαμβάνει το προνόμιο να χρησιμοποιεί κρατικά αεροσκάφη, κρατικές υποδομές, καθώς και το προσωπικό της Πολεμικής Αεροπορίας για τις ανάγκες της δικής της εμπορικής δραστηριότητας.
Ηχηρή κυβερνητική αφωνία απέναντι στις αποκαλύψεις
Από την επόμενη κιόλας μέρα του τραγικού δυστυχήματος, μια σειρά από αμείλικτα ερωτήματα άρχισαν να διατυπώνονται δημόσια –με την αρχική, καίρια ανάρτηση της δημοσιογράφου Κατερίνας Ακριβοπούλου να ανοίγει τον ασκό του Αιόλου και να θέτει το πολιτικό δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων.
Τα ερωτήματα αυτά, που πλέον απαιτούν άμεσες απαντήσεις, είναι ξεκάθαρα:
➤ Ποιο είναι το πραγματικό οικονομικό τίμημα που καταβάλλει η εταιρεία για τη χρήση της βάσης της Τανάγρας;
➤ Ποιος πληρώνει τα καύσιμα, τη συντήρηση και το κόστος των πτήσεων των στρατιωτικών αεροσκαφών που συμμετέχουν στο show;
➤ Με ποιο δικαίωμα το προσωπικό, η πυρασφάλεια και η υγειονομική κάλυψη του στρατού μετατρέπονται σε δωρεάν ή υποκοστολογημένη επίγεια υποστήριξη για μια ιδιωτική φιέστα;
Ποια είναι η αντίδραση του Μαξίμου και του Υπουργείου Άμυνας απέναντι σε αυτή την κοινωνική και δημοσιογραφική κατακραυγή; Απολύτως καμία. Η κυβέρνηση οχυρώνεται πίσω από μια ένοχη σιωπή. Επιλέγει την τακτική της στρουθοκαμήλου, ελπίζοντας ότι ο χρόνος και η επίκληση της «εθνικής οδύνης» θα σβήσουν τις ευθύνες της για το γεγονός ότι μετέτρεψε μια μάχιμη στρατιωτική βάση σε πεδίο εμπορικής εκμετάλλευσης. Η αφωνία τους είναι η καλύτερη ομολογία της ενοχής τους.
Δημόσιο χρήμα για τα κέρδη του κεφαλαίου
Την ίδια ώρα που οι δημόσιοι υπάλληλοι και η εργατική τάξη βλέπουν τα εισοδήματά τους να εξανεμίζονται, ο επιχειρηματικός όμιλο που τρέχει το show εμφανίζεται στο ΚΗΜΔΗΣ να έχει συνάψει σειρά συμβάσεων με το ΥΠΕΘΑ ύψους δεκάδων χιλιάδων ευρώ (όπως για εργασίες συντήρησης και τεχνικό εξοπλισμό). Το κράτος, δηλαδή, όχι μόνο παραχωρεί τις υποδομές του, αλλά λειτουργεί και ως σταθερός αιμοδότης του συγκεκριμένου κεφαλαιοκράτη.
Η μετατροπή ενός στρατιωτικού αεροδρομίου σε «αεροπορική Disneyland» για VIP πελάτες αποδεικνύει ότι για την κυβέρνηση και το κεφάλαιο όλα είναι εμπόρευμα. Ακόμα και η ασφάλεια των ίδιων των εργαζομένων στις Ένοπλες Δυνάμεις θυσιάζεται στον βωμό του θεάματος, της προβολής και των εμπορικών συμφωνιών (“commercial opportunities”).
0 Comments