Του Γιώργη Γιαννακέλλη
Υπάρχει μια παλιά, βολική συνταγή στην αστική πολιτική ρητορική. Οταν η Αριστερά κάνει λόγο για την εξάρτηση της χώρας από τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και τα ισχυρά οικονομικά και γεωπολιτικά κέντρα, οι γνωστοί «πατριώτες» σπεύδουν να μιλήσουν για «ξενοκίνητους κομμουνιστές», για «πράκτορες» και για ανθρώπους που δήθεν επιβουλεύονται τα εθνικά συμφέροντα.
Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα με αυτή την αφήγηση. Τα ίδια τα αστικά έντυπα και οι ίδιοι οι εκπρόσωποι του συστήματος φέρνουν στην επιφάνεια ένα διαφορετικό πολιτικό σκηνικό.
Και αναφερόμαστε στο σημερινό πρωτοσέλιδο άρθρο του διευθυντή της Εστίας Μανώλη Κοττάκη
Με αφορμή το πρόσφατο δημοσίευμα της Wall Street Journal για την Αμερικανίδα πρέσβειρα στην Αθήνα Κίμπερλυ Γκιλφόιλ, ο Κοττάκης ανασύρει από το αρχείο μια σειρά από περιστατικά που, όπως τα παρουσιάζει, αφορούν δημόσιες παρεμβάσεις και δηλώσεις Αμερικανών αξιωματούχων σχετικά με τις ελληνικές πολιτικές εξελίξεις.
Το πιο πρόσφατο περιστατικό είναι αποκαλυπτικό ως προς το τι καταγγέλθηκε, χωρίς βέβαια να πρέπει να μετατρέπουμε μια καταγγελία σε αποδεδειγμένο γεγονός.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της Wall Street Journal, σε δείπνο στην Αθήνα τον Μάρτιο του 2026, η Γκιλφόιλ φέρεται να είπε, αναφερόμενη στις εξελίξεις στη Ρουμανία: «Μπορούμε να το κάνουμε αυτό -σσ να ρίξουμε την κυβέρνηση-σε οποιαδήποτε χώρα θέλουμε. Μπορούμε να το κάνουμε κι εδώ».
Δεν είναι, όμως, η πρώτη φορά που ανοίγει τέτοια συζήτηση.
Τον Ιούνη του 1993, ο τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Γουόρεν Κρίστοφερ, κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα, αναφέρθηκε δημόσια σε ελληνικές εκλογές τον Οκτώβρη.
Η αναφορά προκάλεσε τότε σάλο, καθώς οι εκλογές δεν ήταν προγραμματισμένες για εκείνη την ημερομηνία. Οι αναδρομές στον Τύπο καταγράφουν ότι ο Κρίστοφερ πράγματι μίλησε για εκλογές τον Οκτώβρη, ενώ λίγους μήνες αργότερα, στις 10 Οκτωβρίου 1993, πραγματοποιήθηκαν πρόωρες εκλογές. Οπως σημείωνε το ΒΗΜΑ “μία εμφανέστατη ανάμειξη και μάλιστα αμερικανική συνέβη την άνοιξη του 1993 και προκάλεσε χαμό στην Ελλάδα. Ηταν όταν ο τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Γουόρεν Κρίστοφερ σε μία αποστροφή των δηλώσεών του κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψής του στην Ελλάδα, ξεστόμισε στους εμβρόντητους δημοσιογράφους τη μαγική φράση «τον Οκτώβριο που θα γίνουν οι εκλογές στην Ελλάδα…»”. Και στην πορεία επιβεβαιώθηκε.
Και σήμερα, 33 χρόνια αργότερα, η ιστορία ξαναέρχεται στην επικαιρότητα …στη Συμφωνία της Μαδρίτης
Κι εδώ υπάρχει μια ακόμη πιο ενδιαφέρουσα πτυχή.
Η Συμφωνία της Μαδρίτης του 1997 συνδέθηκε με την αναγνώριση από την Ελλάδα των «νόμιμων και ζωτικών συμφερόντων» της Τουρκίας στο Αιγαίο και με τη δέσμευση για αποφυγή μονομερών ενεργειών. Η Καθημερινή, παρουσιάζοντας σχετική ιστορική μελέτη, αναφέρει ότι η αμερικανική διπλωματία εργάστηκε για την επίτευξη της συμφωνίας και ότι η τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μαντλίν Ολμπράιτ είχε προσωπική παρέμβαση.
Η ελληνική αστική πολιτική τάξη έχει οικοδομήσει μεγάλο μέρος της στρατηγικής της πάνω στη στενή πρόσδεση με την Ουάσιγκτον, το ΝΑΤΟ και τους δυτικούς ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς.
Δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε κανένα «κρυφό σχέδιο» για να το διαπιστώσουμε. Υπάρχει μπροστά μας η ίδια η ιστορία.
Και σήμερα είναι η ίδια η Wall Street Journal που δημοσιεύει ένα ρεπορτάζ για την Αμερικανίδα πρέσβειρα στην Αθήνα και τις φερόμενες δηλώσεις της σχετικά με τη δυνατότητα αμερικανικής παρέμβασης στις κυβερνήσεις της περιοχής.
Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι η υπόθεση δεν αφορά μόνο πολιτικές δηλώσεις. Νεότερο δημοσίευμα της Wall Street Journal προκάλεσε και αιτήματα Αμερικανών βουλευτών προς το Στέιτ Ντιπάρτμεντ για έρευνα σχετικά με τη δραστηριότητα της Γκιλφόιλ, τις επαφές της με λομπίστα και την προώθηση ενεργειακών συμφερόντων ελληνικής εταιρείας στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.
Οπως αναφέραμε και σε περασμένη ανάρτησή μας η υποτέλεια στους ξένους κηδεμόνες τους, είναι γραμμένη ανεξίτηλα στο πολιτικό DNA των αστών πολιτικών
Το πραγματικό ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι ποιος φωνάζει πιο δυνατά για «πατρίδα» και «εθνική ανεξαρτησία».
Το ερώτημα είναι ποιο κοινωνικό και πολιτικό στρατόπεδο έχει διαχρονικά αποδεχτεί την αμερικανική και ευρωατλαντική κηδεμονία ως φυσιολογικό πλαίσιο της πολιτικής του.
Γιατί όταν οι κομμουνιστές καταγγέλλουν την αμερικανική επιρροή, τους αποκαλούν «ξενοκίνητους». Όταν όμως Αμερικανοί αξιωματούχοι καθορίζουν πότε θα γίνουν οι ελληνικές εκλογές, όταν η αμερικανική διπλωματία παρεμβαίνει ενεργά σε κρίσιμα ζητήματα της περιοχής ή όταν σήμερα δημοσιεύονται καταγγελίες για δηλώσεις περί δυνατότητας ανατροπής κυβερνήσεων, τότε ξαφνικά οι λέξεις αλλάζουν. Γίνονται «διπλωματικές σχέσεις». Γίνονται «στρατηγικές συμμαχίες». Γίνονται «γεωπολιτική». Και η εξάρτηση βαφτίζεται «εθνική στρατηγική».
0 Comments