Η πρόσφατη δημόσια επίθεση του αρχηγού της εγκληματικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής, Νίκου Μιχαλολιάκου, κατά του πρώην υπαρχηγού του Ηλία Κασιδιάρη και του νέου του μορφώματος («Συμμαχία Ελλήνων»), επιβεβαιώνει με τον πιο ανάγλυφο τρόπο έναν ιστορικό κανόνα: οι φασιστικές συμμορίες νομοτελειακά αλληλοσπαράσσονται για τη νομή της εξουσίας και τα πρωτεία στον χώρο του εθνικισμού.
Η φράση του Μιχαλολιάκου ότι το εγχείρημα του Κασιδιάρη είναι «ανεμομαζώματα και πάνε για διαβολοσκορπίσματα» δεν αποτελεί κάποια ιδεολογική διαφωνία, αλλά το αποτέλεσμα του πανικού και της προσωπικής βεντέτας ανάμεσα στους καταδικασμένους νεοναζί.
Από την εποχή της καταδίκης της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης, το «μαύρο μέτωπο» διασπάστηκε σε διάφορες φράξιες, με τους πρωταγωνιστές να προσπαθούν μέσα από τη φυλακή να διατηρήσουν την πολιτική τους επιρροή.
Ο Μιχαλολιάκος υπερασπίζεται την «ιδεολογική καθαρότητα» του παλιού ναζιστικού πυρήνα, βλέποντας την επιρροή του να εξανεμίζεται. Ο Κασιδιάρης, με συνεχείς μεταμορφώσεις και αλλαγές ονομάτων στα κόμματά του, προσπαθεί να εγκλωβίσει ξανά το ακροδεξιό και λούμπεν ακροατήριο, χρησιμοποιώντας πιο σύγχρονο, «εθνολαϊκιστικό» προσωπείο.
Οι μεταξύ τους δημόσιες αντεγκλήσεις και οι ειρωνείες αποδεικνύουν ότι το μόνο που τους ενώνει ήταν και παραμένει ο τυχοδιωκτισμός. Η «Συμμαχία» του ενός χαρακτηρίζεται ως οπορτουνιστική μάζωξη από τον άλλον, την ίδια ώρα που και οι δύο πλευρές αντλούν τα επιχειρήματά τους από την ίδια ακριβώς δεξαμενή του μίσους, του ρατσισμού και του αντικομμουνισμού.
Για το ταξικό και αντιφασιστικό κίνημα, το αλληλοφάγωμα των νεοναζί -που δεν είναι κάτι καινούργιο αφού κάτι ανάλογο είχε συμβεί και στην δίκη της ναζιστικής συμορίας- δεν προκαλεί καμία έκπληξη. Οι φασίστες, ως τα πιστά μαντρόσκυλα του συστήματος, δεν έχουν αρχές· έχουν μόνο προσωπικές στρατηγικές και τυφλό μίσος. Όταν οι συνθήκες απομονώνουν την εγκληματική τους δράση, η επιθετικότητά τους στρέφεται προς τα μέσα.
Στην τελική πάντως είτε εμφανίζονται ενωμένοι είτε διασπασμένοι σε «ανεμομαζώματα», ο κίνδυνος του φασισμού παραμένει υπαρκτός όσο παραμένει ζωντανό το σύστημα που τους γεννά και τους θρέφει. Η απάντηση δίνεται καθημερινά στους δρόμους, στις γειτονιές και στους χώρους δουλειάς, απομονώνοντας κάθε φασιστικό μόρφωμα, όποιο όνομα κι αν επιλέξει να φορέσει.
0 Comments