Μέσα στον ορυμαγδό της κυβερνητικής προπαγάνδας, των επικοινωνιακών συμψηφισμών και της μόνιμης προσπάθειας να εμφανίζονται ως «εχθροί της κυβέρνησης» όσοι τολμούν να ασκούν κριτική, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το σημερινό σχόλιο της Τζίνας Μοσχολιού στα «ΝΕΑ».

Η αρθρογράφος Τζίνα Μοσχολιού, σήμερα στα ΝΕΑ αποδημεί το κυβερνητικό αφήγημα που προσπαθεί να εμφανίσει σαν «εχθρούς της κυβέρνησης» όσους τολμούν να ασκούν κριτική στα πεπραγμένα της. Δεν περιορίζεται να καταγράψει τις γνωστές κυβερνητικές δικαιολογίες. Επιχειρεί κάτι πιο ουσιαστικό: να κοιτάξει προς το εσωτερικό της ίδιας της Νέας Δημοκρατίας και να υπενθυμίσει ότι η δυσφορία δεν προέρχεται αποκλειστικά από τους πολιτικούς αντιπάλους της κυβέρνησης. Υπάρχει και μέσα στην ίδια τη «γαλάζια» παράταξη.

Και το ενδιαφέρον είναι ότι η Μοσχολιού χρησιμοποιεί ως χαρακτηριστικά παραδείγματα τη Ντόρα Μπακογιάννη και τον Νίκο Δένδια, δηλαδή δύο πρόσωπα που ασφαλώς δεν μπορούν να χαρακτηριστούν «λαϊκιστές», «πράκτορες» ή μέλη κάποιας υποτιθέμενης συνωμοσίας.

Το κείμενό της έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον γιατί έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία η υπόθεση των Τεμπών εξακολουθεί να προκαλεί πολιτικές αναταράξεις, ενώ η ίδια η Μοσχολιού έχει επανέλθει τις τελευταίες ημέρες επανειλημμένα στο ζήτημα του μπαζώματος και στις κυβερνητικές αντιδράσεις γύρω από το δικαστικό βούλευμα.

Αναδημοσιεύουμε το σημερινό της άρθρο, γιατί αξίζει να διαβαστεί ολόκληρο. Όχι επειδή συμφωνούμε κατ’ ανάγκη με κάθε πολιτική της προσέγγιση, αλλά γιατί καταγράφει μια ενδιαφέρουσα ρωγμή στην εικόνα της απόλυτης κυβερνητικής «σταθερότητας» που επιχειρείται καθημερινά να σερβιριστεί από το σύστημα εξουσίας και τα φιλικά του μέσα.

Και η τελευταία της φράση, με τους 3.500 νεοδημοκράτες που συγκεντρώθηκαν στον Αλιμο, είναι από εκείνες που αξίζει να μείνουν: «Πλημμύρισε το κλαμπ κι άντε να τα μπαζώσεις τώρα».

Ακολουθεί ολόκληρο το άρθρο της Τζίνας Μοσχολιού στα «ΝΕΑ».

Μπαζώνοντας τον Αλιμο

Η κυβέρνηση κι οι πρόθυμοι στεγνοκαθαριστές έχουν βρει τους ενόχους. Δεν είναι η ακρίβεια, δεν είναι τα Τέμπη, δεν είναι οι υποκλοπές ούτε ο ΟΠΕΚΕΠΕ. Την κυβέρνηση την απειλούν συνωμότες, έλληνες και ξένοι, «λεκανατζούδες» (διότι οι άριστοι εκφράζονται με λεξιλόγιο μπορντέλου), ρωσικά bots και «υστερόβουλα συναισθηματικά κινήματα» που πρέπει να καταπολεμηθούν με ανυστερόβουλη αποκτήνωση.

Διάφοροι κατά κανόνα αδιάβαστοι συνάνθρωποί μας πατρονάρουν δημόσια τους πολίτες ότι «παρασύρονται» και ότι κάποιοι «λαϊκιστές» ή «πράκτορες» ή αισθηματίες τους «δουλεύουν». Για να μη μείνει κανένα όριο αδιάβατο, με αφορμή την παραπομπή Τριαντόπουλου φτάσαμε να διαβάζουμε ανακρίβειες που προσβάλλουν ευθέως τις οικογένειες των θυμάτων των Τεμπών.

Θα είχα μια ταπεινή πρόταση. Αντί να ψάχνουν εγκάθετους σε σενάρια επιπέδου τριτοτέταρτης φυλλάδας, ας ακούσουν τι τους λένε οι δικοί τους, δημόσια και επωνύμως.

Η Ντόρα Μπακογιάννη πρώτη συνέστησε υπουργούς να «ξεκαβαλικέψουν». Την Παρασκευή, στο παραλιακό κλαμπ στον Άλιμο, ο Νίκος Δένδιας είπε ακόμη περισσότερα. Τα είπε με το γάντι, αλλά τα είπε. Τίμησε ονομαστικά τους πρώην προέδρους της ΝΔ, θυμίζοντας ότι ήταν πάντα εκεί κι ότι δεν την πλήγωσε, ούτε της δημιούργησε πρόβλημα. Η άρνηση σε τέτοιο πρόσφορο δεν είναι άσκηση αυτογνωσίας. Συνήθως δείχνει κάποιον.

Ζήτησε να δοθεί η μάχη με μετριοφροσύνη, με προσήνεια στον μέσο άνθρωπο, «με αίσθηση των σφαλμάτων μας». Δηλαδή με ό,τι λείπει από τα πάνελ, όπου η κυβέρνηση είναι η καλύτερη της ιστορίας και οι επικριτές της πράκτορες ή μίζεροι. Θύμισε επίσης ότι όσα είχε να πει τα είπε στα προσυνέδρια και στο συνέδριο, «όχι στα παράθυρα» όπου ζουν κάποιοι συνάδελφοί του.

Τίποτα από αυτά δεν είναι κατηγορητήριο. Τα ίδια λένε πολλοί νεοδημοκράτες όταν κλείνουν τα μικρόφωνα. Κι όποιος διαβάζει τις δημοσκοπήσεις ολόκληρες βλέπει ότι η «σταθερότητα» κρατά ακόμη ενωμένη τη γαλάζια βάση, όμως δεν τη θωρακίζει, ούτε από την οικονομική ανασφάλεια, ούτε από την αίσθηση ότι κανείς δεν λογοδοτεί.

Δεν υπάρχει καμία, λοιπόν, συνωμοσία, ούτε είναι όλοι αυτοί που ανησυχούν βλάκες ή εγκάθετοι. Κοινωνική αντίληψη έχουν ή έστω αίσθημα πολιτικής επιβίωσης. Εκτός αν έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρούν συνωμότες 3.500 νεοδημοκράτες που έτρεξαν στην παραλιακή υπό βροχή, τρεις μέρες πριν από τη γιορτή του κόμματός τους. Πλημμύρισε το κλαμπ κι άντε να τα μπαζώσεις τώρα.