Η απουσία του Χριστόφορου Ζαραλίκου από το φετινό Φεστιβάλ της ΚΝΕ – Οδηγητή δεν είναι απλώς μια ξαφνική καλλιτεχνική «αλλαγή πλεύσης». Είναι μια είδηση που προκαλεί βαθύ προβληματισμό και αφήνει μια εξαιρετικά πικρή γεύση σε όσους έχουν συνηθίσει να βλέπουν το φεστιβάλ ως έναν ζωντανό χώρο συνάντησης της ανατρεπτικής σκέψης, και όχι ως ένα αποστειρωμένο, κομματικό ντεκόρ.
Αυτό που προκαλεί τη μεγαλύτερη εντύπωση και επιτείνει τον προβληματισμό είναι ότι ο Χριστόφορος Ζαραλίκος δεν ήταν ένας τυχαίος ή περαστικός καλλιτέχνης από τις εξέδρες του Φεστιβάλ. Ήταν οργανικό και αναπόσπαστο κομμάτι του για πάρα πολλά χρόνια.
Ο ίδιος ο κωμικός, με το γνωστό, κοφτερό και αδιαμεσολάβητο ύφος του, έβαλε τα πράγματα στη θέση τους μέσω του λογαριασμού του στο Χ, γκρεμίζοντας τις διάφορες «παπάρες» που κυκλοφορούσαν για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα:
Όπως θυμόμαστε όλοι —και όπως αποδεικνύει περίτρανα η αφίσα της σαρωτικής του εμφάνισης στο προηγούμενο, 51ο Φεστιβάλ στο Πάρκο Τρίτση η stand-up κωμωδία του είχε αποκτήσει σταθερό, σχεδόν θεσμικό χαρακτήρα. Κάθε χρόνο, οι σκηνές που τον φιλοξενούσαν βούλιαζαν από χιλιάδες νέους που έβρισκαν στη σάτιρά του τις δικές τους ανησυχίες, τις δικές τους αλήθειες και μια αυθεντική, αντισυστημική φωνή.
Η ξαφνική εξαίρεσή του αφήνει έκθετους τους διοργανωτές. Η επιλογή να μείνει εκτός προγράμματος ένας τόσο αγαπητός στο κοινό του φεστιβάλ καλλιτέχνης, δείχνει μια σαφή πολιτική μετατόπιση προς την εσωστρέφεια. Φαίνεται πως το ελεύθερο, αδέσμευτο και οριζόντιο χιούμορ του Ζαραλίκου —που δεν χαρίζεται σε καμία εξουσία, καμία γραφειοκρατία και κανένα «ιερό τοτέμ»— κρίθηκε ξαφνικά μη συμβατό με τις τρέχουσες εκδηλώσεις και τις εσωτερικές ισορροπίες της ηγεσίας.
Όταν η πολιτική σάτιρα αντιμετωπίζεται με αποκλεισμούς και «σιωπηρά κοψίματα», το πρόβλημα δεν το έχει ο κωμικός. Το έχει ο ίδιος ο πολιτικός φορέας που επιλέγει να κλειστεί στο καβούκι του.
Η σάτιρα, σύντροφοι, εξ ορισμού δεν μπορεί να είναι «στρογγυλεμένη», ελεγχόμενη ή κατά παραγγελία. Οφείλει να είναι ενοχλητική, να σπάει τις βεβαιότητες και να χτυπάει τα κακώς κείμενα παντού. Το να αποκλείεται ένας από τους πιο μάχιμους και διαχρονικούς υποστηρικτές των εκδηλώσεων επειδή το χιούμορ του «δεν χωράει» πια στα στενά κομματικά καλούπια, φανερώνει μια αναίτια αμυντική και φοβική στάση της γραφειοκρατίας απέναντι στον ελεύθερο λόγο. Μια στάση που τελικά στερεί από τη νεολαία τη ζωντανή, αληθινή και ανατρεπτική κριτική που τόσο πολύ έχει ανάγκη στους σκοτεινούς καιρούς που ζούμε.
Πέγκυ Ζήνα..Από τη φοροδιαφυγή 4 εκ και τις συναυλίες στο Ισραήλ στην πίστα με Νότη σφακιανάκη,από το “Υπάρχω” στις εμφανίσεις με το πουλεν του Μάτσα τον Νικολόπουλο (τρίζουν τα κόκκαλα του Σταλλάρα) και από τον Μπέο στο φεστιβάλ της ΚΝΕ, “λαϊκό” τραγούδι με συμβόλαιο στην Panik records του Λάτση..Που να χωρέσει ο προφήτης εκεί μέσα..
Υγ:.Κκεδες με ρέγουλα τα τεταρτάκια λευκό μην καταλήξετε σε κανένα γιατρό στο κωλονάκι..