Του Γιώργη Γιαννακέλλη

Υπάρχουν ορισμένες λέξεις που στο πολιτικό λεξιλόγιο της σημερινής εξουσίας έχουν αποκτήσει σχεδόν μαγικές ιδιότητες. Μία απ’ αυτές είναι η λέξη «αδιευκρίνιστα». Αδιευκρίνιστα ποσά, αδιευκρίνιστες διαδρομές χρήματος, αδιευκρίνιστες σχέσεις, αδιευκρίνιστες ευθύνες. Και όταν όλα αυτά φτάσουν μέχρι τη Δικαιοσύνη, υπάρχει και η μαγική λύση: αρχειοθέτηση.

Εδώ πια το «αδιευκρίνιστο» μετατρέπεται σχεδόν σε εθνικό κωμικό εύρημα.

Η θεία από τη Νιγηρία, η πεθερά με τα εκατό πεντακοσάρικα και τα «αδιευκρίνιστα» εκατομμύρια θα μπορούσαν να αποτελέσουν ολόκληρο κεφάλαιο της ελληνικής σχολής οικονομικής δικαιολόγησης. Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για κωμωδία.

Μιλάμε για δημόσιο χρήμα, πολιτικά πρόσωπα, ένα διεθνώς διαπιστωμένο σκάνδαλο διαφθοράς γύρω από τη Novartis και μια Δικαιοσύνη που οφείλει να πείθει ότι ερευνά χωρίς πολιτικές σκοπιμότητες. Και μια αρχειοθέτηση δεν ισοδυναμεί αυτομάτως με αθώωση.

Αυτό ακριβώς είναι το ζήτημα που επαναφέρει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, καθώς κλιμάκιό του, με επικεφαλής τον Παύλο Πολάκη, αναμένεται να καταθέσει στον Εισαγγελέα Οικονομικού Εγκλήματος επίσημη αίτηση για την ανάσυρση από το αρχείο της δικογραφίας που αφορά τα λεγόμενα «αδιευκρίνιστα» ποσά του Άδωνι Γεωργιάδη. Παράλληλα, όπως αναφέρει η σχετική ανακοίνωση, θα κατατεθεί αυτοτελής μηνυτήρια αναφορά και θα ζητηθεί η αξιολόγηση νέων στοιχείων, μεταξύ των οποίων και εκείνα που έχουν δημοσιοποιηθεί από τον πρώην βουλευτή της Ν.Δ. Μάριο Σαλμά.

Και εδώ ακριβώς αρχίζει το ενδιαφέρον. Γιατί αυτή η πρωτοβουλία δεν έπεσε από τον ουρανό σήμερα. Είχε προαναγγελθεί.

Στις 23 Ιούλη η Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ είχε ανακοινώσει ότι αναλαμβάνει πρωτοβουλία για την αποστολή στη Δικαιοσύνη των νέων στοιχείων που αφορούν την υπόθεση Novartis, ζητώντας μεταξύ άλλων την ανάσυρση των αρχειοθετήσεων Γεωργιάδη και Αβραμόπουλου και την επανεξέταση της υπόθεσης των προστατευόμενων μαρτύρων.

Και μία ημέρα νωρίτερα, στις 22 Ιούλη, ο Παύλος Πολάκης, από το βήμα της Βουλής, έθετε με τον γνωστό του, οξύ τρόπο ένα ερώτημα που παραμένει πολιτικά και θεσμικά βαρύ: Την αντιμετώπιση που είχαν από την αστική “δικαιοσύνη” οι “αρχειοθετημένοι” Γεωργιάδη και Αβραμόπουλος. (Επειδή είναι πολύ ενδιαφέρουσα η τοποθέτηση του Κρητικού θα την παραθέσουμε ολόκληρη στο τέλος της ανάρτηση)

Να επαναλάβουμε ότι η υπόθεση Novartis δεν αφορά κάποια ασήμαντη προσωπική διαφορά. Αφορά ένα σκάνδαλο που έχει αφήσει τεράστιο πολιτικό και οικονομικό αποτύπωμα και για το οποίο στις ΗΠΑ υπήρξαν βαριές κυρώσεις σε βάρος της ίδιας της φαρμακευτικής εταιρείας.

Και εδώ δεν μιλάμε για το αν ο Πολάκης και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δίκιο ή άδικο όταν καταγγέλλει συγκεκριμένα πρόσωπα. Αυτό είναι ζήτημα που πρέπει να κριθεί από τα αρμόδια δικαστικά όργανα και τα στοιχεία της δικογραφίας. (Εστω και με τον τρόπο που κρίνεται) Μιλάμε για κάτι πολύ πιο απλό: Όταν υπάρχουν νέα στοιχεία, αυτά πρέπει να εξετάζονται.(Τώρα θα πείτε έχουμε το πρόσφατο παράδειγμα με την υπόθεση των υποκλοπών 🙁 …..)

Και αν μια υπόθεση είχε αρχειοθετηθεί με βάση τα δεδομένα που υπήρχαν τότε, αλλά στη συνέχεια εμφανίζονται νέα στοιχεία, καταγγελίες ή ευρήματα, η αστική Δικαιοσύνη οφείλει να τα αξιολογήσει. Όχι να τα προσπεράσει επειδή η υπόθεση έχει ήδη βολευτεί σε κάποιο συρτάρι. (Οπως μεθοδεύεται και με τις τηλεφωνικές υποκλοπές που μόνο εδώ δεν είναι εύκολο να υλοποιηθούν οι σχεδιασμοί του Μητσοτακικού καθεστώτος)

Γιατί διαφορετικά η «αρχειοθέτηση» μετατρέπεται από δικαστική πράξη σε πολιτικό πλυντήριο.

Η σημερινή ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ συνδέει την υπόθεση της αρχειοθέτησης με το γεγονός ότι ο πρώην επικεφαλής της Οικονομικής Εισαγγελίας Χρήστος Μπαρδάκης είχε τεθεί επί δύο χρόνια υπό παρακολούθηση με Predator.

Αυτό από μόνο του δεν αποτελεί απόδειξη οποιασδήποτε σχέσης ανάμεσα στην παρακολούθηση και στην αρχειοθέτηση της υπόθεσης. Αποτελεί όμως ένα γεγονός που, ακριβώς επειδή αφορά τον επικεφαλής μιας τόσο κρίσιμης εισαγγελικής υπηρεσίας, απαιτεί απαντήσεις.

Και κάπου εδώ επιστρέφουμε στο βασικό ερώτημα: Ποιος φοβάται την ανάσυρση μιας δικογραφίας αν είναι όλα τόσο καθαρά; Αν τα ποσά είναι απολύτως δικαιολογημένα, αν οι καταγγελίες δεν ευσταθούν, αν τα νέα στοιχεία δεν έχουν καμία αποδεικτική αξία, τότε ποιο είναι το πρόβλημα;

Ας εξεταστούν όλα. Ας αποδειχθεί η αλήθεια. Γιατί η Δημοκρατία δεν κινδυνεύει από την έρευνα. Κινδυνεύει όταν η έρευνα σταματά εκεί ακριβώς όπου αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα.

Και ειδικά στην υπόθεση Novartis, μετά από τόσα χρόνια, αυτό που δεν αντέχει άλλο είναι η λογική του «μην ψάχνετε, γιατί τα βρήκαμε αδιευκρίνιστα». Τα αδιευκρίνιστα δεν είναι μεταφυσική κατηγορία. Ή διευκρινίζονται ή παραμένουν ερωτήματα. Και όσο παραμένουν ερωτήματα, η υπόθεση δεν μπορεί να θεωρείται πολιτικά τελειωμένη.

Γιατί, τελικά, το ζητούμενο δεν είναι να δικαιωθεί ούτε ο Πολάκης ούτε ο Γεωργιάδης ούτε οποιοδήποτε άλλο πολιτικό πρόσωπο. Το ζητούμενο είναι να δικαιωθεί η αλήθεια.

Γιατί όταν μιλάμε για δημόσιο χρήμα, διαφθορά και λειτουργία της Δικαιοσύνης, η μόνη αποδεκτή απάντηση είναι: όλα στο φως. Προφανώς καπιταλισμός και διαφθορά είναι δεμένες όπως το κρέας με το νύχι, όμως σε μια τυπική κοινοβουλευτική αστική δικτατορία μια επίφαση λογοδοσίας πρέπει να υπάρχει.