Μετά την Wall Street Journal και δεύτερο διεθνές μέσο αποκαλύπτει το παρασκήνιο του «σκοτεινού» δείπνου παρουσία του Έλληνα υπουργού Ενέργειας

Την περιβόητη τοποθέτηση της Κίμπρλι Γκιλφόιλ για το ότι οι ΗΠΑ μπορούν να ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις ακόμα και εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπως υπονόησε για τη Ρουμανία, την οποία αποκάλυψε η Wall Street Journal επιβεβαίωσαν και οι Financial Times. Και το δεύτερο διεθνές μέσο επιβεβαιώνει επίσης ότι παρών στο ιδιωτικό δείπνο της Αθήνας τον περασμένο Μάρτιο ήταν παρών και ο υπουργός Ενέργειας Σταύρος Παπασταύρου ο οποίος είχε μια έντονη στιχομυθία με την Αμερικανίδα Πρέσβη έπειτα από την επίμαχη φράση που είπε.

Για εμάς, αυτές οι αποκαλύψεις δεν αποτελούν κεραυνό εν αιθρία. Είναι η επιβεβαίωση του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί διαχρονικά ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός: με εκβιασμούς, απειλές και ωμές παρεμβάσεις, θεωρώντας τα Βαλκάνια και την Ελλάδα ως το δικό του «οικόπεδο» για την εξυπηρέτηση των ενεργειακών του σχεδιασμών. Η ντόπια άρχουσα τάξη, πιστή στον ρόλο του πρόθυμου και δεδομένου συμμάχου, ανέχεται τις προσβολές μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Η απάντηση μπορεί να δοθεί μόνο από το εργατικό και λαϊκό κίνημα που θα ανατρέψει την πολιτική της υποτέλειας και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης.

Σημειώνει ο Ανδρέας Καψαμπέλης σήμερα στην εφημερίδα Δημοκρατία

Η είδηση που θα προτιμούσαν να μην υπάρχει

Δεν συμβαίνει κάθε μέρα η «Wall Street Journal» να δημοσιεύει ότι η πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα είπε μπροστά σε Ελληνα υπουργό, αναφερόμενη στην επικείμενη τότε πτώση της κυβέρνησης της Ρουμανίας: «Μπορούμε να το κάνουμε αυτό σε όποια χώρα θέλουμε. Μπορούμε κι εδώ». Κανονικά, ένα τέτοιο δημοσίευμα θα έπρεπε να προκαλέσει πολιτικό σεισμό…

Κι όμως, η πρώτη εντύπωση που δημιουργήθηκε στην Ελλάδα ήταν πολύ διαφορετική. Μια υπόθεση που υπό άλλες συνθήκες θα κυριαρχούσε στην επικαιρότητα αντιμετωπίστηκε πολύ πιο χαμηλόφωνα, σχεδόν θάφτηκε από τον Τύπο. Με εξαίρεση τη «δημοκρατία». Τι χρειαζόταν δηλαδή για να θεωρηθεί μια είδηση αρκετά σοβαρή ώστε να σημάνει συναγερμό στην ελληνική ενημέρωση; Δεν μιλάμε για μια ατυχή διπλωματική ατάκα σε κάποια δεξίωση. Η περιγραφόμενη συνομιλία αγγίζει τον πυρήνα της εθνικής κυριαρχίας και της δημοκρατικής λειτουργίας της χώρας…

Κι επειδή εμπλέκεται και ένας υπουργός -ο οποίος παραμένει «εξαφανισμένος»-, θα περίμενε κανείς από την κυβέρνηση να επιδιώξει η ίδια πλήρη αποσαφήνιση. Τι ακριβώς ειπώθηκε και ποια ήταν η απάντηση Παπασταύρου; Ενημερώθηκε τότε ο πρωθυπουργός; Υπήρξε διπλωματική συνέχεια; Αντί γι’ αυτό, η απάντηση που δόθηκε μέσω του Π. Μαρινάκη ήταν εντελώς «μασημένη». Και μια γενική διαβεβαίωση από μόνη της δεν αρκεί…

Κι ενώ στη Ρουμανία το θέμα ήδη βρίσκεται στο επίκεντρο, στην Ελλάδα αποκτά και μια δεύτερη διάσταση, που συνδέεται με την αξιοπιστία της ενημέρωσης. Δεν μπορεί από τη μία να αναρωτιόμαστε γιατί οι πολίτες γυρίζουν την πλάτη στα παραδοσιακά μέσα και από την άλλη μια αποκάλυψη τέτοιας βαρύτητας, από τη «Wall Street Journal», να αντιμετωπίζεται σαν είδηση που πρέπει να περάσει όσο γίνεται πιο αθόρυβα…

Τα στοιχεία είναι άλλωστε αμείλικτα. Στο Digital News Report 2026 του Reuters Institute μόλις 18% των ερωτηθέντων στη χώρα μας δηλώνουν ότι εμπιστεύονται τις ειδήσεις, ποσοστό που αποτελεί χαμηλό 11ετίας. Η ίδια έκθεση καταγράφει μάλιστα την ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση των Ελλήνων ότι τα μέσα ενημέρωσης υφίστανται αθέμιτη πολιτική και επιχειρηματική επιρροή…

Ερχεται λοιπόν μια υπόθεση σαν αυτή για να εξηγήσει γιατί η εμπιστοσύνη βρίσκεται στο ναδίρ. Δεν χρειάζεται καν να συμφωνήσει κάποιος με το δημοσίευμα της «WSJ». Αρκεί να αναρωτηθεί κάτι πολύ απλό: αν μια αντίστοιχη φράση αποδιδόταν από τη «Wall Street Journal» σε ξένο πρέσβη για μια κυβέρνηση άλλης πολιτικής απόχρωσης, θα είχε αντιμετωπιστεί με την ίδια… διακριτικότητα; Η αξιοπιστία των μέσων δεν καταρρέει μόνο όταν μεταδίδουν ψευδείς ειδήσεις. Καταρρέει και όταν οι πολίτες αποκτούν την πεποίθηση ότι άλλες ειδήσεις μεγεθύνονται και άλλες υποβαθμίζονται αναλόγως του ποιον ενοχλούν. Και γι’ αυτό η συγκεκριμένη ιστορία έχει δύο σκέλη. Το πρώτο είναι τι ακριβώς ειπώθηκε εκείνο το βράδυ και τι εννοούσε η Αμερικανίδα πρέσβης με το «μπορούμε να το κάνουμε κι εδώ». Το δεύτερο είναι γιατί χρειάστηκε μια αμερικανική εφημερίδα για να δημιουργηθεί μια τόσο σοβαρή συζήτηση για όσα φέρεται ότι συνέβησαν μέσα στην Αθήνα. Το πρώτο απαιτεί απαντήσεις από την κυβέρνηση και τους εμπλεκομένους. Το δεύτερο απαιτεί απαντήσεις από την ελληνική δημοσιογραφία…